Co do tego, że Mirosław Drzewiecki i Zbigniew Chlebowski chcieli „przerobić” ustawę o grach losowych ze szkodą dla Skarbu Państwa a korzyścią dla swoich kolegów biznesmenów ie ma żadnych wątpliwości. Wielce prawdopodobne, że w ową aferę jest zamieszany i obecny Marszałek Sejmu, Grzegorz Schetyna. Jego bilingów nikt ie poznał, bo przypadkiem zaginął wykaz rozmów telefonicznych z ośmiu miesięcy i przypadkiem z okresu, kiedy najintensywniej lobbowano w sprawie zmian na niekorzyść dla budżetu państwa.

Sam raport został przyjęty, bo w śledztwie Komisji Sejmowej brało siedmiu posłów, w tych czterech z koalicji – ci więc mieli większość i przegłosowali to, co chcieli. Tutaj kwestia dowodów nie ma znaczenia, liczy się partyjna przynależność i powinowactwa koleżeńskie.

Smutne jest to, że sprawa ta się nigdy już nie wyjaśni, bo nie mam cienia wątpliwości, że niebawem i prokuratura umorzy śledztwo – powód zawsze się znajdzie. A chciałbym poznać prawdę, bowiem nie mam żadnych wątpliwości co do tego, że afera maila miejsce, że był to ewidentny przekręt – zresztą jeden z wielu autorstwa obecnie panujących polityków PO, tylko ze ten jedyny ujrzał światło dzienne. Po prostu mowa tutaj o wielkim klopsie, bo Drzewiecki nie jest na tyle sprytny, by umiejętnie zatuszować swoje związki ze środowiskami hazardowymi. Zresztą wielu przesłuchiwanych w wyniku skruchy przyznawało: podczas prac nad ustawą hazardową miało miejsce łamanie prawa. PO tego nie widzi…

Nie popieram w tym miejscu PiS-u. Ani Kempa, Ani śp. Wasserman, ani Dera nie szukali przestępstwa, oni po prostu robili polityczny hałas. A politycy PO mają dobry PR. Widać to było od pierwszego dnia, kiedy to zostały opublikowane stenogramy. Drzewiecki, Chlebowski, czy też Schetyna nie potrafili się nawet tłumaczyć,. Pletli takie bzdury, że słuchać się ie dało. Potem nastąpił jednak polityczny kontratak i Tusk wybielił swoich ludzi. Czy sam premier też ma nieczyste sumienie? Wierzę i chce wierzyć w to, ze ie miał pojęcia o tych przekrętach, musiał bronic Drzewieckiego, bowiem mogłyby on utopić całe PO. Wierzę i chcę wierzyć, ze Tusk otoczył się nieodpowiednimi ludźmi. Jedno jest pewne – Donald Tusk stracił w mych oczach, bowiem w żaden sposób nie ukarał winnych i nawet nie kiwnął palcem, by wyjaśnić ten problem. A skoro tego nie zrobił, to oznacza, że sam przyzwala na to, by jego świta okradała mój kraj z moich podatków.

Że zacytują kilka wypowiedzi z forów internetowych wpisanych zaraz po przyjęciu raportu o nazwie „Nic się nie stało”:

„I jak zwykle złodzieje zagłosowali za swoją niewinnością. Bo jak inaczej.” – internauta plemiel

„Kłamstwa i tak nie zamieciecie pod dywan. Każdy widział, że Sekuła to partyjny beton, który niczym nie rożni się od działaczy PZPR.” – internauta tepicpo

Polacy ślepi nie są… jak zwykle się okaże, że mają krótką pamięć i do Sejmu znów wybiorą tych samych. I to boli najbardziej – ta głupia, naiwna i ślepa miłość do PO, rywala PiS-u.

