Co do tego, że Mirosław Drzewiecki i Zbigniew Chlebowski chcieli „przerobić” ustawę o grach losowych ze szkodą dla Skarbu Państwa a korzyścią dla swoich kolegów biznesmenów ie ma żadnych wątpliwości. Wielce prawdopodobne, że w ową aferę jest zamieszany i obecny Marszałek Sejmu, Grzegorz Schetyna. Jego bilingów nikt ie poznał, bo przypadkiem zaginął wykaz rozmów telefonicznych z ośmiu miesięcy i przypadkiem z okresu, kiedy najintensywniej lobbowano w sprawie zmian na niekorzyść dla budżetu państwa.

Sam raport został przyjęty, bo w śledztwie Komisji Sejmowej brało siedmiu posłów, w tych czterech z koalicji – ci więc mieli większość i przegłosowali to, co chcieli. Tutaj kwestia dowodów nie ma znaczenia, liczy się partyjna przynależność i powinowactwa koleżeńskie.

Smutne jest to, że sprawa ta się nigdy już nie wyjaśni, bo nie mam cienia wątpliwości, że niebawem i prokuratura umorzy śledztwo – powód zawsze się znajdzie. A chciałbym poznać prawdę, bowiem nie mam żadnych wątpliwości co do tego, że afera maila miejsce, że był to ewidentny przekręt – zresztą jeden z wielu autorstwa obecnie panujących polityków PO, tylko ze ten jedyny ujrzał światło dzienne. Po prostu mowa tutaj o wielkim klopsie, bo Drzewiecki nie jest na tyle sprytny, by umiejętnie zatuszować swoje związki ze środowiskami hazardowymi. Zresztą wielu przesłuchiwanych w wyniku skruchy przyznawało: podczas prac nad ustawą hazardową miało miejsce łamanie prawa. PO tego nie widzi…

Nie popieram w tym miejscu PiS-u. Ani Kempa, Ani śp. Wasserman, ani Dera nie szukali przestępstwa, oni po prostu robili polityczny hałas. A politycy PO mają dobry PR. Widać to było od pierwszego dnia, kiedy to zostały opublikowane stenogramy. Drzewiecki, Chlebowski, czy też Schetyna nie potrafili się nawet tłumaczyć,. Pletli takie bzdury, że słuchać się ie dało. Potem nastąpił jednak polityczny kontratak i Tusk wybielił swoich ludzi. Czy sam premier też ma nieczyste sumienie? Wierzę i chce wierzyć w to, ze ie miał pojęcia o tych przekrętach, musiał bronic Drzewieckiego, bowiem mogłyby on utopić całe PO. Wierzę i chcę wierzyć, ze Tusk otoczył się nieodpowiednimi ludźmi. Jedno jest pewne – Donald Tusk stracił w mych oczach, bowiem w żaden sposób nie ukarał winnych i nawet nie kiwnął palcem, by wyjaśnić ten problem. A skoro tego nie zrobił, to oznacza, że sam przyzwala na to, by jego świta okradała mój kraj z moich podatków.

Że zacytują kilka wypowiedzi z forów internetowych wpisanych zaraz po przyjęciu raportu o nazwie „Nic się nie stało”:

„I jak zwykle złodzieje zagłosowali za swoją niewinnością. Bo jak inaczej.” – internauta plemiel

„Kłamstwa i tak nie zamieciecie pod dywan. Każdy widział, że Sekuła to partyjny beton, który niczym nie rożni się od działaczy PZPR.” – internauta tepicpo

Polacy ślepi nie są… jak zwykle się okaże, że mają krótką pamięć i do Sejmu znów wybiorą tych samych. I to boli najbardziej – ta głupia, naiwna i ślepa miłość do PO, rywala PiS-u.

