Nie jestem za krajem policyjnym, nie jestem nawet za tym, by za każdym razem, gdy mówi się o nieprawidłowościach szukać winnego i sadzać go na wiele lat za kratki. Nawet urzędnik ma prawo się pomylić, bo mylić się jest rzeczą ludzką. Kiedy jednak słyszę o kolejnych ekscesach korupcyjnych i o tym, że znów nikt nie poniesie za to konsekwencji, to czuję się jak „niepolak”. W każdym cywilizowanym kraju sypałyby się głowy, szczególnie, ze dowody są tutaj dobitne: Mirosław Drzewiecki ewidentnie manipulował przy ustawie hazardowej z korzyścią nie dla Skarbu Państwa, ale kumpli od biznesu. Zarówno on, jak i wszyscy zamieszani w aferę hazardowa da „czystości sumienia” powinno stracić stanowiska, tymczasem mają się dobrze, nikt ie ma zarzutów, a jeden z nich zostaje nawet marszałkiem Sejmu. Mało tego: ci sami politycy, którzy ewidentnie działali na szkodę państwa nie pójdą za kratki, ale długi, jakie są wynikiem między innymi ich działalności będziemy spłacać my. Zapowiedział to kilka dni temu Donald Tusk zapowiadając podwyższenie podatku VAT z 22 do 23%.

Sam raport z działań sejmowej komisji śledczej w sprawie afery hazardowej jest jawną kpiną z nas wszystkich. Poseł PO Mirosław Sekuła, a jednocześnie przewodniczący komisji napisał w owym raporcie, że żadnych naruszeń prawa nie było i wszystko odbywało się w granicach prawa. Jak widać, Platforma Obywatelska problem pozamiatała i za kilka miesięcy nikt nie będzie o tej aferze pamiętał.

Za tym wszystkim stoi moje wielkie rozgoryczenie. Bowiem sam głosowałem w poprzednich wyborach parlamentarnych na PO, popierałem też Donalda Tuska. Teraz mam Tuska za jednego z największych oszustów współczesnej polskiej polityki, a Platformę nie za partie reformatorska, na jaką czekałem tyle lat, ale za ugrupowanie przesiąknięte korupcją, zachłannością i kłamstwem. I mam nadzieję, że wyborcy nie zapomną afery hazardowej peowcom.

Edi

Cała tajemnica takich decyzji tkwi w tym, że politycy są nędznymi administratorami i ekonomistami. Nie oszukujmy się – wszyscy oni majątek zdobyli ie dlatego, że mają zmysł do biznesu, ale dlatego, że są zaangażowani w działalność polityczną, a co za tym idzie przez lata siedzieli w radach nadzorczych państwowych zakładów i brali makabrycznie wielką kasę za nierobienie niczego. W ten sposób sponsorowali sobie kampanie wyborcze, wygrywali wybory i wzięli się za rządzenie naszym krajem. Efekty? Potworne długi, których teraz owi politycy spłacać nie będą. Konsekwencje ich pomysłów na naszą gospodarkę poniesiemy my, bowiem przyjdzie nam teraz z własnej kieszeni łatać dziurę budżetową. Oczywiście Tusk mówi, że tylko tylko 1% VAT-u, to małe zło, które podobno w nas bezpośrednio nie uderzy. Ale to mit.

Konsekwencje tego pozornego jednego procenta poniesiemy my. I wcale nie będzie to jeden procent, bo żaden przedsiębiorca nie pozwoli sobie na straty. Toteż ceny za żywność, paliwo, lekarstwa iw wszystko, co nam potrzebne, pójdą w górę. Mało tego – nie bezie to rzekomy 1%. Bo jeśli producent podwyższy cenę za dany produkt, to później to samo zrobi to hurtownik, w dalszej kolejności firma transportowa, później sprzedawca. Zanim dany produkt do nas dotrze, to będzie droższy o kilka procent. Zważywszy, że podrożeją dosłownie wszystkie produkty, to najbardziej odczujemy to my, czyli wszyscy mieszkańcy i podatnicy Polski.

