Co mają powiedzieć wyznawcy innych religii i przeciwnicy Kościoła i jego ingerencji w losy ojczyzny? Już dziś poczuli się oszukani. Wszystko bowiem wygląd atak, jak gdyby ślubowanie Komorowskiego bez mszy w Katedrze nie byłoby ważne i nie byłby on prawdziwym prezydentem. Przypomina to coraz bardziej państwo pogańskie. Z jednej strony mieliśmy dosyć Kościoła katolickiego w polityce i tylko dlatego zagłosowaliśmy na Komorowskiego. A ten zaraz pobiegł na uroczystą mszę…

Nie mam nich przeciwko chrześcijanom. Ale czas najwyższy skończyć z uroczystymi mszami przy każdej okazji. Tymczasem bez protekcji Kościoła nie odbywa się naszym kraju żadna uroczystość.

Kiedy włączyłem dziś TV to od razu natknąłem się na mszę i Komorowskiego z Pierwszą Damą na białym klęczniku. Zacząłem się zastanawiać, z czym związana jest ta uroczystość. Zaprzysiężenie biskupa czy prezydenta? I komu ten prezydent będzie służył? Na pewno ie wszystkim Polakom, a nie ukrywajmy – przeciwników takich praktyk w naszym kraju jest więcej niźli zwolenników.

Kilkunastu fanatyków już mieliśmy w dziejach historii. Za największego uznać można Adolfa Hitlera. Oczywiście wiele by można mówić o jego fanatyzmie, ja jednak odwołam się do historii najnowszej, czyli… dnia wczorajszego. Wczoraj kilkudziesięciu takich fanatyków broniło krzyża pod Pałacem Prezydenckim nie pozwalając go przenieść na teren stołecznej parafii. O tym, że krzyż stoi tam niezgodnie z prawem wiedza wszyscy. Oczywiście w okresie żałoby po prezydencie Lechu Kaczyńskim jego obecność pod Belwederem była tolerowana, ale czas na „samowolkę” się skończył.

Sami harcerze, którzy postawili krzyż pod Pałacem są za przeniesieniem go w inne miejsce. Za tym opowiadają się także księża, choć ci jak zwykle stanowiska ie chcą zajmować w tej kwestii udając spolegliwych. Chcą tego politycy i słusznie, tragedia tragedią, ale logika musi w tym wszystkim zaistnieć. Sami fanatycy okrążyli wczoraj krzyż i bili się z policją i strażą miejską nie pozwalając przenieść krzyża. Władze uległy i wstrzymały ten proces. Na jak długo? Nie wiadomo. Faktem jest za to, że cała ta sytuacja i spór o krzyż pod Belwederem przypomina absurd.

Fanatyzm religijny przypomina dziś w Polsce pogaństwo. Ci wszyscy obrońcy krzyża łamią wszystkie zasady wyznawanej wiary w imię symbolu. Przecież którego krzyża nikt zniszczyć nie chce, lecz tylko przenieść. Sama walka ma jednak bardziej charakter polityczny. Zwolennicy Jarosława Kaczyńskiego przeciwko zwolennikom Platformy Obywatelskiej. Kto wygra? Na razie „rydzykowski” fanatyzm religijny jest górą i trudno przypuszczać, że ta sprawa rozstrzygnie się pokojowymi metodami.

Co ciekawe, sami księża nie zajmują stanowiska, choć to oni w główniej mierze powinni rozwiązać ten konflikt. Co to oznacza? Że PiS – coraz bardziej nienawidzony za swoją postawę i „nadmierną miłość” do Kościoła katolickiego w Polsce wystawa się na strzał, a sami duchowni załatwiają swoje sprawy w „białych rękawiczkach”. Moim zdaniem jest to sygnał, by zdecydowanym cięciem odłączyć kościół od polityki w Polsce. Żadnych mszy uroczystych w dniu zaprzysiężenia prezydenta, ale przysięga państwa. Tymczasem PO mówi o polityce bez duchownych, a sami uprawiają demagogię w celu solidarności z duchownymi, którzy od lat są szarymi eminencjami polskiej polityki.