Nie jestem za krajem policyjnym, nie jestem nawet za tym, by za każdym razem, gdy mówi się o nieprawidłowościach szukać winnego i sadzać go na wiele lat za kratki. Nawet urzędnik ma prawo się pomylić, bo mylić się jest rzeczą ludzką. Kiedy jednak słyszę o kolejnych ekscesach korupcyjnych i o tym, że znów nikt nie poniesie za to konsekwencji, to czuję się jak „niepolak”. W każdym cywilizowanym kraju sypałyby się głowy, szczególnie, ze dowody są tutaj dobitne: Mirosław Drzewiecki ewidentnie manipulował przy ustawie hazardowej z korzyścią nie dla Skarbu Państwa, ale kumpli od biznesu. Zarówno on, jak i wszyscy zamieszani w aferę hazardowa da „czystości sumienia” powinno stracić stanowiska, tymczasem mają się dobrze, nikt ie ma zarzutów, a jeden z nich zostaje nawet marszałkiem Sejmu. Mało tego: ci sami politycy, którzy ewidentnie działali na szkodę państwa nie pójdą za kratki, ale długi, jakie są wynikiem między innymi ich działalności będziemy spłacać my. Zapowiedział to kilka dni temu Donald Tusk zapowiadając podwyższenie podatku VAT z 22 do 23%.

Sam raport z działań sejmowej komisji śledczej w sprawie afery hazardowej jest jawną kpiną z nas wszystkich. Poseł PO Mirosław Sekuła, a jednocześnie przewodniczący komisji napisał w owym raporcie, że żadnych naruszeń prawa nie było i wszystko odbywało się w granicach prawa. Jak widać, Platforma Obywatelska problem pozamiatała i za kilka miesięcy nikt nie będzie o tej aferze pamiętał.

Za tym wszystkim stoi moje wielkie rozgoryczenie. Bowiem sam głosowałem w poprzednich wyborach parlamentarnych na PO, popierałem też Donalda Tuska. Teraz mam Tuska za jednego z największych oszustów współczesnej polskiej polityki, a Platformę nie za partie reformatorska, na jaką czekałem tyle lat, ale za ugrupowanie przesiąknięte korupcją, zachłannością i kłamstwem. I mam nadzieję, że wyborcy nie zapomną afery hazardowej peowcom.

Edi

Kwestia dotyczy terenów na terenie miast i nie tylko, zaliczanych dotąd do rolnych, a zmienionych furtką ustawową na tereny mieszkaniowe, skutkiem czego zmieniono kryteria decydujące o sposobie opodatkowania gruntów nie przewidując możliwości rozpatrywania zasadności spowodowanych zmian (takie opcje przewiduje nie wprowadzony podatek katastralny).

Zignorowano w trakcie konstruowania tejże ustawy tysiące ludzi i ich gospodarstwa domowe wraz z przydomowymi terenami, które w trakcie inwestycji i modernizacji sieci drogowej, lotnisk, wysypisk odpadów komunalnych itp., znajdują się w strefie ich szkodliwego oddziaływania na środowisko i winny się znaleźć w grupie terenów ochronnych – gdzie przekroczone są normy immisji pośredniej i zanieczyszczenia powietrza i hałasu. Tak też jest w Bielsko-Białej. Drogi dotąd lokalne stają się arteriami, a tereny ciszy przecina obwodnica. Efektem zmian klasyfikacji jest zmiana stawki podatku, a przecież powinien on być uzależniony od tego, czy dotyczy np. Gościnnej Doliny, czy posesji przy ruchliwej drodze np. Al .A. K. (przykład z Bielska ), czy też mieszkańców-sąsiadów nowo budowanej obwodnicy. Jak się ma ten przypadek do tematu „przyjazne państwo” jeśli to owe państwo lekceważy obywatela?

Z uwagi na w/w postanowienia oraz decyzje dot. nowego wyższego o kilka tysięcy procent wymiaru podatku decyzje podatkowe zostały przez mieszkańców Al. A. K. w proteście (44 podpisy) zakwestionowane w odwołaniach do Rady Miejskiej oraz Prezydenta Miasta. Wierząc w wolę demokratycznie wybranych radnych U. M. Bielsko – Biała, do wystąpienia w kwestii korekty niefortunnej ustawy, pozostaje mieć nadzieje na zrozumienie i sformułowanie konkretnej wniosków i interpelacji zmierzających do normalności