Decyzje Tuska i jego rządzącej ekipy dziwić specjalnie nie mogą. Nie od dziś bowiem wiadomo, że przez ostatnie miesiące byliśmy przez rząd oszukiwani w kwestii finansów publicznych, wszystko to była jedynie przedwyborcza gra. Teraz czeka nas wiele kłopotliwych decyzji. Fakt: Polska takich reform potrzebuje, ale podwyższanie podatków jest najgłupsza z możliwych decyzji. Nie oszukujmy się, im większe podatki, tym mniejsze zainteresowanie naszym krajem ze strony zagranicznych inwestorów. Bez zagranicznego kapitału dźwignąć naszego kraju z kłopotów finansowych się nie da. Będzie mniej miejsc pracy, mniej zagranicznego kapitału… dług publiczny na pewno nie będzie malał.

Refleksje?

Ne dość, że przez ludzi Platformy Obywatelskiej zostaliśmy oszukani, przy okazji ostatniej kampanii wyborczej, to w dodatku oszustwo to jest poważnym błędem ekonomicznym. Tylko… czy Tusk i jego ludzie mają tego świadomość? Wydaje się, że nie. Nie mają pomysłu na rządzenie naszym krajem. Ba – nawet tym krajem rządzić nie potrafią. Zdaje się, ze afer w stylu hazardowej będzie nam przybywało.

Oczywiście wobec tej tragedii jesteśmy już dziś wszyscy bezsilni. Możemy budować zapory z worków z piaskiem, ale i tak jesteśmy skazani na szkodliwe działanie natury. Ale jak zwykle pojawia się w tym wszystkim pytanie: czy temu dało się zapobiec? Owszem, ze się dało. Wiadomo – na pewno woda narobiłaby nieco szkód, ale na pewno mogły one być zdecydowanie mniejsze w skutkach.

Spora cześć nas oskarżać będzie polityków. Tutaj można wiele dyskutować, przecież trudno mieć pretensje do nich za to, że nie inwestowali w budowę umocnień w ostatnich latach, bo skąd na to wziąć pieniądze. Nie jesteśmy wszak krajem bogatym. Ale po „łbach” powinni dostać wszyscy ci, którzy odpowiedzialni są za prognozowanie takich wydarzeń i działania związane z ostrzeganiem. Ewidentnie winą należy obarczyć ich za fatalnie stawiane ekspertyzy. Przecież Donald Tusk dwa miesiące temu po spotkaniu z takimi „fachowcami”; mówił, że powodzi nie będzie. Czy kłamał? Raczej nie, ale zaufał słowom ludzi, którzy jeszcze tydzień temu mówili, że nie ma żadnego zagrożenia. Brak kompetencji? Lenistwo? Zadufanie w sobie? Trudno określić, co było podstawą ich twierdzeń. Jedno jest pewne: dopóki tacy ludzie nie będą ponosili konsekwencji za swoje błędy, to nigdy nie doczekamy się normalności w kraju.

Nasuwa mi się teraz jedno pytanie, czy Donald Tusk wyciągnie konsekwencje z tego, że został okłamany dwa miesiące temu? Może nie okłamany, jedynie posłuchał się ludzi, którzy zawalili swoje pracownicze obowiązki. Nie wierze, by sypały się głowy, a to wszystko dlatego, że u nas w kraju takimi sprawami zajmują się ludzie z nadania politycznego. Nie mianuje się ich przez wzgląd na doświadczenie zawodowe, na kwalifikacje, ale dlatego, że akurat kolega partyjny ma dobre „chody” tam, gdzie trzeba.

W każdym normalnym kraju… wiemy, co by stało się w normalnym kraju. U nas się nie stanie…

Nie ma co ukrywać – media katują nas słowami obłudników. Szczególnie mocno poirytowała mnie dzisiejsza konferencja Prawa i Sprawiedliwości, podczas której czołowi politycy tej partii oskarżyli rząd, że nie przygotował Polski do kataklizmu nie zadbał należycie o jej mieszkańców. Oczywiście można niejako się z tym zgodzić, przecież już w ubiegłym roku powodzie się u nas zdarzyły i obecnie panująca Platforma Obywatelska nic nie zrobiła, by budować nowe umocnienia przeciwpowodziowe. Ale nie popadajmy w przesadyzm, takich prac nie da się wykonać w rok… szkoda tylko, że ich nawet nie zaczęto. Nie mniej PiS był partią rządzącą w latach 2005-2007 i też nic nie zrobił w tej kwestii. Teraz się sadzi i promuje na konferencji… PiS trzeba tutaj oskarżyć o ignorancję, bo niewątpliwie tak ci politycy się dziś zachowali. Wielki minus i mam nadzieję, że Jarosław Kaczyński za swoją ignorancję przypłaci przegraną kampanią.