Edi

Trudno postawić się po którejś ze stron w tym konflikcie, ale w z dwojga złego jestem chyba po stronie Platformy Obywatelskiej. Fakt, mam im za złe, że okazali się tchórzami przed wyborami. Ani Bronisław Komorowski, ani jego świta nawet słowem nie pisnęli, że krzyż pod Belwederem im przeszkadza, bali się bowiem niepotrzebnego zamieszania i tego, że część katolików się od ich odwróci uważając to za wojnę z symbolem religijnym. Ale i tak PO jest tutaj górą, bowiem krzyż stanął bez zezwolenia. Na początku można było to odebrać jako tymczasowy hold ofiarom, ale też nie możemy przesadzać. Gdyby każdy fanatyk religijny stawiał krzyże, gdzie mu się podoba, to zamiast wieżowców i znaków drogowych mielibyśmy same drewniane symbole.

Nie oszukujmy się – krzyż pod pałacem prezydenckim to „samowolka budowlana” i jako taki powinien stamtąd zostać usunięty. Mały, symboliczny pomnik ku pamięci ofiar? Z tym jesteśmy się w stanie zgodzić, podobnie chyba jak i PO. Ale na pewno nie krzyż i na pewno nie w takiej formie.

O symbol religijny z wielkim zacietrzewieniem bije się teraz Jarosław Kaczyński. To, że nie on będzie mieszkała w Pałacu Prezydenckim ie oznacza, że można owy pałac oszpecać. A pod krzyżem co chwile stawiane są znicze i Belweder przypomina do dziś cmentarzysko. Czas, by dom prezydencki nabrał powagi i stosownego majestatu, bez względu na to, kto będzie w nim mieszkał.

Wojna wywołana przez Jarosława Kaczyńskiego pokazała jego oblicze, to oblicze, o jakim zapomnieliśmy na czas kampanii. Lider Prawa i Sprawiedliwości potwierdził swój fanatyzm religijny, fanatyzm, jaki zaczyna nas wszystkich przerażać. Wszyscy oczekujemy od lat, że w końcu ktoś przytnie pazurki duchownym i Kościołowi, bo ci w naszym kraju pozwalają sobie na nazbyt wiele. Niestety obłuda mieszkająca w ludziach walczących o krzyż pod domem prezydenckim udowadnia, że trudno będzie zmienić mentalność Polaków, którzy niby są chrześcijanami, ale są nimi na pogańską modę.

Oczywiście nie jest to negowanie chrześcijaństwa i chrześcijan, i nie jest to wypowiedź przeciwko samemu krzyżowi. Oczywiście należy uszanować symbol religijny. Ale wszystko to powinno się odbyć z godnie za porozumieniem środowisk zarówno politycznych, jak i katolickich. Tymczasem Kościół stara się po raz kolejny narzucić politykom swoją wolę.

Nie jest to pierwszy raz, kiedy Kościół katolicki wzbogaca się kosztem naszego państwa. Oczywiście politycy od lat nie przejmują się i chętnie oddają nasze pieniądze duchownym. Nasze, bo przecież te 23 miliony to wszak podatki pracujących Polaków wydawane lekką ręką przez kolejne rządy. Albo się Kościołowi oddaje bezpłatnie atrakcyjne działki pod budowę obiektów sakralnych, albo… no właśnie. Albo kończy się to tak, jak w Poznaniu.

Kościół ma głębokie kieszenie i wydaje się, że będzie bogacił się tak długo, jak długo będziemy mieliw rządzie polityków tchórzów, którzy będą się bali rozpocząć walkę z Kościołem WAŻNE: Kościołem a nie religią. Bo samo chrześcijaństwo jest religią szlachetną, ale sami duchowni pozostawiają wiele do życzenia. Nie od dziś wiadomo, że kler mimo składanych przysiąg, robi wszystko, by się bogacić.

Oczywiście Skarb Państwa zapłaci w imię zasądzonego kilka dni temu w Poznaniu wyroku. Zastanawiam się jednak, kiedy w końcu podatki od wzbogacenia zaczną płacić duchowni. Co wszak zarabiają potężne pieniądze, czy to podczas zbierania na tacę w każdą niedzielę, czy też otrzymując nieodpłatnie atrakcyjne tereny. Te notabene często nie przeznaczają pod budowę świątyni, ale sprzedają w wielkim zyskiem pod budowę sklepów wielkopowierzchniowych etc.

