Przyjaznepanstwo.pl » Polityka i kultura

Polański na wolności, politycy gratulują

admin — Mon, 12 Jul 2010 20:50:35 +0000

Dziś zapadła decyzję odnośnie ekstradycji do Stanów Zjednoczonych zatrzymanego kilka miesięcy temu Romana Polańskiego. Nasz znakomity reżyser nie zostanie przekazany kalifornijskiemu wymiarowi sprawiedliwości i został wypuszczony na wolność. „To wielki sukces polskiej dyplomacji” – mówili nasi politycy. Ale czy na pewno jest to sukces?

Roman Polański to niewątpliwe jeden z najlepszych twórców w historii polskiego kina. Jego filmy znane są na całym świecie, jako reżyser i artysta jest Polański niezwykle ceniony na całym globie. Niestety swoje nasz reżyser ma za uszami i jak dotąd udawało mu się unikać wymiaru amerykańskiej sprawiedliwości wobec zarzutów dotyczących gwałtu na nieletniej. Czy Roman Polański rzeczywiście jest winien? Nie do nas należy ocena, tego typu ferowanie wyrokami.

Wielu ucieszyła wiadomość, że Roman Polański aresztowany kilka miesięcy temu w Szwajcarii nie zostanie przekazany Stanom Zjednoczony, decyzja o wstrzymaniu ekstradycji budzi jednak kontrowersje. Zwolennicy Polańskiego obnoszą się ze swoją radością, przecudowny uważają, że niestety niesprawiedliwość w tym wypadku zatryumfowała. A co na to nasi politycy? Tutaj także nie brakuje emocji, moim zdaniem jednak emocji negatywnych i stawiających nie pierwszy raz naszych polityków w złym świetle. Bo co jak co, ale oni akurat powinni się wstrzymywać od komentarzy.

Zrozumiałe, Polański to nasz rodak. Ale mimo wszystko popełnił on przestępstwo i powinien stanąć przed wymiarem sprawiedliwości. Tymczasem nasi politycy pisywali noty dyplomatyczne w obronie Polańskiego namawiając szwajcarski rząd, do uwolnienia jakby nie patrzeć osoby ściganej listem gończym. Mało tego – dziś jawnie wypowiadają się nasi politycy i twierdzą, że to sukces – uwolnienie przestępcy. Cieszą się, że Polak uniknie kary za złamanie prawa, a bynajmniej nie chodzi tutaj o niezapłacony mandat. Po raz kolejny okazuje się, że nasi politycy nic sobie z prawa nie robią i żyją w swoim, bezkarnym świecie. Nie dziwne, że sami stają się coraz bardziej aroganccy i że sami tak często owe prawo łamią.

Nazwisko daje jej nagrody?

admin — Thu, 04 Mar 2010 14:10:38 +0000

„Rewers” w reżyserii Borysa Lankosza świeci swoje tryumfy. Podobnie jak i Agata Buzek, która wcieliła się w główną rolę w filmie – postać Sabiny. Córka Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego została uhonorowana Złotym Lwem za najlepszą kobiecą rolę pierwszoplanową. Ale czy rzeczywisćie sam w sobie „Rewers” i jego obsada zasługuje na takie uznanie?

„Rewers” to kryminał, thriller i czarna komedia romantyczna w jednym. Takie połączenie może zaciekawić – co do tego nie mamy żadnych wątpliwości. Ale naszym zadaniem obsypanie tego filmu tak licznymi nagrodami jest decyzją bardziej polityczną, niźli krytyczno-filmową. Co ma tutaj do rzeczy polityka? Wydaje się, że to promocja samego nazwiska Buzek ma tutaj największe znaczenie. Przecież kiedy Jerzy Buzek dostał nominację na Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego to chodziliśmy dumni jak pawie obnosząc się z tym, że jesteśmy Polakami, tak samo jak Buzek. Niedługo po tym nagle się okazało, że Agata Buzek jest genialną aktorką i na każdym festiwalu obsypuje się ją najważniejszymi nagrodami.

To ciekawe zjawisko – jak dotąd bowiem w naszym kraju nigdy się nie zdarzyło, że dziecko tak ważnej w polityce osoby brało się za aktorstwo. Z pewnością jest to też coś nowego dla krytyków filmowych i organizatorów festiwali filmowych. Przecież te ostatnie często funkcjonują tylko i wyłączne dzięki unijnym funduszom. Nie wszystkie – ale dość znaczna część jest dofinansowywana przez unijne dotacje.

Najlepszy scenariusz, najlepsze kostiumy, najlepsza scenografia, najlepsza muzyka, najlepsza pierwszo i drugoplanowa rola kobieca, reżyser odkryciem roku i najważniejsze – film roku według jurorów Festiwalu Filmów Fabularnych w Gdyni. Słowem „Rewers” zgarnął niemalże wszystko, co tylko było można. Ale czy rzeczywiście film ten jest tak niesamowity? Sprawdziliśmy – zapewne jak wielu innych fanów kina. I zdecydowana większość twierdzi (wraz z nami), że produkcja ta jest mocno przereklamowana. Zdecydowanie za lepsze filmamy uznajemy „Dom zły” w reżyserii Wojciecha Smarzowskiego i „Mniejsze zło” Janusza Morgensterna . Te dwie wymienione produkcje niosą ze sobą dużo bardziej istotne wartości, zdaje się nam także, że i sami aktorzy zdecydowanie lepiej się spisali na planie filmowym niż para Agata Buzek – Marcin Dorociński.