Dziś Donald Tusk powiedział, że: „Nie będzie oszczędności na powodzianach”. Ciekawe, jak długo będzie pamiętał swoje słowa. Ja za to zapamiętam je na długo… pamiętam także, jak dwa lata temu podczas jednego z kataklizmów nasz premier wypowiadał się w podobnym tonie i zapowiadał prace na rzecz unikania tego typu problemów. No i plum… mamy niezłego klopsa, bo to tylko puste słowa – zupełnie jak z Panią Ewą, pielęgniarką. Nie wierzę też Bronisławowi Komorowskiemu, bo ten Marszałkiem Sejmu nie jest od wczoraj, a Marszałek ma takie samo prawo składania wniosków i uchwał jak i inni posłowie. Czy jego komitet poselski zrobił coś w kierunku chronienia Polski przed powodziami?

Nie chcę takiego prezydenta.

Mam nadzieję, że w niełaskę popadnie i Grzegorz Napieralski. Kolejny człowiek, który ma pamięć albo krótką, albo wybiórczą – jaka by nie była, to i tak o nim fatalnie świadczy. Grzegorz Napieralski bowiem sam był czynnym politykiem podczas panowania SLD, czyli za czasów, kiedy mieliśmy powódź stulecia. Wtedy też SLD z Aleksandrem Kwaśniewskim zapowiadało budowę stosownej infrastruktury. Na słowach się skończyło, to dowodzi, że SLD to kiepski pomysł na nasz rząd.

Czy znajdzie się jakaś trzecia siła w polityce, która wydźwignie nasz kraj z tego zakłamania? Trudno przypuszczać, choć mamy Andrzeja Olechowskiego i stojące za nim SD. W zasadzie to ostania nasza alternatywa wśród partii politycznych. Bo pozostałe już miały okazję nam udowodnić, że potrafią czegoś dokonać… miały okazję, ale jej nie wykorzystały… ja nie chcę dawać im kolejnych szans.

W lipcu 1997 roku wielka woda zalała znaczna część Polski zabierając tysiącom ludzi dorobek całego życia. Ówcześnie rządzące SLD obiecywało budowę wałów przeciwpowodziowych, zbiorników retencyjnych i wielu innych obiektów, które miały uchronić nasz kraj przed powodziami. Co mamy z tamtych obietnic?

Nie mamy żadnych wulkanów, lawin błotnych także. Na pewno nie grozi nam trzęsienie ziemi, ani cyklony. Jedyna klęska żywiołowa może pochodzić od wysokich temperatur lub silnych opadów deszczu. O ile z suszami trudno walczyć, to z powodziami się udaje, bo z wielką wodą można sobie poradzić – tego dowodzą inne, bardziej cywilizowane od naszego kraje. Mnie najbardziej intryguje pewien fakt: skoro tylko powódź nam zagraża, to dlaczego nigdy na ten żywioł nie jesteśmy przygotowani?

Po wielkiej powodzi z 1997 roku wielu polityków obiecywało: „Nie pozwolimy, by taka sytuacja się powtórzyła” – mówili. Ale jak to bywa z naszymi politykami, nikt danego słowa nie dotrzymał. Co roku potykamy się o te same problemy i jedynie pozostaje nam organizować zbiórki na pomoc dla powodzian. Tylko ile mamy tych darów dawać? Co roku to samo i samo… przyszła kolejna władza, po SLD panował PiS, teraz rządzi Platforma Obywatelska. W dziedzinie budowy infrastruktury chroniącej przed powodziami jednak w dalszym ciągu nikt nic nie robi.

Przypomina mi się w tym momencie film Sekielskiego, pod tytułem „Władcy marionetek”. Wtedy Donald Tusk (podobnie jak wielu innych przed nim) zapewniał, że jest blisko ludzi „zwykłych”. Tymczasem ani Tusk, ani żaden inny polityk nawet nie postulował o budowę wałów przeciwpowodziowych, o budowę różnego rodzaju drenaży, zbiorników retencyjnych, etc. Stąd też każdego roku kolejni Polacy cierpią w wyniku wielkiej wody i wszystko wskazuje, że w następnych latach sytuacja ta będzie się powtarzała.