Kiedy duchowni zaczną płacić podatki od potężnej kasy, jaką zarabiają za „datki” związane z udzielaniem ślubów, chrztów, I Komunii Świętej. To bulwersujące, jak Kościół nas wyzyskuje i jaki majątek zbija na naszych podatkach. Nie szanuje przy tym człowieka… Dowód? Ostatnio budynki były wykorzystywane przez VIII LO i zespół szkół muzycznych przy ul. Głogowskiej – obie te placówki służyły mieszkańcom Poznania. Kościół teraz przejmie prawo własności i będzie „kasował” te dwie instytucje za wynajem obiektów. Oczywiście od zarobionych pieniędzy podatku nie zapłaci.

Edi

Dzisiejszy antybohater mówił wszystkim dzieciom o dziewięcioletniej dziewczynce:

- „To poganka, ma w sobie diabła, pójdzie do piekła. Nie bawcie się z nią.”

Oczywiście dzieci to pochwyciły i nawet przyjaciele małej dziewczynki zaczęli na nią spoglądać jak na gorszą. Nie ma żadnych wątpliwości co do tego, że to wydarzenie odciśnie swoje piętno na życiu dziecka. Najsmutniejsze jest jednak to, że sam ksiądz nie widzi w sobie winy, jego przełożeni także i jak zwykle duchowny nie poniesie konsekwencji.

Cały problem zrodził się wobec tegorocznej I Komunii Świętej. Dziewięcioletnia dziewczynka nie poszła do Komunii, bo jej rodzice są ateistami. Sam ksiądz nie ma skrupułów i nęka dziecko wmawiając innym, że to wcielenia diabła. Bo tylko diabeł nie chodzi do kościoła. Cała historia skomplikowana nie jest, bowiem nie ma nikt z nas przymusu wyznawania jakiejkolwiek religii. A tym bardziej nikt nie zmusza do chrześcijaństwa.

W myśl wszystkich ustaw dotyczących zanęcania się nad dziećmi tego typu czyn jest niedopuszczalny. Oczywiście gdyby w ten sposób znęcał się nad dzieckiem jego rodzic lub sąsiad, to poniósłby on konsekwencje. A duchowny… jak zwykle bezkarny.

Zdecydowanie brakuje równości klasy i równości wobec prawa. Duchowni nie raz i nie dwa migali się już skutecznie od odpowiedzialności karnej za swoje występki. Ta arogancja sprawia, że coraz częściej mówi się o aferach z udziałem Kościoła – od pedofilii, po gwałty i kradzieże. W ubiegłym roku wystawiono nawet list gończy za jednym z księży, który wziął potężny kredyt zastawiając budynek parafii, a potem wraz z pieniędzmi rozpłynął się niczym kamfora. Ten stan rzeczy się nie zmieni dopóty, dopóki księża jak wszyscy inni przestępcy nie będą zamykani w więzieniu. Bo przeniesienie z jednej placówki na drugą (mowa o przeniesieniach międzyparafialnych) tak naprawdę dobrych ludzi z księży nie czyni. To tylko tuszowanie wstydliwych spraw Kościoła katolickiego, który w naszym kraju jest coraz bardziej nienawidzony. Co przykre – na tę nienawiść sam sobie zapracowuje bezczelnością duchowieństwa.

Sam wymiar tragedii nie podlega dyskusji, tylko że tego typu spawy inne kraje raczej zachowują dla siebie. Oczywistą sprawą jest to, iż media o śmierci prezydenta kraju należącego do Wspólnoty Europejskiej i NATO donoszą, ale my chcielibyśmy, by teraz wszyscy mieszkańcy Ziemi leżeli krzyżem przez telewizorem. Stąd też nasi dziennikarze z uporem maniaków mówili o tym, że Barack Obama do Polski nie przyleciał, nie poszedł nawet do kościoła się pomodlić, tylko grał w golfa w czasie pogrzebu Lecha Kaczyńskiego. No grał… i co z tego… do Europy nie przyleciał, bo są kłopoty z pyłem wulkanicznym. A że grał w golfa… lepsze to na pewno, niż zakłamane klękanie przez ekranem telewizora. To dopiero było by obłudą.