Nie jestem za krajem policyjnym, nie jestem nawet za tym, by za każdym razem, gdy mówi się o nieprawidłowościach szukać winnego i sadzać go na wiele lat za kratki. Nawet urzędnik ma prawo się pomylić, bo mylić się jest rzeczą ludzką. Kiedy jednak słyszę o kolejnych ekscesach korupcyjnych i o tym, że znów nikt nie poniesie za to konsekwencji, to czuję się jak „niepolak”. W każdym cywilizowanym kraju sypałyby się głowy, szczególnie, ze dowody są tutaj dobitne: Mirosław Drzewiecki ewidentnie manipulował przy ustawie hazardowej z korzyścią nie dla Skarbu Państwa, ale kumpli od biznesu. Zarówno on, jak i wszyscy zamieszani w aferę hazardowa da „czystości sumienia” powinno stracić stanowiska, tymczasem mają się dobrze, nikt ie ma zarzutów, a jeden z nich zostaje nawet marszałkiem Sejmu. Mało tego: ci sami politycy, którzy ewidentnie działali na szkodę państwa nie pójdą za kratki, ale długi, jakie są wynikiem między innymi ich działalności będziemy spłacać my. Zapowiedział to kilka dni temu Donald Tusk zapowiadając podwyższenie podatku VAT z 22 do 23%.

Sam raport z działań sejmowej komisji śledczej w sprawie afery hazardowej jest jawną kpiną z nas wszystkich. Poseł PO Mirosław Sekuła, a jednocześnie przewodniczący komisji napisał w owym raporcie, że żadnych naruszeń prawa nie było i wszystko odbywało się w granicach prawa. Jak widać, Platforma Obywatelska problem pozamiatała i za kilka miesięcy nikt nie będzie o tej aferze pamiętał.

Za tym wszystkim stoi moje wielkie rozgoryczenie. Bowiem sam głosowałem w poprzednich wyborach parlamentarnych na PO, popierałem też Donalda Tuska. Teraz mam Tuska za jednego z największych oszustów współczesnej polskiej polityki, a Platformę nie za partie reformatorska, na jaką czekałem tyle lat, ale za ugrupowanie przesiąknięte korupcją, zachłannością i kłamstwem. I mam nadzieję, że wyborcy nie zapomną afery hazardowej peowcom.

Edi

Szefem zespołu ds. zbadania przyczyn katastrofy smoleńskiej jest Antoni Macierewicz. Nie jest żadną tajemnicą, że ten zrobi wszystko, co mu Jarosław Kaczyński powie. I choć mówi się tutaj o demokracji, to widać już na pierwszy rzut oka, że ta cała komisja to jedna wielka kpina, której celem jest ośmieszenie polskiej demokracji. Sam Macierewicz prawdopodobnie do toalety sejmowej chodzi nawet za przyzwoleniem polityków Prawa i Sprawiedliwości.

Sam zespół sejmowy do. Spraw wyjaśnienia owej katastrofy może nie jest głupim pomysłem, choć niewątpliwie my, Polacy, mamy już dość wydawania kasy na działalność takich komisji śledczych, zespołów i innych dziwnych tworów, które nic do naszego życia nie wnoszą, za to kosztują nas jako podatników. Cokolwiek by nie mówić, na pierwszy plan wysuwa się tutaj zagadnienie demokracji i uczciwości. Bo skoro taki zespół zaistniał i działa, to nie może się on składa tylko i wyłącznie z polityków PiS, bo wiadomo, że każda decyzja i teza będzie w tym wypadku stronnicza i będzie miała na celu oskarżenie opozycji. Sami politycy PO i innych ugrupowań nie są tutaj mile widziani. Ba – przed Palikotem nawet zespół ucieka i przekłada godziny rozpoczęcia obrad. Fakt – sam w sobie Palikot to osoba niegodna zaufania, bo nieobliczalna społecznie. Nie mniej jeśli się mówi o demokracji przestrzeganiu jakiegokolwiek prawa, to nie można nie dopuścić do głosu przeciwników.

Sam Jarosław Kaczyński i PiS tworząc zespół, na jaki mogą składać się tak naprawdę tylko politycy PiS-u strzelił sobie samobója. Elektorat, który zdobył przed wyborami prezydenckimi, a który dał mu blisko 50% poparcia w kraju jest teraz trwoniony w zawrotnym tempie. Bo jak ktoś, kto mówi o demokracji może robić wszystko przeciwko niej. Cały ten zespół to zamach na wspominaną, polską demokrację.