Niestety jako społeczeństwo niewiele możemy zrobić, ot co najwyżej charytatywnie pomagać poszkodowanym. Podczas wyborów i tak nie będziemy mieli żadnego wyboru, bo strategia walki z klęskami żywiołowymi to tylko przedwyborcze hasło, o którym każdy polityk po wyborach zapomina. Przerażające, jak nas „robią w butelkę” i jak politycy nami pomiatają.

Chciałoby się, by ktoś poszedł za taki stan wałów powodziowych siedzieć. Być może tak drastyczne posunięcie zmobilizowałoby co niektórych do pracy na rzecz społeczeństwa i dobra kraju. Niestety politycy kar za swoją arogancję i ignorowanie obowiązków nie ponoszą, co niejako można rozumieć, jako polityczne przyzwolenie na „olewanie ojczyzny i rodaków”. Cóż… jacy parlamentarzyści, taki i kraj. Coroczne powodzie wyraźnie pokazują, w jakim miejscy znajduje się polska cywilizacja.

Dla przypomnienia – w marcu Donald Tusk zapewniał: POWODZI NIE BĘDZIE, przyszedł maj i… trzy miesiące temu Platforma Obywatelska twierdziła, że jesteśmy równie cywilizowanym krajem, jak i inne państwa Wspólnoty… przyszedł maj i…

i udowodnił, jak bardzo ci ludzie się mylą…

Edi

Oczywiście nikt z nas nie chce przyzwolenia na przemoc w rodzinie. Zapis zakazujący stosowania kar cielesnych, znęcania psychicznego i innych form poniżania dziecka jest jak najbardziej słuszny. Jednak sama forma tych zapisów to delikatnie mówić parodia ustawodawstwa. Zapewne będzie rodziła wiele konfliktów na linii rodzice – pracownicy opieki społecznej – organizacji praw dziecka – sądy. Za projektem opowiedziały się PO, PSL i Lewica. Przeciw były PiS i Polska Plus. Za przyjęciem ustawy głosowało 269 posłów, 158 było przeciw, a sześcioro wstrzymało się od głosu.
Ustawa zakłada m. in. powołanie w każdej gminie tzw. zespołów interdyscyplinarnych, w których skład mieliby wchodzić m. in. przedstawiciele jednostek pomocy społecznej, policji, kuratora czy organizacji pozarządowych. Co to oznacza w praktyce?
Tysiące niepotrzebnych stanowisk. Nie ma co ukrywać – tylko ludzie z układu będą dostawali posady kierownicze trudno przypuszczać, by ktokolwiek pracował w takiej instytucji charytatywnie. Jak się to ma do taniego państwa, jakie obiecywał nam kilka miesięcy Donald Tusk? Ma się zupełnie nijak, to już swego rodzaju arogancja władzy, typowa ostatnio dla tego ugrupowania politycznego wspieranego przez PSL.
Na tę ustawę należy spoglądać z dwóch różnych perspektyw. Z jednej strony musimy wszyscy zdawać sobie sprawę, że będzie ona w znacznym stopniu ograniczyła prawa rodziców. Wystarczy że nienawidzący nas sąsiad złoży anonimowy donos (zupełnie wymyślony i kłamliwy) o tym, że bijemy dziecko lub na nie krzyczymy, by następnego dnia zapukała do nas taka komisja interdyscyplinarna i zabrała nam dziecko do domu dziecka lub rodziny zastępczej. To na pewno nie powstrzyma patologii w rodzinach. Na pewno nie zmieni życia rodzinnego w Polsce. Będzie za to rodziło poważne konflikty. Do tego ustawa ta potwierdza, że obecny rząd zupełnie nie radzi sobie z aktami przemocy wobec dzieci, ale z braku logicznego pomysły na rozwiązanie tego problemu promuje się absurdalne i nieracjonalne zapisy prawne.
Z drugiej strony ustawa ta zdaje się potwierdzać, że miejskie ośrodki opieki społecznej zatrudniają ludzi niekompetentnych, którzy przez lata nie wypełniali swoich obowiązków pracowniczych. Bowiem ten zakres prac może być wykonywany przez wspomniane ośrodki… ale nie… nasi posłowie chcą kolejnych etatów. Czyżby koledzy z partii byli bezrobotni?

Kiedy to Donald Tusk przedstawiał plan rozwoju Polski na najbliższe lata nie obyło się bez dumnych stwierdzeń i „przypowieści” o kraju nad Wisłą, który jako jedyny przetrwał wielki kryzys gospodarczy i uzyskał dodatnie PKB. Lider Platformy Obywatelskiej określał nasz kraj „oazą Europy”. Ale samo dodatnie PKB wcale nie świadczy o tym, że Donald Tusk jest władcą Europy – jak twierdzili co niektórzy.