Jan Vanyan

Jak dotąd mogliśmy tylko kręcić nosem na zeznania kolejnych świadków uważając, że nic nowego do sprawy nie wnieśli. Dziś jednak nastąpił pewnego rodzaju przełom. I bynajmniej nie dla tego, że Magdalena Sobiesiak przyznała się do winy – aż tak dobrze to nie ma. Nie mniej jej oświadczenie było dość banalne i słuchając kolejnych słów jej wstępnej wypowiedzi mieliśmy wrażenie, że w ramach oczyszczania imienia rodziny Sobiesiaków chce pogrążyć polityków Platformy Obywatelskiej oskarżanych o „mataczenie” przy projektowaniu ustawy o grach losowych. Zarówno Mirosław Drzewiecki jak i Zbigniew Chlebowski zarzekali się przecież, że nie załatwiali pracy córce Ryszarda Sobiesiaka w Zarządzie Totalizatora Sportowego. Dziś Magdalena Sobiesiak przyznała, że trzykrotnie spotkała się z Marcinem Rosołem. Ten miał sprawdzać wszystkie dokumenty i CV Magdaleny Sobiesiak, by wypadła jak najlepiej wobec „komisji rekrutacyjnej”. To daje wiele do myślenia, bo trudno przypuszczać, by Marcin Rosół spotykał się i pomagał innym kandydatom do tej posady.
– „Nie widzę w tym nic zdrożnego” – skwitowała tę sytuację Sobiesiak.

Zbigniew Wasserman pytał dzisiejszego świadka o gości hotelowych. Według wiedzy śledczych bowiem dość często w hotelach będących własnością rodziny Sobiesiaków pojawiali się politycy PO zamieszani w aferę hazardową.
– „Nie mam wiedzy na ten temat . Różne osoby przyjeżdżają, więc trudno mi powiedzieć, kogo gościmy” – odpowiadała na te zarzuty Magdalena Sobiesiak.

Magdalena Sobiesiak rozmawiała ze śledczymi i czasami sama sobie zaprzeczała. Kiedy padały konkretne i trudne pytania, to najczęściej odpowiadała podobnie do swojego ojca, kwitowała wszystko stwierdzeniem, że „nie ma nic więcej do dodania” lub „że nie ma takiej wiedzy”.

Ze śledczych najbardziej dociekliwymi byli Bartosz Arłukowicz i Beta Kempa. Ci byli przygotowanie do swojej pracy, zadawali konkretne pytania i zdecydowanie bardziej zależało im na zeznaniach Magdaleny Sobiesiak niźli było to w przypadku Franciszka Stefaniuka i posłów Platformy Obywatelskiej. Ci bowiem zadawali banalne pytania, niekiedy wręcz było można odnieść wrażenie, że pytania te były już z góry ustalone, bo zeznająca córka Ryszarda Sobiesiaka mogła odpowiadać na nie swobodnie, z uśmiechem na twarzy i w żaden sposób nie mogła ona przy okazji tych pytań powiedzieć niczego „niewskazanego”. Sławomir Neumann wręcz krzyczał na Beatę Kempę, że ta zadaje niewłaściwe pytania i zamiast dążyć do rozwikłania sprawy, to obudził konflikt pomiędzy członkami Komisji Śledczej.

Po dzisiejszym dniu można pokusić się o stwierdzenie, że „peowcom” zależy na zamieceniu afery pod dywan. Jeśli tak jest, oto oznacza, że ktoś tu ma nieczyste sumienie. Czy tak jest rzeczywiście? Na popytanie będziemy musieli odpowiedzieć sami sobie.

Obiecaliśmy sobie, że będziemy unikali tematu afery hazardowej. Bo pisanie o tym jest poniekąd strata czasu – sprawa i tak wcześniej czy później pójdzie w zapomnienie, winnych zapewne się nie skaże, bo w zasadzie winy udowodnić im nie będzie można, lub nikt tego nie będzie chciał. Wczoraj zeznawał Leszek Miller i nic nowego do sprawy nie zniósł. Wszyscy z niecierpliwością oczekiwali dzisiejszego dnia. Przed Sejmową Komisja Śledczą dziś usiadł bowiem Ryszard Sobiesiak. Wielu uważało, że to będzie przełom w sprawie.

