Co mają powiedzieć wyznawcy innych religii i przeciwnicy Kościoła i jego ingerencji w losy ojczyzny? Już dziś poczuli się oszukani. Wszystko bowiem wygląd atak, jak gdyby ślubowanie Komorowskiego bez mszy w Katedrze nie byłoby ważne i nie byłby on prawdziwym prezydentem. Przypomina to coraz bardziej państwo pogańskie. Z jednej strony mieliśmy dosyć Kościoła katolickiego w polityce i tylko dlatego zagłosowaliśmy na Komorowskiego. A ten zaraz pobiegł na uroczystą mszę…

Nie mam nich przeciwko chrześcijanom. Ale czas najwyższy skończyć z uroczystymi mszami przy każdej okazji. Tymczasem bez protekcji Kościoła nie odbywa się naszym kraju żadna uroczystość.

Kiedy włączyłem dziś TV to od razu natknąłem się na mszę i Komorowskiego z Pierwszą Damą na białym klęczniku. Zacząłem się zastanawiać, z czym związana jest ta uroczystość. Zaprzysiężenie biskupa czy prezydenta? I komu ten prezydent będzie służył? Na pewno ie wszystkim Polakom, a nie ukrywajmy – przeciwników takich praktyk w naszym kraju jest więcej niźli zwolenników.

Kilkunastu fanatyków już mieliśmy w dziejach historii. Za największego uznać można Adolfa Hitlera. Oczywiście wiele by można mówić o jego fanatyzmie, ja jednak odwołam się do historii najnowszej, czyli… dnia wczorajszego. Wczoraj kilkudziesięciu takich fanatyków broniło krzyża pod Pałacem Prezydenckim nie pozwalając go przenieść na teren stołecznej parafii. O tym, że krzyż stoi tam niezgodnie z prawem wiedza wszyscy. Oczywiście w okresie żałoby po prezydencie Lechu Kaczyńskim jego obecność pod Belwederem była tolerowana, ale czas na „samowolkę” się skończył.

Sami harcerze, którzy postawili krzyż pod Pałacem są za przeniesieniem go w inne miejsce. Za tym opowiadają się także księża, choć ci jak zwykle stanowiska ie chcą zajmować w tej kwestii udając spolegliwych. Chcą tego politycy i słusznie, tragedia tragedią, ale logika musi w tym wszystkim zaistnieć. Sami fanatycy okrążyli wczoraj krzyż i bili się z policją i strażą miejską nie pozwalając przenieść krzyża. Władze uległy i wstrzymały ten proces. Na jak długo? Nie wiadomo. Faktem jest za to, że cała ta sytuacja i spór o krzyż pod Belwederem przypomina absurd.

Fanatyzm religijny przypomina dziś w Polsce pogaństwo. Ci wszyscy obrońcy krzyża łamią wszystkie zasady wyznawanej wiary w imię symbolu. Przecież którego krzyża nikt zniszczyć nie chce, lecz tylko przenieść. Sama walka ma jednak bardziej charakter polityczny. Zwolennicy Jarosława Kaczyńskiego przeciwko zwolennikom Platformy Obywatelskiej. Kto wygra? Na razie „rydzykowski” fanatyzm religijny jest górą i trudno przypuszczać, że ta sprawa rozstrzygnie się pokojowymi metodami.

Co ciekawe, sami księża nie zajmują stanowiska, choć to oni w główniej mierze powinni rozwiązać ten konflikt. Co to oznacza? Że PiS – coraz bardziej nienawidzony za swoją postawę i „nadmierną miłość” do Kościoła katolickiego w Polsce wystawa się na strzał, a sami duchowni załatwiają swoje sprawy w „białych rękawiczkach”. Moim zdaniem jest to sygnał, by zdecydowanym cięciem odłączyć kościół od polityki w Polsce. Żadnych mszy uroczystych w dniu zaprzysiężenia prezydenta, ale przysięga państwa. Tymczasem PO mówi o polityce bez duchownych, a sami uprawiają demagogię w celu solidarności z duchownymi, którzy od lat są szarymi eminencjami polskiej polityki.

Edi

Podobno Krajowy Sąd Koleżeński Platformy Obywatelskiej 6 sierpnia ma podjąć decyzję odnośnie tego, czy Janusza Palikota wyprosić z Platformy Obywatelskiej. Co o tym sądzić? Teorii na ten temat jest wiele, wielu polityków jest do tego tematu nastawionych sceptycznie, bowiem nie wierzą w taką decyzję rządzącej partii.