O tym, gdzie jest miejsce Polski na mapie Starego Kontynentu świadczy chociażby Tupolew, który rozbił się pod Smoleńskiem. Po prostu na inny samolot nas nie stać. I można tutaj wiele dyskutować, ale fakty są niepodważalne: nasze państwo nie ma funduszy na tak znaczące inwestycje jak zakup dwóch lub trzech samolotów by mogli się nimi politycy przemieszczać. Tupolew jest naszą wizytówką.

Słyszałem już takich, którzy mówili, że nie inwestowali w nowe samoloty by nie narazić się na krytykę opozycji. Karygodne kłamstwo. Co jak co, ale politycy w Polsce bić i kłócić się lubią i akurat sam zakup floty powietrznej dla VIP-ów nie stanowiłby problemu. I niech sobie opozycja krzyczy, niech sarkają wyborcy – tym akurat politycy się nie przejmują.

Ann

Dzisiejszy dzień polityczny rozpoczęło wystąpienie rzecznika rządu, Pawła Grasia, który przedstawił dokumenty świadczące, że tajemnicza Pani Ewa, pielęgniarka ze szpitala w Skarżysku Kamiennej istnieje. Na stronie rządu zamieszczono też skan oświadczenia. Tyle że… to wszystko to jeden wielki absurd. Donald Tusk i Paweł Graś zarzekają się, iż pielęgniarka nie jest wymyślona i pokazują jej oświadczenie. W owym oświadczeniu czytamy:

„Ja, Ewa (…) wyrażam zgodę na podanie mojego imienia i nazwiska oraz mojego wynagrodzenia za pracę na stanowisku pielęgniarki w ZOZ Skarżysko – Kamienna w środkach masowego przekazu.”

Zacząłem się zastanawiać, czego takie oświadczenie może dowodzić. Z mojego punktu widzenia tylko to, że premier ze swą świtą brnie z jednego kłamstwa do drugiego. Bo skoro słynna już pielęgniarka zezwoliła na wymienienie nazwiska w środkach masowego przekazu, to dlaczego tego nazwiska dotąd nie poznaliśmy? Przecież na to pozwoliła, tymczasem na oświadczeniu umieszczonym na łamach serwisu Platformy Obywatelskiej jej nazwisko jest zamazane! Jeśli Tusk chciał rozwiać moje wątpliwości takim oświadczeniem, to nie tylko mu się nie udało, ale wręcz utwierdził mnie w tym, że skłamał i ciężko mu się do błędu przyznać. A samo oświadczenie… cóż, nawet ja potrafię sobie takie wydrukować.

Sekielski zachował się jak dziennikarz

Różnie można interpretować film Tomasza Sekielskiego. Są tacy, którzy uważają, że był stronniczy i nierzetelny. Moim zdaniem jednak, z punktu widzenia dziennikarstwa, wszystko odbyło się jak należy. Widzieliśmy wyraźnie, że dziennikarz TVN wielokrotnie próbował porozmawiać o kłamstwie z premierem, ale ten nigdy nie chciał podjąć dialogu. Tusk nie może więc zarzucać Sekielskiemu, że ten jest stronniczy. Tym bardziej, że cały personel szpitala w Skarżysku Kamiennej powiedział zdecydowanie, że Ewy nigdy w tej placówce nie było i nikt nigdy z pielęgniarkami z tego szpitala nie rozmawiał. W przeciwieństwie do Ewy widzieliśmy pielęgniarki, które mówiły zdecydowanie, że żaden z polityków ze świty Tuska nigdy w szpitalu nie był. Za to samej Ewy nigdy nie wiedzieliśmy i mimo że ta (rzekomo) zezwoliła na użycie jej nazwiska w środkach masowego przekazu, to my wciąż owego nazwiska nie znamy. Jaki z tego wniosek? Zdecydowanie bliżej prawdy jest Sekielski. Tusk w tym wypadku jest dla mnie osobą zupełnie niewiarygodną.