Wszyscy śledczy zacierali ręce układając sobie pytania, jakimi „uraczyć” mieli dziś głównego prowodyra afery. Wszystko jednak spaliło na panewce, bowiem Ryszard Sobiesiak sobie ze śledczych po prostu sobie zakpił. Przyszedł z adwokatem, wygłosił na początku niezrozumiałe i nietrzymające się kupy oświadczenie, a potem już tylko używał dwóch zdań: „Nie ma nic do dodania w tej sprawie”, albo „Nie pamiętam”. Pełnomocnik Ryszarda Sobiesiaka brak odpowiedzi tłumaczył różnymi zapisami prawnymi, ale w swoich opiniach prawniczych był mocno chaotyczny i jak się czasami wydawało – niewiele się w ogóle na tym prawie znał. Sam Sobiesiak jednak nic sobie z tej sytuacji nie robił. Bo nie miał zamiaru zeznawać, a nikt go do tego zmusić nie mógł. Naturalnie posłowie mogą pokusić się o złożenie wniosku do prokuratury i egzekwowanie swych praw w Sądzie, ale jedyna kara, jaka grozi Sobiesiakowi za dzisiejszy „kabaret” to jedynie kara finansowa do 10 tys. złotych. Oczywiście dla potentata hazardowego to jedynie drobny wydatek, toteż groźby odnośnie owych konsekwencji za milczenie przyjmował Sobiesiak z ironicznym uśmiechem na twarzy.

No i tyle było nam z dzisiejszych zeznań.

Ryszard Sobiesiak obiecywał, że będzie zeznawał tylko w przypadku, kiedy na sali nie będzie dziennikarzy i osób postronnych. Oczywiście chodzi o utajnienie. A to dowodzi, że jednak Sobiesiak ma coś za uszami. Nie chce, by media mogły prześledzić jego zeznania, bo prawdopodobnie nietrudno byłoby złapać króla hazardu na kłamstwie.

Mimo że dzisiejszy dzień nie przyniósł nic nowego w związku z konkretną wiedzą, to jednak na pewno udowodnił, że faktycznie można mówić o aferze hazardowej. Bo gdyby Ryszard Sobiesiak nie miał nic do ukrycia i gdyby nie musiał kłamać, to z pewnością jego zeznania byłyby wyczerpujące. Starałby się nie tylko oczyścić swoje imię, ale wyjaśnić całą sprawę. A tymczasem…

można gdybać

Póki co nikt Sobiesiaka nie skazał, ale chyba wątpliwości nie ma…

W przyszłym tygodniu zarząd krajowy Platformy Obywatelskiej prawdopodobnie wytypuje swojego kandydata, który zmierzy się między innymi z Lechem Kaczyńskim o Belweder. Nie będzie to wybór prosty, bowiem już teraz zaczynają siew  partii dość spore starcia. Prezydenckie aspiracje zaczynają nękać wielu czołowych polityków. Platforma Obywatelska wyraźnie zaczyna przeżywać kłopoty. Radosław Sikorki i Bronisław Komorowski to najpoważniejsze kandydatury. Ale typ politykom po piętach depcze Janusz Palikot. Dziś wręcz obrażał swojego rywala – Radosława Sikorskiego twierdząc, że ten prezydentem być nie może przez wzgląd na swoją żonę. Jest nią bardzo znana i wielokrotnie nagradzana publicystka Washington Post – Anne Applebaum.

- „Jeżeli żona Sikorskiego będzie prowadziła inną politykę zagraniczną niż mąż – kandydat, jest to pewien kłopot. Może nie tak śmieszny jak Nelli i Jan Rokita, ale jest kłopot” – mówił dziś kontrowersyjny wiceszef Platformy. Słowa Palikota negatywnie odebrali inni politycy, ale szum medialny sprawił, że społeczeństwo na Sikorskiego zaczyna patrzeć podejrzliwie.

Wciąż za plecami polityków PO stoi Władysław Cimoszewicz. To wprawdzie czołowa postać Sojuszu Lewicy Demokratycznej, ale liderzy Platformy nie ukrywają, ze gdyby Cimoszewicz zdecydowałby się na start w wyborach, to PO by go poparło.

Nikt głośno w tym miejscy nie wspomina Grzegorza Schetyny – sekretarza partii. Za kulisami dość dużo się mówi o tym, że ten ostrzy sobie zęby na prezydenturę. Nie ma jednak na tyle silnego poparcie wśród pozostałych członków partii i prawdopodobnie niezostanie obdarzony aż tak wielkim zaufaniem i nie zostanie kandydatem PO w tej niezwykłej batalii.
Ktokolwiek nie pójdzie pod sztandarem Platformy Obywatelskiej do wyborów prezydenckich jako kandydat partii, to na pewno wzbudzi to wiele kontrowersji i wzbudzi konflikty. To, co chciał osiągnąć Donald Tusk, czyli zespolić i umocnić PO zadziałało zupełne odwrotnie. Wielce prawdopodobne, że to początek wielkiego kryzysu w tej partii. Najpierw afera hazardowa i ewidentna wina Zbigniewa Chlebowskiego i Mirosława Drzewieckiego, być może nawet przecież ze strony samego Tuska. Do tego walka o prawo stary w wyborach prezydenckich. Wszystko to może zniszczyć zaufanie Polaków do PO.