Janusz Palikot zawsze zadziwiał, ale ostatnio głoszone przez niego teorie przekraczają wszelkie granice logiki. Stwierdzenie, że widziano żywego Gosiewskiego (ofiara katastrofy prezydenckiego samolotu pod Smoleńskiem) to już irracjonalizm. Nawet, jeśli to tylko metafora, to jednak w złym guście. Zresztą nie jest to pierwszy raz, nie ma bowiem tygodnia, kiedy jeden z czołowych polityków Platformy Obywatelskiej zachowuje się… (pominę tutaj przymiotniki, bo to zazwyczaj słowa wybitnie nieprzyzwoite). Palikotowi nie dorastają do pięt nawet najbardziej „odjechani” pisowcy.

Oczywiście oficjalnie Platforma Obywatelska gani swojego polityka. Nie wypada bowiem ani Tuskowi, ani nikomu innemu w tym ugrupowaniu opowiadać się po stronie Palikota. Łatwiej jest mówić, że ten nie mówi w imieniu partii. W rzeczywistości sprawa ta wygląda zupełnie inaczej. Palikot to rycerz Platformy, osoba która ma rzucać oskarżenia, siać ferment by sprowokować rywala. Wszystko to zapewne jest wcześniej uzgadnianie ze specjalistami od socjologii, psychologami, może ludźmi od marketingu politycznego. I się udaje – bowiem słowa Palikota są tak dziwaczne, ze PiS jako opozycjonista nie może się do nich nie odnieść, z kolei jeśli się odnosi, to zazwyczaj odbierane jest to jako niepotrzebna wojna „polsko-polska”.

Już dziś Janusz Palikot szczyci się poparciem 10 milionów. Wydaje się, że PO nie ośmieli się wyrzucić z szeregów partii kogoś z takim zapleczem wyborczym. A jeśli, to a Pewno Palikot otrzyma wsparcie merytoryczne podczas tworzenia nowej partii, która omen nomen będzie działała razem z Platformom na rzecz osłabiania opozycji. Bo Janusz Palikot i Platforma Obywatelska to jedno, instytucje chore na władzę, które zrobią wszystko, by utrzymać swoje stanowiska. Zrobią i zobaczą… bo przecież Gosiewski przechadzający się po dworcu we Włoszczowej to obraz dzisiejszej polskiej polityki. Podobno „Zgoda Buduje” – tak twierdził kandydat na prezydenta z ramienia Platformy. No i buduje, a Palikot jest czołowym murarzem Platformy i prezydenta elekta.

A z ciekawostek… mały artykulik o Palikocie znaleziony w sieci. Zapraszamy do lektury, bo na pewno robi wrażenie:

kontrowersje.net/tresc/wnosze_o_ekshumacje_ciala_mariana_palikota_alkoholika_i_szmalcownika_ojca_janusza_palikota

Trudno postawić się po którejś ze stron w tym konflikcie, ale w z dwojga złego jestem chyba po stronie Platformy Obywatelskiej. Fakt, mam im za złe, że okazali się tchórzami przed wyborami. Ani Bronisław Komorowski, ani jego świta nawet słowem nie pisnęli, że krzyż pod Belwederem im przeszkadza, bali się bowiem niepotrzebnego zamieszania i tego, że część katolików się od ich odwróci uważając to za wojnę z symbolem religijnym. Ale i tak PO jest tutaj górą, bowiem krzyż stanął bez zezwolenia. Na początku można było to odebrać jako tymczasowy hold ofiarom, ale też nie możemy przesadzać. Gdyby każdy fanatyk religijny stawiał krzyże, gdzie mu się podoba, to zamiast wieżowców i znaków drogowych mielibyśmy same drewniane symbole.

Nie oszukujmy się – krzyż pod pałacem prezydenckim to „samowolka budowlana” i jako taki powinien stamtąd zostać usunięty. Mały, symboliczny pomnik ku pamięci ofiar? Z tym jesteśmy się w stanie zgodzić, podobnie chyba jak i PO. Ale na pewno nie krzyż i na pewno nie w takiej formie.