Platforma i zasłona dymna

Żebyśmy nie mieli czasu się nad tym (budzącym wątpliwości) dokumentem zastanowić, to Platforma wypuściła dziś w media masę innych komunikatów. Wszystko to z myślą o tym, by odciągnąć uwagę wyborców od „Władców marionetek”. I tak dziś poza wystąpieniem Pawła Grasia rząd postanowił nagle zdecydować, gdzie stanie oczekiwana elektrownia atomowa, Janusz Palikot nagle zasugerował, że nie wyklucza stworzenia własnej partii politycznej – co media przyjęły z zaskoczeniem i wiele teraz owej wypowiedzi poświęcają czasu. Do tego Radosław „Radek” Sikorski zrobił zadymę odnośnie swojego podwójnego obywatelstwa. Chwilę później razem z Bronisławem Komorowskim wzięli się medialne „za łby” w związku z prawyborami w Platformie. Wszystko to łakome kąski dla mediów i dla odbiorców. Teraz już tylko ułamek wyborców pamięta film Sekielskiego.

Właśnie taka jest polityka, błędy przysłania się innymi tematami. Jesteśmy filmowymi marionetkami, a polityk… kiedy raz skłamie, to brnie w swoje oszustwa coraz bardziej i nie ma odwagi (lub bardziej po męsku: nie ma jaj) by przyznać się do błędu.

Dziś TVN 24 wyemitowało dokument Tomasza Sekielskiego pod tytułem „Władcy Marionetek”. Sam film pokazuje, jak bardzo politycy kłamią. Jak mówi do widzów Adam Łaszyn, ekspert od politycznego PR:

„Bismarck powiedział, że ludzie nie powinni wiedzieć jak się robi kiełbasę i politykę.”

Łaszyn chyba wie co mówi, bo nie bez przyczyny doradzał politykom PO jak prowadzić swój marketing.

W filmie między innymi dostało się premierowi, Donaldowi Tuskowi, który uchodzi w oczach wielu Polaków za ideał. Niektórzy ślepo wierzą w lidera PO twierdząc, że to jedyny polityk bez skazy. Tomasz Sekielski jednak obnaża ten mit i jak się okazuje, wcale nietrudno było udowodnić, że i Tusk nie ma „czystego sumienia”, chociaż… każdy z nas ma swoje poczucie uczciwości. Może Donald Tusk daje sobie w tej kwestii więcej swobody.

„Władcy Marionetek” przypominają słynną debatę Jarosław Kaczyński vs. Donald Tusk z 2007 roku. Wtedy to Donald Tusk wszystkich nas oczarował elokwencją i znajomością problemów państwa i rodaków. Zapytany o zarobki pielęgniarek „tryskał” wiedzą spychając debatowego konkurenta do rangi ignoranta. Donald Tusk rozmawiał bowiem z Ewą, pielęgniarką ze Skarżyska Kamiennej. Donald Tusk wiedział, że pielęgniarka z dwudziestoletnim stażem zarabiała wówczas 1020 zł. Tyle że w szpitalu w Skarżysku Kamiennej żadna Ewa nie pracuje i nie pracowała. Jak mówią pielęgniarki wobec dziennikarza-dokumentalisty, Donald Tusk nigdy szpitala w tym mieście nie odwiedził, nigdy nie rozmawiał też z żadną inna pielęgniarką tej placówki. Tomasz Sekielski zrobił małe śledztwo i dowiódł, że Donald Tusk także nie jest uczciwy względem wyborców. Jego przewaga nad pozostałymi politykami wynika tylko i wyłącznie z tego, że potrafi się lepiej sprzedać.

W polityce od zawsze wygrywają ci, którzy mają lepszych fachowców od politycznego marketingu. Ile płaci Donald Tusk swoim doradcom od kreowania wizerunku? To pewnie pozostanie tajemnicą, ale na pewno nie są to małe sumy pieniędzy. Trzeba też przyznać premierowi i jednocześnie liderowi Platformy Obywatelskiej, że robi dobry interes, bo jego PR jest po prostu genialny. Chciał być prezydentem, ale wycofał się z wyścigu o Belweder robiąc z siebie ojca opatrzności. Przy tym fachowcy o wizerunku PO wymyślili sobie debatę i partia ta dziś na koszt podatników robi sobie już kampanię wyborczą (słynne już podróże po kraju Radosława „Radka” Sikorskiego i Bronisława Komorowskiego). Dziś jesteśmy oburzeni kłamstwem Tuska podczas debaty, ale można mieć pewność, że w ciągu najbliższych dwóch dni stanie się coś równie sensacyjnego w polityce kraju, co sprawi, że o tym niesmacznym wydarzeniu wyborcy zapomną i znów będą wielbić Tuska. Sondaże się nie zmienią i wszyscy będziemy nadal wierzyli, że PO jest jedyną słuszną partią. Później znów coś „chlapnie” Janusz Palikot, że np. chciałby zastąpić Tuska na fotelu premiera i debata pójdzie całkowicie w niepamięć.