Zastanawia nas także nagły fenomen Agaty Buzek. W „Rewersie” nie zagrała źle, ale żeby od razu krytycy filmowi pisali o niej poematy… budzi to wiele zastrzeżeń, tym bardziej, że dotychczasowe poczynania Agaty Buzek w dziedzinie kinematografii wrażenie nie robią – dla przypomnienia tylko wspomnimy, że córka Przewodniczącego Europarlamentu zagrała role Rybikówny w „Rysiu”, Klary w „Zemście” i Pavetty w „Wiedźminie”. Wspomniane wcielenia były co najmniej fatalne, a w nagłą transformację i natchnienie aktorskie nie bardzo chcemy wierzyć.

Być może do Agaty Buzek w „Rewersie” podchodzimy ze zbyt dużym dystansem. Być może nie zauważamy tego, co widzieli jurorzy. A być może… widzimy aż za bardzo ewidentny związek z czołowym i wpływowym politykiem Europy.

Rok Chopinowski cieszy się uznaniem politycznym

admin — Tue, 02 Mar 2010 11:22:31 +0000

Niewielu jest Polaków, którzy zyskali tak wielką sławę w świecie i mimo, że żyli i tworzyli dziesiątki lat temu, to wciąż są na ustach całego świata. Na pewno wszystkie narodowości zachwycają się osiągnięciami Mikołaja Kopernika, Marii Curie-Skłodowskiej, czy też Fryderyka Chopina. Ten ostatni uważany jest za jednego z najlepszych kompozytorów w historii muzyki.

Nie wiadomo, kiedy naprawdę urodził się Fryderyk Chopin – czy 22 lutego, czy 1 marca. Kontrowersje budzą dwa zapisy – metryka urodzenia mówi co innego, a co innego księgi kościelne parafii, w której chrzczono naszego genialnego kompozytora. Organizatorzy „Roku Chopinowskiego” nie lekceważą ani jednej, ani drugiej daty. W tym roku obchodzono bodajże najdłuższe i najbardziej „dźwięczne” urodziny.

„Rok Chopinowski” to wydarzenie kulturalne roku w naszym kraju. Patronat nad obchodami objęły: Senat RP, Wspólnota Polska, oraz Centrum Smolna. Niewątpliwie Polska jest obecnie w centrum zainteresowania największych melomanów naszego globu, bo twórczość Fryderyka Chopina jest niekwestionowanie wielka i niepowtarzalna.

Oczywiście o zasługach Chopina dla polskiej i światowej kultury można pisać całe dzieła, ale my nie tym chcemy się zająć. Cieszy nas i ciekawi aktywne uczestnictwo w obchodach „Roku Chopinowskiego” najbardziej znanych polityków w kraju. Z jednej strony nie ma się co dziwić, w końcu chodzi tutaj o kulturalną spuściznę naszego kraju. Z drugiej jednak strony sama obecność polityków na koncertach bardzo intryguje (nie będziemy wymieniali z nazwisk, żeby nikt nas nie posądził o stronniczość lub nienawiść).

My stawiamy tylko kilka prostych pytań: który z polityków zna tak naprawdę twórczość Fryderyka Chopina? Który z nich ma choć jedną płytę z utworami naszego wielkiego kompozytora? Ilu z nich jest w stanie rozróżnić twórczość Chopina od np. Gershwina? Ilu z tych polityków, pokazujących się na koncertach chopinowskich zna jakiekolwiek fakty z biografii kompozytora? Kiedy się tak głębiej zastanowić, to wydaje się nam, że nasi politycy traktują „Rok Chopinowski” jako okazję pokazania się w kulturalnym świecie przed zbliżającymi się wyborami.

Oczywiście ktoś tutaj może powiedzieć, że teraz każda działalność i aktywność będzie odbierana jako przedwyborcza kampania. Ale nie oszukujmy się, nie mamy najbardziej ukulturalnionych polityków świata. Raz, że w naszym kraju tak naprawdę niewiele się dzieje z kultury o zasięgu światowym, a dwa, po prostu w naszym rządzie i polityce nie ma ludzi, którzy z natury mieliby jakiekolwiek zamiłowania do innych dziedzin życia, niż tylko spekulowania i „robienia interesów”.

My próbujemy sobie wyobrazić Andrzeja Leppera siedzącego w swoim domu i wsłuchującego się w takty muzyki chopinowskiej, i jeszcze poruszającego nogą w rytm muzyki. Taki sam obraz nijak nie pasuje nam do Romana Giertycha, Renaty Beger, nie pasuje nam nawet do obecnie „panujących” ministrów, posłów i senatorów. Nie mniej wszyscy na koncertach chopinowskich bywają i zasiada w pierwszych rzędach najwierniejszych słuchaczy i melomanów. Ignorancja, hipokryzja, arogancja, a może ukryte pasje?