Nie jest to pierwszy raz, kiedy Kościół katolicki wzbogaca się kosztem naszego państwa. Oczywiście politycy od lat nie przejmują się i chętnie oddają nasze pieniądze duchownym. Nasze, bo przecież te 23 miliony to wszak podatki pracujących Polaków wydawane lekką ręką przez kolejne rządy. Albo się Kościołowi oddaje bezpłatnie atrakcyjne działki pod budowę obiektów sakralnych, albo… no właśnie. Albo kończy się to tak, jak w Poznaniu.

Kościół ma głębokie kieszenie i wydaje się, że będzie bogacił się tak długo, jak długo będziemy mieliw rządzie polityków tchórzów, którzy będą się bali rozpocząć walkę z Kościołem WAŻNE: Kościołem a nie religią. Bo samo chrześcijaństwo jest religią szlachetną, ale sami duchowni pozostawiają wiele do życzenia. Nie od dziś wiadomo, że kler mimo składanych przysiąg, robi wszystko, by się bogacić.

Oczywiście Skarb Państwa zapłaci w imię zasądzonego kilka dni temu w Poznaniu wyroku. Zastanawiam się jednak, kiedy w końcu podatki od wzbogacenia zaczną płacić duchowni. Co wszak zarabiają potężne pieniądze, czy to podczas zbierania na tacę w każdą niedzielę, czy też otrzymując nieodpłatnie atrakcyjne tereny. Te notabene często nie przeznaczają pod budowę świątyni, ale sprzedają w wielkim zyskiem pod budowę sklepów wielkopowierzchniowych etc.

Kiedy duchowni zaczną płacić podatki od potężnej kasy, jaką zarabiają za „datki” związane z udzielaniem ślubów, chrztów, I Komunii Świętej. To bulwersujące, jak Kościół nas wyzyskuje i jaki majątek zbija na naszych podatkach. Nie szanuje przy tym człowieka… Dowód? Ostatnio budynki były wykorzystywane przez VIII LO i zespół szkół muzycznych przy ul. Głogowskiej – obie te placówki służyły mieszkańcom Poznania. Kościół teraz przejmie prawo własności i będzie „kasował” te dwie instytucje za wynajem obiektów. Oczywiście od zarobionych pieniędzy podatku nie zapłaci.

Edi

Dziś można pokusić się o stwierdzenie, że polscy piloci to „oszołomi”. Przynajmniej takich chcą nam pokazać politycy, którzy świadomi swoich błędów szukają kogoś, na kogo można zwalić winę za katastrofę. Oczywiście dostanie się pilotom, bo oni się już obronić nie obronią i ich rodziny są zbyt mało znaczące dla świata polityki, by się nimi przejmować. Nazwiska się zszarga bez względu na faktyczne przyczyny.

Nie wiemy, co spowodowało decyzję o lądowaniu. Nie wiemy, dlaczego załoga Tupolewa podjęła to wyzwanie – zdrowy rozsądek mówi, że nie powinni. Ale nie było nas w tym samolocie. Tyle że większą winą należy obwinić rosyjską obsługę lotniska, iż ta wobec tak piekielnej mgły nie zamknęła lotniska i nie odesłała samolotu na inne – bezpieczniejsze? Dlaczego też samolot z Polski wyleciał do Smoleńska mimo że prognostycy pogodowi zapowiadali ogromne mgły? Dlaczego do dziś dzień Rosja nie podaje szczegółowych informacji na temat katastrofy, a Donald Tusk ze swoją ekipą prokuratorską niewiele robi, żeby wymusić na Rosjanach stanowcze postępowania? Ten wypadek ma wiele niewiadomych dla nas. Trudno mi jednak uwierzyć, że równie nieświadomi faktów są sami politycy. Nie doszukuje się tutaj teorii spisku, ale… odnoszę wrażenie, ze coś tutaj nie gra i że ktoś chce zatuszować błędy związane z procedurą. Wybieli się polskich polityków, wybieli się Rosjan. Obwini się za to winą pilotów, bo do ich „lekkomyślności” najłatwiej jest dorobić wiarygodną teorię.

