Jak dotąd mogliśmy tylko kręcić nosem na zeznania kolejnych świadków uważając, że nic nowego do sprawy nie wnieśli. Dziś jednak nastąpił pewnego rodzaju przełom. I bynajmniej nie dla tego, że Magdalena Sobiesiak przyznała się do winy – aż tak dobrze to nie ma. Nie mniej jej oświadczenie było dość banalne i słuchając kolejnych słów jej wstępnej wypowiedzi mieliśmy wrażenie, że w ramach oczyszczania imienia rodziny Sobiesiaków chce pogrążyć polityków Platformy Obywatelskiej oskarżanych o „mataczenie” przy projektowaniu ustawy o grach losowych. Zarówno Mirosław Drzewiecki jak i Zbigniew Chlebowski zarzekali się przecież, że nie załatwiali pracy córce Ryszarda Sobiesiaka w Zarządzie Totalizatora Sportowego. Dziś Magdalena Sobiesiak przyznała, że trzykrotnie spotkała się z Marcinem Rosołem. Ten miał sprawdzać wszystkie dokumenty i CV Magdaleny Sobiesiak, by wypadła jak najlepiej wobec „komisji rekrutacyjnej”. To daje wiele do myślenia, bo trudno przypuszczać, by Marcin Rosół spotykał się i pomagał innym kandydatom do tej posady.
– „Nie widzę w tym nic zdrożnego” – skwitowała tę sytuację Sobiesiak.

Zbigniew Wasserman pytał dzisiejszego świadka o gości hotelowych. Według wiedzy śledczych bowiem dość często w hotelach będących własnością rodziny Sobiesiaków pojawiali się politycy PO zamieszani w aferę hazardową.
– „Nie mam wiedzy na ten temat . Różne osoby przyjeżdżają, więc trudno mi powiedzieć, kogo gościmy” – odpowiadała na te zarzuty Magdalena Sobiesiak.

Magdalena Sobiesiak rozmawiała ze śledczymi i czasami sama sobie zaprzeczała. Kiedy padały konkretne i trudne pytania, to najczęściej odpowiadała podobnie do swojego ojca, kwitowała wszystko stwierdzeniem, że „nie ma nic więcej do dodania” lub „że nie ma takiej wiedzy”.

Ze śledczych najbardziej dociekliwymi byli Bartosz Arłukowicz i Beta Kempa. Ci byli przygotowanie do swojej pracy, zadawali konkretne pytania i zdecydowanie bardziej zależało im na zeznaniach Magdaleny Sobiesiak niźli było to w przypadku Franciszka Stefaniuka i posłów Platformy Obywatelskiej. Ci bowiem zadawali banalne pytania, niekiedy wręcz było można odnieść wrażenie, że pytania te były już z góry ustalone, bo zeznająca córka Ryszarda Sobiesiaka mogła odpowiadać na nie swobodnie, z uśmiechem na twarzy i w żaden sposób nie mogła ona przy okazji tych pytań powiedzieć niczego „niewskazanego”. Sławomir Neumann wręcz krzyczał na Beatę Kempę, że ta zadaje niewłaściwe pytania i zamiast dążyć do rozwikłania sprawy, to obudził konflikt pomiędzy członkami Komisji Śledczej.

Po dzisiejszym dniu można pokusić się o stwierdzenie, że „peowcom” zależy na zamieceniu afery pod dywan. Jeśli tak jest, oto oznacza, że ktoś tu ma nieczyste sumienie. Czy tak jest rzeczywiście? Na popytanie będziemy musieli odpowiedzieć sami sobie.

Jeśli ktokolwiek miał wątpliwości, to po dzisiejszym dniu zostały one chyba rozwiane. Samo istnienie Sejmowej Komisji Śledczej to absurd. To niepotrzebny twór, który na pewno nie da nam żadnej wiedzy odnośnie historii projektu ustawy hazardowej.

Dziś zeznawał Donald Tusk, którego niektórzy podejrzewają o doniesienie Zbigniewowi Chlebowskiemu i Mirosławowi Drzewieckiemu o prowadzonym śledztwie i o tym. Czy to prawda? Trudno to ocenić. Na pewno Komisja Śledcza tego nie wyjaśniła i nie wyjaśni w przyszłości. Co ciekawe sam Donald Tusk nie był tak przekonywający, jak było można przypuszczać. Kilkakrotnie sam sobie zaprzeczał, mówił dużo, ale często nie na temat. Na konkretne pytanie często odpowiadał stwierdzeniem „Nie pamiętam”. To co nam najbardziej utkwiło nam w pamięci, to dzisiejsze zeznania w połączeniu z wizytą w programie „Tomasz Lis na żywo” w ostatni poniedziałek. W studio Telewizji Polskiej Donald Tusk wyraźnie podkreślał, że nie lubi on zganiać winy na poprzednie rządy. Dziś jednak zmienił swój światopogląd, powiedział, że błędy w ustawie hazardowej są wynikiem pomyłki polityków poprzednich rządów.

Zaprzeczający samemu sobie Donald Tusk? Dziś chyba widzieliśmy takiego lidera PO po raz pierwszy od czasu, gdy został premierem. Mogło być ciekawie, gdyby śledczy potrafili zadawać konkretne pytania, gdyby słuchali odpowiedzi Donalda Tuska i gdyby potrafili wyciągać odpowiednie wnioski. Tymczasem śledczy na każdym kroku popisywali się ignorancją, niekiedy wręcz się kompromitowali.

Sławomir Neumann (PO) zadawał tak błyskotliwe pytania, jakie byłoby wstanie zadać dziecko. Pytania o nic, zdawało się, że śledczy Platformy mówił dla samego mówienia, by wypadało się odezwać. Beata Kempa (PiS) wmawiała premierowi, ze powiedział coś, czego tak na prawdę nie powiedział. Mało tego – krzyczała wobec Tuska „Przecież głucha nie jestem”. Po odsłuchaniu nagrań okazało się jednak, że problemy ze słuchem jednak śledcza PiS-u ma… no, chyba ze chodzi o bujną wyobraźnię. Miło jednak było usłyszeć, jak później się korzyła przepraszając premiera za niesłuszne oskarżenia. Tłumaczyła się. Słabym nagłośnieniem sali, w której trwają przesychania.

Żenujące.

Po jakimś czasie śledczy zaczęli się kłócić sami ze sobą i zrobił się prawdziwy kabaret.

Sami śledczy wydają się nie tylko niekompetentni wobec tego, czym się zajmują, ale i niezorientowani w ocenie merytorycznej faktów. Zdawało się dziś, że nie wiedzieli nawet, o co tak naprawdę Donalda Tuska pytać.

Szkoda tylko, że w Komisji nie ma dziennikarzy. Ci zawsze są do tematu przygotowani, wyciągają właściwie wnioski i co najważniejsze – mnie boją się mówić otwarcie, że politycy PO mają nieczyste sumienie i że pora, by Donald Tusk się zarumienił i przyznał się do błędu.