Wystarczy przyjrzeć się obchodom pogrzebowym w Polsce, by się przerazić. Ja się boję, bo to co zobaczyłam, nie mieści mi się po prostu w głowie. Podczas państwowych obchodów 90% osób (zwanych przedstawicielami rządu) to księża. To oni głównie przemawiali. Fakt – jesteśmy krajem katolickim, ale na Boga, gdzie tutaj szacunek dla samej państwowości? Okazuje się, że duchowni mają więcej do powiedzenia, niż sami politycy, niż posłowie, premier, marszałek Sejmu, itd. To zakrawa już na obłęd. Zaczynam się wręcz zastanawiać, czy my nie jesteśmy postrzegani przez inne narody jako kraj zabobonny i pogański.

5 lat temu umarł Jan Paweł II, żądaliśmy od wszystkich żałoby – nawet od niekatolików. Ale czy umierający Dalajlama – Duchowy Przywódca Tybetu na łożu śmierci wywołałby u nas taki sam żal, czy byśmy z tego powodu stali się żałobnikami? Dziwi mnie też Brazylia, która ogłosiła 3 dni żałoby narodowej z powodu tragedii Polski. Oczywiście nam było to w smak, jesteśmy dumni, że nas ktoś szanuje. Ale gdyby umarł jakikolwiek prezydent kraju południowoamerykańskiego, a nasz prezydent ogłosiłby trzydniową żałobę narodową, to byśmy go zakrzyczeli, że niby jakim prawem… tacy jesteśmy… hipokryci podniesieni do entej potęgi.

Mary K.

Setki ludzi pod Pałacem Prezydenckim, tysiące zapalonych zniczów w samej Warszawie. Do wielkiej żałoby przyłączyły się niemalże wszystkie miasta w naszym kraju. Kraków, Poznań, Wrocław, Trójmiasto, Łódź, Toruń… wymieniać można w nieskończoność. Ja jednak jestem zaszokowany Szczecinem, zawsze uważałam to miasto za zacofane, ale wczoraj poczułem się tutaj jak w mieście antypolskim.

Tragedia, której jesteśmy obecnie świadkami, to prawdziwa lekcja patriotyzmu. W wielu miastach na sztalugach w centrach zawieszono zdjęcia zmarłych w katastrofie lotniczej osób. Pod krzyżami przy katedrach i innych obeliskach składa się kwiaty i zapala symboliczne znicze.

Ogromne wrażenie wywarł na mnie obraz konduktu żałobnego. Oczywiście, przy drodze do Pałacu były osoby, które tam stanęły w ramach ciekawości. Ale zjawiły się też na Krakowskich Przedmieściach tysiące Polaków, którzy szczerze opłakiwali tragicznie zmarłego prezydenta. Jutro zapewne będzie podobnie, bowiem do Polski przyleci trumna z Pierwszą Damą.

W sobotę i niedzielę chciałem się przyłączyć do żałobników. Jako że wtedy akurat przebywałem w Szczecinie, to postanowiłem tutaj zapalić symbolicznego znicza i oddać się chociażby chwilowej kontemplacji. W lokalnych mediach wyczytałem, że o godzinie 22:00 rozpocznie się czuwanie na placu pod Urzędem Miejskim. Spóźniłem się kwadrans i… tyle było z czuwania. Okazało się, że księdza już nie było, nie było nikogo z miejscowych oficjeli, a i samych szczecinian widziałem niewielu. Kilka flag wetkniętych w obskurny stojak, zwiędłe kwiaty, kilka osób zapalających znicze.

Dziś rano moja znajoma (studentka) już na pierwszych zajęciach była świadkiem „aktu patriotyzmu”. Studentki IV roku filologii polskiej w związku ze śmiercią prezydenta miały tylko jeden problem:

„Mogli by go chować w czwartek, te głupie zajęcia by przynajmniej przepadły. Chyba będzie wtedy wolne, co?”

Młodzi nie czują się związani z Polską. Jeden ze szczecińskich klubów z soboty na niedzielę zorganizował dyskotekę, jak podkreślał „Dziś muzyka będzie grała nieco ciszej”.