Tomasz Kuchar

Adwokat Mariusz Fras wygrał w sądzie z dzierżawcą autostrady A4 spółką Stalexport Transroute Autostrada. Firma musi przeprosić mężczyznę w “Gazecie Wyborczej” i zapłacić 20 tys. zł na rzecz Fundacji Anny Dymnej “Mimo Wszystko” – pisze dziś Gazeta Wyborcza. Ten wyrok może rzucić nowe światło na prawa wszystkich polskich kierowców.

Całe zamieszanie zaczęło się we wrześniu 2007 roku, kiedy to Mariusz Fras jechał z Katowic do Krakowa. Jechał on płatną autostradą, w punkcie opłat w Brzęczkowicach zapłacił 6,50 zł, tylko że warunki jazdy wyraźnie odbiegały od przyjętych standardów. Płatna autostrada była w tym momencie remontowana, a miejsce budowy było fatalne oznakowane. Jak mówił Mariusz Fras omal nie spowodował wypadku w wyniku źle postawionych znaków ostrzegawczych i źle narysowanych pasów ruchu. Kiedy więc dojechał do kolejnego punktu opłat postanowił, że za przejazd tą trasa nie zapłaci. Został aresztowany i godzinę spędził na komisariacie. W ubiegłym roku Mariusz Fras wygrał z zarządcą autostrady pierwszy proces. Dla 6,50 zł „pokrzywdzony” zarządca pozwał Mariusza Frasa po raz drugi, tym razem zarzuty dotyczyły wyłudzenia. Wczoraj krakowski Sąd ponownie przyznał rację kierowcy.

- „Jestem zadowolony z wyroku. Rząd powinien się zastanowić czy to nie wstyd, żeby taka spółka reprezentowała skarb państwa” – powiedział wczoraj dziennikarzom Fras.

Sam zarządca jednak czuje się pokrzywdzony. Nie komentuje wyroków dwóch sądów, ale jego przedstawiciele uważają, że te sprawy nie zmienią niczego w postępowaniu. Opłaty za przejazd autostrada będą pobierane nawet wtedy, gdy będą na niej utrudnienia związane z jakimikolwiek pracami. Jeśli kierowca postanowi nie zapłacić, to może spodziewać się wezwania do Sądu i oskarżenia o wyłudzenie.

Tutaj pojawiają się dwie dość kontrowersyjne kwestie. Po pierwsze, czy dla owych 6,50 Skarb Państwa ma ponosić koszta procesów sądowych? Za każdym razem wyrok będzie taki sam, bo skoro przejazd po autostradzie jest formą usługi – i to do tego usługi złej – to czy może zapaść w Sądzie inny wyrok jak uniewinnienie kierowcy?

Z drugiej strony pamiętać musimy, że wyrok w sprawie Mariusza Frasa można uznawać za wyznacznik naszych praw. Nie płaćmy za przejazd autostrada, skoro taka podróż wiąże się ze stresem i licznymi utrudnieniami.

Wyrok obu sądów powinie doprowadzić do zmian w regulaminie użytkowania wspomnianej autostrady, a co za tym idzie i innych płatnych odcinków dróg. Nie zanosi się jednak, byśmy doczekali się takich zmian. Dzierżawcy autostrad działają w imieniu Skarbu Państwa. A skoro nasi politycy pozwalają na takie praktyki, to wszystko wskazuje na to, że świadomie przyzwalają na łamanie naszych praw sprzedając nam wadliwe produkty. Nasza szara, polska rzeczywistość.

Edi

Światową opinię publiczną najbardziej szokuje sytuacja w Irlandii, tam bowiem nie tylko dochodziło do łamania prawa i przemocy seksualnej za sprawą duchownych katolickich, ale wręcz „wyciszanie” sprawy przez wysokich rangą biskupów. Po tym wszystkim słowa Bandytka XVI nie wystarczą. Irlandzka organizacja SNAP skupiająca blisko 10 tys. osób walczących o sprawiedliwość uważa, że:

- „Papież kieruje słowa, podczas gdy oczekuje się, by działał. Papież pozwala, by trwały zagrożenia, podczas gdy potrzebna jest prewencja. Papież sankcjonuje tajemnicę, podczas gdy tym, czego potrzebujemy, jest cała prawda. Papież ignoruje cierpienie, podczas gdy niezbędne jest prawdziwe lekarstwo, a nie tylko słowa.”