Zobaczyć żartującego Jarosława Kaczyńskiego… bezcenne przeżycie. Dotychczas to było bardzo rzadko spotykanym zjawiskiem na naszej arenie politycznej. Z jednej strony nie ma się czemu dziwić, przecież działalność polityczna jest wybitnie stresogenna, szczególne gdy mówimy o działalności na wysokim szczeblu. Tyle że Sejmowa Komisja Śledcza to żadna polityka, żadne dochodzenie, ale kabaret odgrywany przez posłów za publiczne pieniądze. Inaczej tego nazwać nie można, bo przecież wydawanie setek tysięcy złotych po to, by zapytać jednego z braci Kaczyńskich o to, czy gra w golfa… to totalny absurd. Tak wielki, że rozśmiesza każdego. Były premier miał wiele okazji by się pośmiać z polityków opozycji. Uradowany mówił: – „Nie umiem. Bardzo bym chciał grać w golfa, ale nie umiem. To chyba jest stan stały.”

Jeszcze dziś rano myśleliśmy o tym, by porównać zeznania Donalda Tuska z zeznaniami Jarosława Kaczyńskiego. Uważaliśmy, że może to rzucić nowe światło na wydarzenia związane z ustawą o grach losowych. Ale na założeniach się skończyło, bo po dziesiątkach zadanych pytań jesteśmy w takim samym miejscu, w jakim byliśmy zanim zostały ona postawione i zanim ktokolwiek na nie odpowiedział. Jedyna opinia, o jaką można się dziś pokusić to ta, która mówi, iż zazwyczaj to Donald Tusk wydawał się politykiem radośniejszym i wyluzowanych. Przed Komisją lepiej jednak wypadł lider PiS-u. Ku naszemu zaskoczeniu bardziej wyrafinowanym humorem tryskał Jarosław Kaczyński, odpowiadał on konkretniej (znaczy krócej i bez zbędnych wywodów). Podobnie jak Tusk za to wielu rzeczy nie pamiętał. Ale to już chyba taka przypadłość polityków: OBIECYWAĆ PRZED WYBORAMI, PO NICH NICZEGO NIE PAMIĘTAĆ I NADUŻYWAĆ SŁÓW „NIE PRZYPOMINAM SOBIE”.

Patrząc na działalność Sejmowej Komisji Śledczej chciałoby się, by śledczych też ktoś kiedyś postawił przed taką komisją i zaczął wypytywać o wydawane na takie bezsensowne śledztwa pieniądze. Czekamy na „wycenę” takich prac. Nie jest tajemnicą, ze posłowie śledczy zarabiają na przesłuchaniach całkiem niezłą kasę. Szkoda, że nie działa to na zasadzie „umowy o dzieło”, może wtedy śledczy by się starali. A tak nie mamy… ani dzieła, ani pieniędzy.

Jeśli ktokolwiek miał wątpliwości, to po dzisiejszym dniu zostały one chyba rozwiane. Samo istnienie Sejmowej Komisji Śledczej to absurd. To niepotrzebny twór, który na pewno nie da nam żadnej wiedzy odnośnie historii projektu ustawy hazardowej.

Dziś zeznawał Donald Tusk, którego niektórzy podejrzewają o doniesienie Zbigniewowi Chlebowskiemu i Mirosławowi Drzewieckiemu o prowadzonym śledztwie i o tym. Czy to prawda? Trudno to ocenić. Na pewno Komisja Śledcza tego nie wyjaśniła i nie wyjaśni w przyszłości. Co ciekawe sam Donald Tusk nie był tak przekonywający, jak było można przypuszczać. Kilkakrotnie sam sobie zaprzeczał, mówił dużo, ale często nie na temat. Na konkretne pytanie często odpowiadał stwierdzeniem „Nie pamiętam”. To co nam najbardziej utkwiło nam w pamięci, to dzisiejsze zeznania w połączeniu z wizytą w programie „Tomasz Lis na żywo” w ostatni poniedziałek. W studio Telewizji Polskiej Donald Tusk wyraźnie podkreślał, że nie lubi on zganiać winy na poprzednie rządy. Dziś jednak zmienił swój światopogląd, powiedział, że błędy w ustawie hazardowej są wynikiem pomyłki polityków poprzednich rządów.