O symbol religijny z wielkim zacietrzewieniem bije się teraz Jarosław Kaczyński. To, że nie on będzie mieszkała w Pałacu Prezydenckim ie oznacza, że można owy pałac oszpecać. A pod krzyżem co chwile stawiane są znicze i Belweder przypomina do dziś cmentarzysko. Czas, by dom prezydencki nabrał powagi i stosownego majestatu, bez względu na to, kto będzie w nim mieszkał.

Wojna wywołana przez Jarosława Kaczyńskiego pokazała jego oblicze, to oblicze, o jakim zapomnieliśmy na czas kampanii. Lider Prawa i Sprawiedliwości potwierdził swój fanatyzm religijny, fanatyzm, jaki zaczyna nas wszystkich przerażać. Wszyscy oczekujemy od lat, że w końcu ktoś przytnie pazurki duchownym i Kościołowi, bo ci w naszym kraju pozwalają sobie na nazbyt wiele. Niestety obłuda mieszkająca w ludziach walczących o krzyż pod domem prezydenckim udowadnia, że trudno będzie zmienić mentalność Polaków, którzy niby są chrześcijanami, ale są nimi na pogańską modę.

Oczywiście nie jest to negowanie chrześcijaństwa i chrześcijan, i nie jest to wypowiedź przeciwko samemu krzyżowi. Oczywiście należy uszanować symbol religijny. Ale wszystko to powinno się odbyć z godnie za porozumieniem środowisk zarówno politycznych, jak i katolickich. Tymczasem Kościół stara się po raz kolejny narzucić politykom swoją wolę.

Platforma Obywatelska, Donald Tusk i prezydent elekt – Bronisław Komorowski robili po wyborach dobrą minę do złej gry. PO jest przerażone siłą, jaka emanuje lider opozycyjnego ugrupowania. Zważywszy, że w zanadrzu mają peowcy wybory samorządowe i parlamentarne i wiele obietnic wyborczych do spełnienia, jest to całkiem zrozumiałe. Może nie bowiem okazać, a jest to całkiem prawdopodobne, że Platforma z kretesem przegra wybory do parlamentu i marzenia Tuska i byciu Panem tego kraju się nie ziszczą. Już kilka dni po wyborach zaczęliśmy oczekiwać na ruch PO, wiadomo było, że lada moment się stanie coś, co będzie miało całkowicie zdyskredytować Jarosława Kaczyńskiego i jego partię. I się stało…

Po wielu tygodniach, akurat wtedy, gdy PiS urósł w siłę udało się odczytać zapis z czarnych skrzynek. Co ciekawe, są to rozmowy, do jakich nie doszli Rosjanie, którzy pracowali nad owym zapisem dłużej, niż Polacy. I okazuje się przypadkiem, że te jedyne nowości to wypowiedź pilota, że „Jeśli nie wyląduję, to mnie zabiją”.oczywiście wszyscy sugerują, że zabić miał nieżyjący prezydent, Lech Kaczyński.

Czy rzeczywiście pilot powiedział coś takiego? Tego nie uda się nam dowiedzieć, bo zapisów ze skrzynek prawdopodobnie nigdy się nie upubliczni. Zresztą w dzisiejszych czasach takie nagrania łatwo jest spreparować, zwłaszcza, że grzebie się w nich miesiącami. Oczywiście ie jest to zarzut manipulacji, ale to wszystko jest grubymi nićmi szyte,jest wielce podejrzane i… jakoś mało prawdopodobne.

Co ciekawe, politycy PO starają się tego nie komentować, czyli udają, że nie ma problemu stawiając PiS pod ścianą. Ale do materiałów dotarło między innymi wydawnictwo, które od wielu miesięcy wypowiada się w miłym tonie o PO, a na każdym kroku krytykuje PiS szukając sensacji w szeregach jej przedstawicieli. Czy owy tajemnicy głos ze stenogramów nie jest oby dziennikarską i rzetelnością i obrazem stronniczości? Wierzymy, że nie…

…ale…

ta sytuacja jak dla mnie bardziej buduje w PO, niż w PiS, przynajmniej w oczach ludzi trzeźwo myślących.

Dzisiejszy antybohater mówił wszystkim dzieciom o dziewięcioletniej dziewczynce:

- „To poganka, ma w sobie diabła, pójdzie do piekła. Nie bawcie się z nią.”