Tutaj rzeczywiście można pokusić się o stwierdzenie, że słowa ubolewania niewiele dają. Nie rozwiązują one problemu pedofilii i innych sprzecznych z prawem i zasadami chrześcijaństwa wydarzeniami. W tym wszystkim nie listy potępiające, ale zdecydowanie działanie jest w stanie uratować Kościół katolicki przed ogromnym konfliktem z wiernymi.

Nas – Polaków, problemy Irlandii także dotyczą, wszak chrześcijaństwo to nasza religia narodowa, a jako taka jest teraz bardzo zagrożona. My jednak patrzymy na kolejne afery w Kościele katolickim przez pryzmat polskich duchownych. I na naszym „podwórku” nie brakuje czarnych owiec. Nie ma miesiąca, tygodnia, byśmy nie słyszeli o kolejnych przypadkach gwałtów, pedofilii i nadużyć w naszym, polskim Kościele. Nie tak dawno – bo zaledwie dwa dni temu w Stargardzie Szczecińskim zapadł wyrok w sprawie Romana B., byłego księdza z parafii św. Jana w Stargardzie. Ten duchowny znęcał się psychicznie i seksualnie nad nastolatką. Sąd nie miał wątpliwości i skazał księdza na karę więzienia – 4 lata i sześć miesięcy.

„Roman B. w czerwcu trafi do zakładu karego prowadzącego terapię dla pedofilii. Na poczet kary zostanie mu zaliczony pobyt w areszcie.” - mówi orzeczenie Sądu.

To oznacza, że ksiądz wyjdzie na wolność w 2012 roku. Po opuszczeniu wiezienia przez cztery lata nie będzie mógł on wykonywać zawodu nauczyciela. Czy to kara łagodna, czy surowa… pozostawiamy to do dowolniej interpretacji naszych czytelników. Nie mniej udowadnia to, że problemy Kościoła nie są tylko kwestią Irlandii, czy Niemiec. To także i Polska. Tylko że w naszym kraju wciąż żyje się silnym pontyfikatem Jana Pawła II i Kościół katolicki wciąż ma zbyt dużo do powiedzenia. Wiele problemów przysłowiowo „zamiata się pod dywan” co sprawia, że duchowni czują się bezkarni.

Wydawać by się mogło, że wobec tak poważnych zarzutów, Krzysztof Piesiewicz straci immunitet i będzie musiał podporządkować się prawu. Ba – nie tylko wydawało, ale tak być powinno, bo przecież żyjemy w kraju praworządnym. Tymczasem okazało się, że senatorowie głosowali za zachowaniem immunitetu dla polityka PO. Oznacza to, że mimo posiadania narkotyków i namawiania innych do ich zażywania prokuratora nie będzie mogła postawić zarzutów Piesiewiczowi.

Źródła takiej, a nie innej decyzji Senatu trudno się doszukiwać. Jest ona wybitnie niezrozumiała. Skomentował to Donald Tusk, lider Platformy Obywatelskiej. Premier powiedział, że zaskoczony jest decyzja parlamentarzystów. Wyraził przy tym nadzieję, że skoro Krzysztof Piesiewicz jest osobą dojrzałą, to z pewnością wie, co powinien teraz zrobić. Tylko że ten ani myśli o tym, by wyjaśnić tę sytuację. Jeden raz wygłosił oświadczenie, w którym zapewniał, że biały proszek był sproszkowanym lekarstwem, a nie narkotykiem. Badaniom DNA, które mogłyby uwiarygodnić jego wersję jednak się nie poddał. Mógł odmówić składania zeznań, bo chroni go immunitet. Z prawa swego skorzystał.