Może samo kłamstwo nie jest wielkim przewinieniem, nie boli wyborców aż tak bardzo jak „Spieprzaj dziadu” Kaczyńskiego, ale na pewno pozostawia niesmak i stawia Tuska w negatywnym świetle. Tym samym, jakie oświetla wszystkich innych polityków. Tym, które pokazuje, jak daleko polityk jest od narodu.

Chcieliśmy wierzyć w strategie Donalda Tuska i wciąż wierzymy, że premierowi uda się dotrzymać obietnicy i zbudować nam tutaj „drugą Irlandię”. Chcielibyśmy, bo póki co w Polsce żyje się nie najlepiej, całe pokolenia młodych ludzi zmuszane są do emigracji w poszukiwaniu lepszego jutra. Wierzyć chcieliśmy w ideę taniego państwa., bo wiemy ile kosztują mnożące się stanowiska polityczne instytucji, które istnieją tylko po to, by znajomi mieli gdzie pracować i dobrze przy tym zarabiać. Wczorajsza decyzja Donalda Tuska, jednak nasze marzenia okrutnie druzgocze. Powołana Rada Gospodarcza to kolejny naszym zdaniem zbędny twór. Takich rad jest już wiele, działają one przy Parlamencie, przy Belwederze, teraz kolejna powstaje w przy urzędzie premiera. Przy tym należy wspomnieć o setkach instytucji państwowych, które mają konkretne zadania i równie dobrze mogłyby przejmować obowiązki, jakie będzie miała Rada Gospodarcza. Zadaniem tej Rady ma być recenzowanie decyzji społeczno-ekonomicznych rządu na tle przemian w Europie. Co to w praktyce oznacza? Nam wydaje się że nic, poza kolejnymi kosztami, bo nie łudźmy się – nikt w tej radzie za darmo pracował nie będzie. Kontrowersje budzi tutaj postać Jana Krzysztofa Bieleckiego, były premier przecież nie tak dawno był prezesem Banku PEKAO SA. Z funkcji tej zrezygnował i wielu zastanawiało się dlaczego. Przypuszczano, że dostał bardziej intratną propozycję, bo nikt ot tak sobie z takiej posady bankowej nie rezygnuje. Nie chce  się nam wierzyć, by Bielecki w Radzie Gospodarczej zasiadał dla niskiej pensji – niższej, niźli szefa PEKAO SA.

Jak donosi dziś dziennik „Polska”:

„Bielecki obejmie funkcję człowieka numer dwa, no może trzy w PO, z woli Donalda Tuska stanie się jednym z głównych naszych silników” – cytuje swojego informatora czasopismo.

Naszym zdaniem decyzja Donalda Tuska łamie całkowicie przyrzeczenie taniego państwa. Przypomina to także pewien kontrakt – intratne stanowisko w zamian za działalność partyjną, bo nie ma co do tego wątpliwości, że Jan Krzysztof Bielecki ma wciąż wiele kontaktów politycznych i jest poważany w środowisku. Tylko czy społeczeństwo spojrzy na byłego i obecnego premiera przyjaznym okiem? Zyskanie zaufania może być wielkim problemem, bo wielu Polaków uważa, że tworzenie takich stanowisk ma znamiona nepotyzmu. Być może się mulimy, ale cała ta sytuacja nie jest tak klarowna, jak by się chciało i daje zaprawdę wiele do myślenia.

W skład Rady Gospodarczej obok Bieleckiego wejdą: prof. Dariusz Filar, prof. Witold Orłowski, prof. Ireneusz Krzemiński, prof. Aleksander Wiktorow, Bogusław Grabowski, Andrzej Klesyka, Mateusz Morawiecki, Małgorzata Starczewska-Krzysztoszek, Jacek Wiśniewski, koordynować prace Rady ma nowo powołany podsekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów Adam Jasser. Ile nas, podatników, będzie kosztowało utrzymanie Rady? Pensje, świadczenia socjalne, biura, delegacje, personel niższy (sekretarki, asystenci, etc.). Zdaje się, że w grę wchodzą miliony złotych – miliony taniego państwa.