Oczywiście dzieci to pochwyciły i nawet przyjaciele małej dziewczynki zaczęli na nią spoglądać jak na gorszą. Nie ma żadnych wątpliwości co do tego, że to wydarzenie odciśnie swoje piętno na życiu dziecka. Najsmutniejsze jest jednak to, że sam ksiądz nie widzi w sobie winy, jego przełożeni także i jak zwykle duchowny nie poniesie konsekwencji.

Cały problem zrodził się wobec tegorocznej I Komunii Świętej. Dziewięcioletnia dziewczynka nie poszła do Komunii, bo jej rodzice są ateistami. Sam ksiądz nie ma skrupułów i nęka dziecko wmawiając innym, że to wcielenia diabła. Bo tylko diabeł nie chodzi do kościoła. Cała historia skomplikowana nie jest, bowiem nie ma nikt z nas przymusu wyznawania jakiejkolwiek religii. A tym bardziej nikt nie zmusza do chrześcijaństwa.

W myśl wszystkich ustaw dotyczących zanęcania się nad dziećmi tego typu czyn jest niedopuszczalny. Oczywiście gdyby w ten sposób znęcał się nad dzieckiem jego rodzic lub sąsiad, to poniósłby on konsekwencje. A duchowny… jak zwykle bezkarny.

Zdecydowanie brakuje równości klasy i równości wobec prawa. Duchowni nie raz i nie dwa migali się już skutecznie od odpowiedzialności karnej za swoje występki. Ta arogancja sprawia, że coraz częściej mówi się o aferach z udziałem Kościoła – od pedofilii, po gwałty i kradzieże. W ubiegłym roku wystawiono nawet list gończy za jednym z księży, który wziął potężny kredyt zastawiając budynek parafii, a potem wraz z pieniędzmi rozpłynął się niczym kamfora. Ten stan rzeczy się nie zmieni dopóty, dopóki księża jak wszyscy inni przestępcy nie będą zamykani w więzieniu. Bo przeniesienie z jednej placówki na drugą (mowa o przeniesieniach międzyparafialnych) tak naprawdę dobrych ludzi z księży nie czyni. To tylko tuszowanie wstydliwych spraw Kościoła katolickiego, który w naszym kraju jest coraz bardziej nienawidzony. Co przykre – na tę nienawiść sam sobie zapracowuje bezczelnością duchowieństwa.

W cieniu wielkiego kataklizmu mamy przerwę na odrobinę uśmiechu. Przypominają się bowiem czasy średniowiecznego rycerstwa. Wtedy jednak wielcy władcy miesi świadomość faktów: cuda cudami, ale przewagą na polu bitewnym trzeba było mieć, by zwyciężyć. W pojedynkę nikt na całą armię się nie rzucał. Dziś jednak metropolita krakowski potwierdził, że chrześcijaństwo w Polsce zakrawa na miano fanatyzmu.

Kardynał Dziwisz tan napisał dziś w liście do powodzian:

„W tych dramatycznych chwilach zanosiliśmy gorącą i ufną modlitwę do miłosiernego Boga, aby przyniósł nam ratunek i pociechę. W ostatnich dniach dotknęła nasz region klęska powodzi, która zniszczyła częściowo lub całkowicie domy, a niekiedy dorobek całego życia wielu naszych braci i sióstr. Zagrożony był także Kraków, a szczególnie zabytkowe Śródmieście, Nowa Huta i wiele miejscowości położonych wzdłuż Wisły i jej dopływów. W tych dramatycznych chwilach zanosiliśmy gorącą i ufną modlitwę do miłosiernego Boga, aby przyniósł nam ratunek i pociechę. Prosiliśmy o opiekę św. Stanisława, Biskupa i Męczennika. Jego relikwie umieściliśmy – jak to czyniliśmy w przeszłości – na wieży Katedry, błagając o wstawiennictwo i opiekę.”

Zastanawiam się, ilu powodzian odetchnęło z ulgą – przecież teraz kości świętego będą ratowały Polskę, strażacy mogą już wrócić do domu. Kiedy inne kraje inwestują w infrastrukturę, u nas wciąż inwestuje się… w szamanów i co najgorsze, traktuje ich poważnie.

W głowie mi się nie mieści, jak można w takiej chwili uprawiać taką demagogię. Dawno się tak nie uśmiałem, choć sytuacja jest poważna. Zastanawiam się, dlaczego Dziwisz nie wystawił relikwii świętego w przededniu powodzi, tylko wtedy, gdy woda zaczyna spływać z ulic. Czyżby sam nie wierzył w moc świętości zmurszałych kości św. Stanisława?