Wiele daje do myślenia postawa Senackiej Komisji Etyki i pozostałych parlamentarzystów. Prokuratura postanowiła dać możliwość wglądu do akt sprawa i zgromadzonego materiału dowodowego. Żaden z senatorów nie skorzystał z tego przywileju, wszyscy z góry uznali, że nie można oskarżać Piesiewicza. Nawet wtedy, gdy wszystkie dowody przemawiają na jego niekorzyść?

Decyzja senatorów dowodzi jednego. Politycy są ponad prawem i drwią z ewentualnych kar. Można nawet w tym miejscu się pokusić o stwierdzenie, że i w tym wypadku doskonale sprawdza się powiedzenie, iż „Jedna jaskółka wiosny nie czyni”. Skazanie Andrzeja Leppera na pewno nie złagodzi naszej opinii o bezkarności polityków w Polsce. Bo nasi posłowie i senatorzy przekrętów robią wiele, często łamią prawo ale zawsze zasłaniają się immunitetem. Tego koledzy z ławy sejmowej lub senackiej będą bronić do upadłego. Koledzy zginąć nie dadzą. Tylko gdzie jest tutaj granica ludzkiej przyzwoitości i uczciwości? Co wszyscy mamy myśleć o politykach, którzy pozwalają na łamanie prawa swoim kolegom i ślepo ich chronią?

Najwięcej kontrowersji budzą różnego rodzaju organizacje katolickie. To wszystko za sprawą słynnego ojca Tadeusza Rydzyka, o którym można pisać już biografie. Ile rocznie zarabia ojciec redemptorysta? Tego nikt nie wie, bo przecież duchowni podatków nie płacą. Patrząc jednak na majątek kapłana należy wnioskować, że niemało.

Bogactwem może się pochwalić także Katolicki Uniwersytet Lubelski, wierni rzucają na tacę, a uczelnia stała się najbogatszą w naszym kraju. Przy tym przy parafiach funkcjonują Caritasy i fundacje św. Alberta. Naiwni wierni dają, a Kościół katolicki się bogaci. Przynajmniej tak można powiedzieć w przypadku Caritasu Archidiecezji Warszawskiej.

Kilka dni temu dziennik „Rzeczpospolita” opublikował bulwersujący materiał. Bulwersujący nas, chrześcijan, którzy jak tylko możemy przyłączamy się do różnego rodzaju akcji charytatywnych, od WOŚP-u po zbiórki w kościołach na rzecz potrzebujących. Ale jak się okazuje, nie wszystkie nasze pieniądze są logicznie zarządzane, nie wszystkie trafiają tam, gdzie byśmy sobie życzyli. W artykule „Rzeczpospolitej” pod tytułem „Kto wziął pieniądze ubogich” czytamy między innymi:

„Osoby korzystające z pomocy ośrodków dla bezdomnych Caritasu Archidiecezji Warszawskiej muszą wpłacać symboliczną, zależną od swoich możliwości finansowych kwotę pieniędzy. – Przyjmowała je od nich kierownik mieszkań chronionych Iwona G. i wystawiała dokument KP (kasa przyjęła – red.). Ale do działu księgowego trafiał inny dokument KP, z tą samą datą, wystawiony na nazwisko tego samego wpłacającego, o tej samej sygnaturze, ale opiewający na znacznie mniejszą kwotę i podpisany przez Jana Krzysztofa Ch., koordynatora ds. bezdomności Caritasu AW.”

Dziennikarze dotarli do dokumentów, które potwierdzają nieprawidłowości w warszawskim Caritasie. Zresztą nie pierwszych. Nieco wcześniej słyszeliśmy o innej aferze, w jaką zamieszani byli „kościelni urzędnicy”.

„Wicedyrektor Caritasu Archidiecezji Warszawskiej Barbara C. za 10 tys. zł kupiła od zarządzanej przez siebie placówki ok. 7 tysięcy mkw. ziemi i dom na Podlasiu. Nieruchomość w 2003 r. podarowały Caritasowi dwie starsze kobiety. W akcie notarialnym postawiły warunek: posiadłość ma być wykorzystywana na cele charytatywne. Jak ujawniła TVN, gdy kobiety zmarły, w czerwcu 2006 r. dyrekcja Caritasu AW odsprzedała ziemię i dom Barbarze C. Średnia cena za mkw. ziemi w tym rejonie waha się od 4 do 9 zł. C. zapłaciła ok. 1,5 zł za metr. Jan Krzysztof Ch., który wystawiał dokumenty KP o niższych kwotach, jest bliskim krewnym Barbary C.” (fragment innego artykułu „Rzeczpospolitej”).