Zaprzeczający samemu sobie Donald Tusk? Dziś chyba widzieliśmy takiego lidera PO po raz pierwszy od czasu, gdy został premierem. Mogło być ciekawie, gdyby śledczy potrafili zadawać konkretne pytania, gdyby słuchali odpowiedzi Donalda Tuska i gdyby potrafili wyciągać odpowiednie wnioski. Tymczasem śledczy na każdym kroku popisywali się ignorancją, niekiedy wręcz się kompromitowali.

Sławomir Neumann (PO) zadawał tak błyskotliwe pytania, jakie byłoby wstanie zadać dziecko. Pytania o nic, zdawało się, że śledczy Platformy mówił dla samego mówienia, by wypadało się odezwać. Beata Kempa (PiS) wmawiała premierowi, ze powiedział coś, czego tak na prawdę nie powiedział. Mało tego – krzyczała wobec Tuska „Przecież głucha nie jestem”. Po odsłuchaniu nagrań okazało się jednak, że problemy ze słuchem jednak śledcza PiS-u ma… no, chyba ze chodzi o bujną wyobraźnię. Miło jednak było usłyszeć, jak później się korzyła przepraszając premiera za niesłuszne oskarżenia. Tłumaczyła się. Słabym nagłośnieniem sali, w której trwają przesychania.

Żenujące.

Po jakimś czasie śledczy zaczęli się kłócić sami ze sobą i zrobił się prawdziwy kabaret.

Sami śledczy wydają się nie tylko niekompetentni wobec tego, czym się zajmują, ale i niezorientowani w ocenie merytorycznej faktów. Zdawało się dziś, że nie wiedzieli nawet, o co tak naprawdę Donalda Tuska pytać.

Szkoda tylko, że w Komisji nie ma dziennikarzy. Ci zawsze są do tematu przygotowani, wyciągają właściwie wnioski i co najważniejsze – mnie boją się mówić otwarcie, że politycy PO mają nieczyste sumienie i że pora, by Donald Tusk się zarumienił i przyznał się do błędu.

Nie będziemy w tym artykule poruszać wszystkich aspektów wielkiej konferencji prasowej, podczas której premier, Donald Tusk zachwalał nasza gospodarkę. Plan Rozwoju i Konsolidacji Finansów na lata 2010-2011 zakłada duże oszczędności. Niewątpliwie będziemy musieli ścisnąć pasy i przystąpić do wielu reform. Jakich? Donald Tusk nie zdradził nam wszystkich szczegółów. Nie mniej kilka z nich poznaliśmy, na pewno trzęsienie przeżyje nasz system emerytalny, już dziś wiadomo, że od 2012 roku pracownicy służb mundurowych nie będą mogli pójść na emeryturę po 15 latach pracy, będą musieli pracować tak jak piekarze, hydraulicy, czy też urzędnicy – 35 lat. Decyzja ta jest ostro krytykowana szczególnie przez związki zawodowe policjantów. Wiemy też, że niebawem będziemy świadkami kolejnych reform w służbie zdrowia. Ale czy rzeczywiście można być tutaj optymistami, czy owe reformy uczynią z naszego kraju potęgę gospodarczą, jak zapewnia premier?

Słów krytyki wobec przedstawionego przez Tuska planu nie kryje opozycja. „Słuchając jak premier przedstawia plan, miałam wrażenie, że ktoś chce mi wcisnąć kit. Rząd zaprzepaścił dwa lata” – mówiła o wystąpieniu premiera posłanka Prawa i Sprawiedliwości, Joanna Kluzik-Rostkowska.

W sukurs przychodzą jej liderzy pozostałych ugrupowań politycznych w kraju. Wszyscy zgodnie uważają, że zapowiedzi tak szybkiego rozwoju Polski są niemożliwe do wykonania. Niektórzy wręcz twierdzą, iż przedstawienie tego planu w połączeniu z informacją o niekandydowaniu przez Tuska w zbliżających się wyborach prezydenckich to swoista propaganda, która ma zatrzeć niemiłe wrażenia wobec poza sprawą afery hazardowej.