Daleki jestem od krytykowania religii, każdy ma prawo wierzyć w to co chce, ale to zakrawa na kpinę. Najsmutniejsze jest to, że za dwa tygodnie jakiś duchowny drobi do tego swoją teorię i wszystkim będą księża wmawiać, że przed zatonięciem Polskę uratowały relikwie chrześcijańskiego świętego. Smutne jest także to, że spore grono Polaków w to uwierzy. Najgorzej na tym wyjdą sami poszkodowani, bo im relikwie domów nie odbudują.

Edi

Oczywiście wobec tej tragedii jesteśmy już dziś wszyscy bezsilni. Możemy budować zapory z worków z piaskiem, ale i tak jesteśmy skazani na szkodliwe działanie natury. Ale jak zwykle pojawia się w tym wszystkim pytanie: czy temu dało się zapobiec? Owszem, ze się dało. Wiadomo – na pewno woda narobiłaby nieco szkód, ale na pewno mogły one być zdecydowanie mniejsze w skutkach.

Spora cześć nas oskarżać będzie polityków. Tutaj można wiele dyskutować, przecież trudno mieć pretensje do nich za to, że nie inwestowali w budowę umocnień w ostatnich latach, bo skąd na to wziąć pieniądze. Nie jesteśmy wszak krajem bogatym. Ale po „łbach” powinni dostać wszyscy ci, którzy odpowiedzialni są za prognozowanie takich wydarzeń i działania związane z ostrzeganiem. Ewidentnie winą należy obarczyć ich za fatalnie stawiane ekspertyzy. Przecież Donald Tusk dwa miesiące temu po spotkaniu z takimi „fachowcami”; mówił, że powodzi nie będzie. Czy kłamał? Raczej nie, ale zaufał słowom ludzi, którzy jeszcze tydzień temu mówili, że nie ma żadnego zagrożenia. Brak kompetencji? Lenistwo? Zadufanie w sobie? Trudno określić, co było podstawą ich twierdzeń. Jedno jest pewne: dopóki tacy ludzie nie będą ponosili konsekwencji za swoje błędy, to nigdy nie doczekamy się normalności w kraju.

Nasuwa mi się teraz jedno pytanie, czy Donald Tusk wyciągnie konsekwencje z tego, że został okłamany dwa miesiące temu? Może nie okłamany, jedynie posłuchał się ludzi, którzy zawalili swoje pracownicze obowiązki. Nie wierze, by sypały się głowy, a to wszystko dlatego, że u nas w kraju takimi sprawami zajmują się ludzie z nadania politycznego. Nie mianuje się ich przez wzgląd na doświadczenie zawodowe, na kwalifikacje, ale dlatego, że akurat kolega partyjny ma dobre „chody” tam, gdzie trzeba.

W każdym normalnym kraju… wiemy, co by stało się w normalnym kraju. U nas się nie stanie…

Cóż… zapewne moje słowa spotkają się z falą krytyki, ale osobiście uważam, że to wszystko jakieś niespełnione ambicje Wajdy. Sam ma świadomość, że jego twórczość wcale nie jest tak dobrze postrzegana przez publiczność, jak się zwykle mówi z powodu czystej kurtuazji. Mimo tej afery z Romanem Polańskim, ten ostatni zdecydowanie przewyższa Wajdę w kunszcie reżyserskim.

Mówi się teraz o filmie „Katyń”, ale to bardziej przez pryzmat tragedii. Kiedy się jednak zaczyna tę produkcję oglądać i widzi się Andrzeja Chyrę u boku Artura Żmijewskiego, to ma się niekiedy wrażenie, że to kolejna telenowela.

Sam Andrzej Wajda na pewno nigdy bohaterem narodowym nie będzie. Nie jest nim też Lech Kaczyński, prezydent jedynie zginął w tragicznych okolicznościach stąd nasz wielki żal. Czy jest godzien krypty na Wawelu? To może budzić kontrowersje. Był prezydentem i jeśli zapadła decyzja o pochówku w Krakowie, to nam należy to uszanować. Nie można zarzucić wszak Lechowi Kaczyńskiemu braku patriotyzmu i walki o dobro Polski. Czy robił to dobrze, czy źle… historia pokaże.