Na pewno te dwie sytuacje stawiają wszystkie organizacje katolickie w bardzo niedobrym świetle. Oczywiście nie można zakładać, że we wszystkich fundacjach i stowarzyszeniach dochodzi do takich samych przekrętów, ale na pewno nie są to przypadki odosobnione. Tyle że w Polsce Kościół katolicki nie znajduje się pod „lupą”, bo nikt z kościołem nie chce zadzierać. Za parafiami i duchownymi stoją bowiem rzesze fanatycznych chrześcijan, którzy ostatniego grosza z renty przekażą ojcu Rydzykowi, jeśli ten będzie o to prosił. Jak się zdaje, Kościół granice zaufania już przekroczył i teraz należy się dokładnie przyjrzeć jego finansom i działalności w naszym kraju.

Miasta są zakorkowane, bo niewątpliwie nasza infrastruktura w tej materii nie jest należycie przygotowana do takiej ilości pojazdów. W niektórych miastach zrezygnowano z sygnalizacji świetlnej na rzecz rond. Tylko że po rondach kierowcy powinni się poruszać tak, jak mówią przepisy, wtedy na pewno byłyby zdecydowanie mniejsze korki. Ale kierowcy są niestety leniwi – bez względu na to, czy jadą na wprost, czy w lewo na wspomnianym rondzie, zawsze w większości wypadków wjeżdżają na zewnętrzny pas.

Sama policja niechętnie „bawi” się w zatrzymywanie takich kierowców, bo w końcu trzeba byłoby „zgarniać” 60% samochodów wyjeżdżających z ronda. A wysokich kar za złamanie tej zasady ruchu drogowego się nie przewiduje. Bo dlaczego mandaty miałyby być wysokie, skoro Polscy są biedni? I tutaj tkwi cała tajemnica łamania zasad ruchu drogowego w naszym kraju. Mandaty to stosunkowo niskie kwoty (porównując z karami finansowymi w Niemczech), a i punkty karne niespecjalnie przerażają. Nawet jeśli prawo jazdy kierowcy się odbiera, to szybko można zapisać się na nowy egzamin i odzyskać możliwość prowadzenia auta. A nawet jeśli – to jeżdżenie bez uprawnień także nie przeraża, wszak za to do więzienia się nie idzie.

Mimo że mamy generalnie złe mniemanie o naszych stróżach prawa, to jednak powinniśmy się cieszyć, że ci są tacy łagodni. Przecież wiele razy litowali się nad nami, kiedy płakaliśmy narzekając na nasze „bezrobocie” i na brak pieniędzy, by zapłacić mandat. W związku ze złą sytuacją materialną sprawca zdarzenia drogowego zazwyczaj dostaje maksymalnie kilkaset złotych. Za takie samo wykroczenie popełnione w Niemczech, to litości nie ma. Tam mandaty opiewają często na kwoty nawet kilku tysięcy złotych. Stąd też na niemieckich drogach zachowujemy się jak na przyzwoitych kierowców przystało.

Tam potrafimy jeździć, a w Polsce zapominamy o kodeksie drogowym?

Nie ma żadnych wątpliwości – Polacy jeździć potrafią i jeśli im zależy, to potrafią na drogach być kulturalnymi. Tyle że jesteśmy narodem, który musi czuć „bat” nad karkiem. W tym wypadku na pewno wysokie mandaty – i bynajmniej nie kredytowe – miały by zbawczą moc. Można oczywiście dyskutować, bo zwolenników „niskich” kar jest więcej, niż tych, którzy są za zaostrzeniem prawa. Ale zazwyczaj w sprawie „niskich” mandatów zabierają głos ci, którzy często przepisy ruchu drogowe łamią. Ale póki co taryfikator jest taki, jaki jest, a kierowcy są na drogach aroganccy.