Słów krytyki pod adresem Platformy Obywatelskiej i premiera Donalda Tuska nie szczędzą też szczecińscy stoczniowcy. „Mówił o reformach. My jesteśmy przykładem tego, jak się takie reformy przeprowadza – mówi pan Zygmunt, który w szczecińskiej stoczni przepracował ponad 20 lat. – Tusk okłamuje całą Polskę tak, jak nas okłamał rok temu. W tym kraju wcale nie jest tak słodko, jak się mówi. Bezrobocie jest ogromne, a jak opadną zakłady chemiczne w Policach na skutek prywatyzacji, później ENEA i inne duże firmy państwowe, to osób bez pracy będzie jeszcze więcej” – dodaje rozgoryczony szczecinianin.

Nie ukrywajmy, przeprowadzanie reform wymaga zarówno czasu, jak i poświęceń. Za każdym razem spotyka się to z krytyką ze strony opozycyjnych ugrupowań politycznych oraz z niezadowoleniem osób, których reformy bezpośrednio dotykają. Nikt bowiem zmian nie lubi. Na ocenę przyjdzie nam zapewne jeszcze trochę poczekać. Niewątpliwie dopiero pod koniec przyszłego roku będziemy mogli obiektywnie stwierdzić, czy przedstawiony Plan Rozwoju i Konsolidacji Finansów i jego realizacja uczyni z Donalda Tuska zbawiciela, czy mitomana.

Afera hazardowa to przede wszystkim dwie ważne postacie – szef klubu PO, Zbigniew Chlebowski i minister sportu Mirosław Drzewiecki. Obydwaj, jak twierdzi były już szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Mariusz Kamiński lobbowali na rzecz firm działających w branży hazardowej. Straty państwa mogły sięgnąć w wyniku „przekrętu” nawet 470 milionów złotych! Trudno powiedzieć, jak zakończy się ta sprawa. Nic nie wskazuje na to, by prokuratura bardziej ochoczo zabrała się do prac i samym śledztwem, nie zanosi się tez na wyroki skazujące. Oczywiście dalecy jesteśmy od posądzeń stronniczości kogokolwiek w tym temacie. Jednak warto zwrócić uwagę, ze większość takich śledztw w naszym kraju zawsze kończy się umorzeniami.

W tym wszystkim na plan pierwszy wychodzi Sejmowa Komisja Śledcza. To właśnie ona z ramienia polskiego parlamentu ma się zająć wyjaśnieniem ten afery. Od kilku tygodni trwają przesłuchania, zeznawał już Chlebowski, Kamiński i kilka innych kluczowych postaci, które miały kontakt albo z CBA, albo z pracami nad samą ustawą hazardową. Niebawem przed posłami „śledczymi” zasiądzie sam premier Donald Tusk i Jarosław Kaczyński. Czy to coś zmieni? Raczej nie – w komisji śledczej zasiada dość spora liczba posłów Platformy Obywatelskiej, są też przedstawicieli partii koalicyjnej. Nikomu z nich tak na prawdę nie zależy na wyjaśnieniu tego zagadnienia, tym bardziej, że finał afery mógłby zdyskredytować Platformę Obywatelską, co w przededniu wyborów prezydenckich i samorządowych byłoby fatalną sprawą.

Media, jak i posłowie PO podkreślali, że zeznający niedawno Zbigniew Chlebowski był opanowany, treściwy i „ładnie się wybronił” wobec licznych pytań komisji. Niebawem taką możliwość będzie miał były minister, Mirosław Drzewiecki. Te przesłuchania jednak nie mają raczej żadnej racji bytu. Bo przecież żadna z oskarżanych osób nie trafiła do celi, mogą swobodnie konfrontować się z innymi politykami platformy, a nawet i biznesmenami, z którymi wcześniej prowadzili podejrzane negocjacje. Od momentu oskarżenia do czasu przesłuchań minęło dość sporo czasu, każdy zdążył już sobie opracować linię obrony i przygotować podłoże, by się z tego wszystkiego wyplątać. A że PO jest partią wpływową…

Wracając do zagadnienia Sejmowej Komisji Śledczej można powiedzieć tylko tyle, że to nierozsądny pomysł. Na pewno nie jest ona w stanie niczego nam wyjaśnić i na pewno „smród” przy Platformie Obywatelskiej pozostanie. Szkoda natomiast w tym wszystkim pieniędzy, jakie dostają sami posłowie zasiadający w komisji. Zdecydowanie można byłoby te kwoty dużo bardziej sensownie zagospodarować.