Gdzie się podział ten patriotyzm? Wiele można dyskutować, ale ja osobiście winą o to obarczam Kościół katolicki. Oczywiście lekcje patriotyzmu w szkole trąciłyby komunizmem, ale religia wyrządza jeszcze więcej szkód. Książa często i nagminnie poważają, że ważny jest Kościół i religia, a inne rzeczy są ludzkie i nieistotne. Przez ostatnie lata Kościół tak bardzo ingerował w politykę, iż wielu młodym ludziom wbił do głowy nie tylko nienawiść do samych dogmatów wiary, ale i dla instytucji władzy i prezydenta. Dziś przeżywają śmierć Lecha Kaczyńskiego głównie ci, którzy pamiętają czasy niewoli i wojen. Ci, którzy doceniali jego patriotyzm. Można się było ze zdaniem Lecha Kaczyńskiego nie zgadzać, ale na pewno nikt nie mógł mu zarzucić niewierności wobec ojczyzny. Młodzi jednak tego nie wiedzą. Modzi chodzą do szkoły i dla nich kontekst śmierci jest tylko szansą na wony dzień od nauki. Nikt nie uczy ich patriotyzmu, ani rodzice, ani nauczyciele, ani idole.

Moim zdaniem problem symboli religijnych i samych krzyży można interpretować dwojako. Z jednej strony dowodzi to bowiem, że politycy którzy są władni w podjęciu stosownej ustawy regulującej przepisy w tym temacie nie słuchają głosu ludu, który do władzy ich powołuje. Pamiętajmy, że taki odsetek ludzi wierzących to jedynie statystyki w żaden sposób nie mogą one być potwierdzone rzeczowymi dowodami. W naszym kraju zdecydowana większość to tak zwani chrześcijanie niepraktykujący, czyli te osoby, które przyjęły chrzest i inne sakramenty Kościoła tylko po to, że tak kazali niegdyś rodzice. W rzeczywistości o chrześcijaństwie i katolicyzmie mają najgorszą opinię, nie chodzą do kościołów. Do tego trzeba dodać, że z roku na rok w Polsce przybywa wyznawców innych religii.

Politycy w tej materii zachowują się niczym przysłowiowe „baby”. Żadne z liderów partii nie ma jaj, żeby powiedzieć „NIE” krzyżom w miejscach publicznych, służących nie tylko chrześcijanom. To nie tylko obrażanie wyznawców innych religii, ale i totalny brak poszanowania dla wyborców, którzy od dawna oczekują rozwiązania tego problemu.

Inną kwestia, która w tym wszystkim boli to sam wpływ Kościoła katolickiego na politykę. Kiedyś to duchowni podpowiadali Lechowi Wałęsie i Solidarności, co trzeba robić w kraju żeby chrześcijanom żyło się lepiej niż innym. Dziś takim torem idzie Prawo i Sprawiedliwość. Inne ugrupowania polityczne nie postulują głośno na rzecz Kościoła, ale w przeddzień wyborów jak zwykle wolą się nie narażać. Dlaczego? Bo nasi politycy boją się Kościoła i księży, można nawet powiedzieć w tym momencie, że ich decyzje uwarunkowywane są opina fanatycznych katolików. To do tyczy krzyży, aborcji i dziesiątek innych problemów, które w żaden sposób nie stawiają Polski w rzędzie krajów cywilizowanych i tolerancyjnych.

Mary K.

Światową opinię publiczną najbardziej szokuje sytuacja w Irlandii, tam bowiem nie tylko dochodziło do łamania prawa i przemocy seksualnej za sprawą duchownych katolickich, ale wręcz „wyciszanie” sprawy przez wysokich rangą biskupów. Po tym wszystkim słowa Bandytka XVI nie wystarczą. Irlandzka organizacja SNAP skupiająca blisko 10 tys. osób walczących o sprawiedliwość uważa, że:

- „Papież kieruje słowa, podczas gdy oczekuje się, by działał. Papież pozwala, by trwały zagrożenia, podczas gdy potrzebna jest prewencja. Papież sankcjonuje tajemnicę, podczas gdy tym, czego potrzebujemy, jest cała prawda. Papież ignoruje cierpienie, podczas gdy niezbędne jest prawdziwe lekarstwo, a nie tylko słowa.”