Wisława Szymborska – od Stalina do bohatera

admin — Fri, 19 Feb 2010 18:47:33 +0000

17 lutego w stolicy odbyła się premiera filmu dokumentalnego w reżyserii Katarzyna Kolendy – Zaleskiej pod tytułem „Chwilami życie bywa znośne”. Dokument ten jest poświęcony jednej z najsłynniejszych polskich poetek, Wisławie Szymborskiej, która w 1996 roku została nagrodzona Literacką Nagroda Nobla. Nasza „bohaterka narodowa” nie do końca jest tak nieskazitelna, jak mówią o niej media. Okazuje się, że nasza pamięć jest nie dość, że krótka, to jeszcze wybiórcza.

– „To wzorowa etycznie postawa wobec rzeczywistości, którą poetka zawsze demonstrowała, nawet w najtrudniejszych czasach – mówił o poetce Andrzej Szczypiorski. – Jest tak suwerenną duchowo postacią, że nawet najostrzejszy krytyk niczego nie mógłby wytknąć”. Sam film także przedstawiony jest w takiej konwencji. Katarzyna Kolenda–Zaleska twierdziła podczas premierowego pokazu, że nie jest łatwo zrobić film o osobie tak zamkniętej w sobie, jak nasza noblistka, ale… się udało. Film potwierdził jednak, że pamięć Polaków jest bardzo krótka i do tego wybiórcza. My jednak nie zapomnieliśmy.

My Wisławę Szymborską kojarzymy nie za współczesną liryką, ale przede wszystkim ze stalinizmem i działalnością w PZPR. Warto przypominać wszystkim Polakom, że poetka aktywnie służyła zbrodniczemu ustrojowi. Jak uważa znakomity publicysta, dr Stanisław Krajski:
– „Szymborska nie potępiła stalinizmu i nie wyraziła skruchy z powodu swojego dla niego poparcia, jak również nigdy nie próbowała zadośćuczynić negatywnym owocom swojej politycznej działalności.”
Tak naprawdę utworów, w których poetka opiewa Józefa Stalina jest wiele, można przytaczać cytaty z kolejnych wierszy i poematów Szymborskiej na potęgę. Na pewno budzi to ogromny niesmak. Co ciekawe, sama poetka nigdy tak naprawdę w swojej twórczości nie zanegowała tego ustroju, systemu który jakby nie patrzeć niszczył nasz kraj i przyczyniał się do śmierci naszych rodaków.

Oczywiście można teraz tłumaczyć Szymborską, że takie były czasy i trzeba było się do nich dopasować, by nie mieć trudnego życia. To dość wygodne tłumaczenie dla wielu ludzi, którzy w epoce radzieckiej okupacji, a później w okresie zbrodniczej działalności PZPR-u przyłączali się do tej „przestępczej” organizacji. Ale tak naprawdę wielu poczciwych Polaków temu systemowi się opierało. Wielu ciężko pracujących robotników nigdy nie dało się wciągnąć w szeregi partii, niektórzy z nich mimo konsekwencji działało na rzecz wolności. Przykładem jest na pewno ksiądz Jerzy Popiełuszko.

Za wzór „stalinowsko-literacki” można również uznać Tadeusza Różewicza, który był zmuszany przez Partię i ustrój do pisania poematów ku czci Stalina. Sam poeta wielokrotnie o tym wspominał mówiąc, że po prostu pisać w okresie stalinizmu przestał, bo o Stalinie pisać dobrze się nie dało. A nasza noblistka?Była członkiem partii komunistycznej od końca lat czterdziestych do 1966 roku. Po Po okresie stalinowskim Szymborska przygotowywała śpiewnik mający uczynić z harcerzy młodych, ideowych komunistów. Według naszej bohaterki narodowej i głównej postaci filmowego dokumentu opiewającego „wspaniałość” noblistki młodzież miała śpiewać przy ogniskach „Międzynarodówkę”, „Bądź zawsze gotów” (hymn pionierów radzieckich z 1928 r., „Czerwony sztandar” (pieśń szczególnie ulubiona przez komunistycznych przywódców), „Kowal” (tradycyjna pieśń rewolucyjna), „Na barykady” (pieśń rewolucyjna z 1905 r.), czy też pieść zatytułowaną „Marsz młodzieży radzieckiej”.

Zasług dla polskiej literatury Wisławie Szymborskiej zabierać nie można, z jej literackiej Nagrody Nobla jako rodacy także powinniśmy być dumni. Ale w żadnym wypadku nie można zapomnieć o przeszłości Szymborskiej, tak samo, jak Wojciechowi Jaruzelskiemu wprowadzenia Stanu Wojennego, jak wielu innym działaczom partii rozkazów pacyfikowania protestujących robotników.