I żebym został dobrze zrozumiany – nie chodzi tutaj o to, że nie toleruję krytyki wobec krypty pod Wawelem. Niekiedy nawet rozumiem wszystkich oponentów. Sam jednak nie potrafię przełknąć słów Andrzeja Wajdy. Bo jego oświadczenie to czysta paranoja, obłuda i zakłamanie. Bo skoro krytykuje pochówek w Krakowie prezydenta, to dlaczego nakłaniał wszystkich do tego, by na Wawelu pochowa Czesława Miłosza? Nie negujemy bogactw, jakie wniósł nasz słynny poeta do polskiej kultury, ale przecież królem nie był. Gdzie tu logika? Chyba to tajemnica politycznych przekonań, innego wytłumaczenia nie widzę.

Andrzej Wajda jest ostatnią osobą, która w tym momencie powinna wygłaszać jakiekolwiek obiekcje. Powinien wręcz modlić się dziękczynnie do swojego Boga, bo w obliczu tragedii całkiem nieźle zarobi na „Katyniu”. Jak dotąd świat nie był tym filmem przecież zainteresowany. Dlaczego? Bo mimo wszystko jest on słabą produkcją. Dzisiejsza popularność „Katynia” to bardziej chęć poznania zagadki mordu Sowietów, niż chęć obejrzenia dobrego kina.

edi

Decyzja zapadła i na pewno się już nie zmieni. Lech Kaczyński wraz z małżonką spocznie obok największych osobistości na krakowskim Wawelu. Wczoraj pojawiły się jednak liczne słowa krytyki, na krakowskie ulice wyszła około trzystuosobowa grupa ludzi, którzy mówili „Nie” dla Kaczyńskich w Krakowie. Dziś na Facebooku zebrano już 28 tysięcy podpisów popierających protest przeciwko pochówkowi w Krakowie. Co ciekawe – w większości przypadków owe podpisy to tylko nicki używane w sieci, a nie konkretne nazwiska.

Tę sprawę można interpretować na wiele różnych sposobów. Z jednej strony oburza sama myśl, jak Polacy mogą w ogóle protestować wobec takim decyzjom. Bez względu na przekonania polityczne, Lech Kaczyński był prezydentem naszego kraju i zginął podczas pełnienia swoich obowiązków. Przeciwnicy podkreślają, że nie powinien być on pochowany obok bohaterów narodowych, ludzi, którzy walczyli o wolność kraju. Ale czy można powiedzieć, że Lech Kaczyński nie walczył o Polskę? Dzisiejsze czasy na pewno mocno różnią się od czasów, w których żyli i działali inni spoczywający na Wawelu. Tragicznie zmarły prezydent był wodzem, a walczył o swój kraj tak, jak nakazuje współczesny świat i zasady dyplomacji.

Mnie bardziej zastanawia fakt, dlaczego obok Lecha Kaczyńskiego na Wawelu nie spocznie inny prezydent, Ryszard Kaczorowski, który także zginął w katastrofie pod Smoleńskiem.

Media spekulują, zaczynają powoli dolewać oliwy do ognia. Promują stronę Facebooka, na której przeciwnicy wawelskiego pochówku wylewają swoje żale. Jeszcze przed pogrzebem zaczynają się kolejne walki polityczne, dziś już wzajemna wrogość politycznych ugrupowań dała znać o sobie w komentarzach dotyczących ogłoszenia terminu przyspieszonych wyborów prezydenckich.

Coraz bardziej przekonuję się, że walka polityczna nie zgasła nawet na moment, po prostu nie była eksponowana. Pojawia się w mediach mnóstwo negatywnych komentarzy oczerniających PiS i zmarłego prezydenta. Większość z tych komentarzy jest całkowicie niemerytorycznych i ziejących goryczą, co mnie utwierdza w przekonaniu, że piszą to osoby opłacane przez politycznych oponentów PiS-u i zmarłej głowy państwa.

Nie zdziwiłbym się, gdyby protest przeciwko pogrzebowi na Wawelu było także sprawą wrogów politycznych PiS-u. Nie oszukujmy się, nasi politycy to łajdacy, którzy nie znają żadnej świętości. Opłacanie studentów i moherowych „berecików” weszło im w nawyk, czy to pod względem absurdalnych protestów, czy komentarzy na serwisach internetowych. Tylko komu zależy na tym, by nawet po śmierci nękać Lecha Kaczyńskiego?