Tutaj rzeczywiście można pokusić się o stwierdzenie, że słowa ubolewania niewiele dają. Nie rozwiązują one problemu pedofilii i innych sprzecznych z prawem i zasadami chrześcijaństwa wydarzeniami. W tym wszystkim nie listy potępiające, ale zdecydowanie działanie jest w stanie uratować Kościół katolicki przed ogromnym konfliktem z wiernymi.

Nas – Polaków, problemy Irlandii także dotyczą, wszak chrześcijaństwo to nasza religia narodowa, a jako taka jest teraz bardzo zagrożona. My jednak patrzymy na kolejne afery w Kościele katolickim przez pryzmat polskich duchownych. I na naszym „podwórku” nie brakuje czarnych owiec. Nie ma miesiąca, tygodnia, byśmy nie słyszeli o kolejnych przypadkach gwałtów, pedofilii i nadużyć w naszym, polskim Kościele. Nie tak dawno – bo zaledwie dwa dni temu w Stargardzie Szczecińskim zapadł wyrok w sprawie Romana B., byłego księdza z parafii św. Jana w Stargardzie. Ten duchowny znęcał się psychicznie i seksualnie nad nastolatką. Sąd nie miał wątpliwości i skazał księdza na karę więzienia – 4 lata i sześć miesięcy.

„Roman B. w czerwcu trafi do zakładu karego prowadzącego terapię dla pedofilii. Na poczet kary zostanie mu zaliczony pobyt w areszcie.” - mówi orzeczenie Sądu.

To oznacza, że ksiądz wyjdzie na wolność w 2012 roku. Po opuszczeniu wiezienia przez cztery lata nie będzie mógł on wykonywać zawodu nauczyciela. Czy to kara łagodna, czy surowa… pozostawiamy to do dowolniej interpretacji naszych czytelników. Nie mniej udowadnia to, że problemy Kościoła nie są tylko kwestią Irlandii, czy Niemiec. To także i Polska. Tylko że w naszym kraju wciąż żyje się silnym pontyfikatem Jana Pawła II i Kościół katolicki wciąż ma zbyt dużo do powiedzenia. Wiele problemów przysłowiowo „zamiata się pod dywan” co sprawia, że duchowni czują się bezkarni.

– „Nikt nas nie zapytał, czy chcemy taki pomnik – mówi jeden z mieszkańców Choszczna. – Tematy katolicyzmu od zawsze są tematem tabu. Wiadomo, że kiedy ktoś zacznie taki pomnik budować, to nikt się nie ośmieli głośno protestować. Bo nikt nie ma odwagi iść na wojnę z duchownymi, bo wiadomo jak się to kończy. Ale mogę zapewnić: nie znam w tym miejscu nikogo, kto cieszy się z tego pomnika.”

Mieszańcy tego malowniczego miasteczka uważają, że działalność miejscowej akcji katolickiej przekracza granice przyzwoitości. Są tacy, którzy twierdzą, że to małe państwo w państwie. Rozmawialiśmy w Choszcznie z kilkoma osobami, bo mamy tam znajomych od wielu lat. Wszyscy są zgodni co do tego, że czas najwyższy powiedzieć Kościołowi „NIE”.

– „Ja nie jestem duchownym, ale dobrze pamiętam słowa papieża kiedy ten mówił, że nie chce, by jego imieniem nazywano ulice i by stawiano mu pomniki” – mówi inny mieszkaniec wspomnianego miasta. Nie chce zdradzić swojego nazwiska, bo obawia się „zemsty” ze strony katolickich fanatyków, tych podobno w Choszcznie nie brakuje. To ostatnie nie dziwi, bo nie tylko w tej części Polski mamy do czynienia z takim problemem.

Nie ma chyba już miasta w naszym kraju, które nie miałoby by ulicy Jana Pawła II. Imieniem naszego papieża nazywa się szkoły, szpitale i inne budynki użyteczności publicznej. Niemal w każdym większym mieście stoi pomnik ku czci Jana Pawła II.

Z jednej strony nie można mieć pretensji odnośnie tego, że niektórzy chcą uczcić jednego z największych Polaków. Z drugiej jednak pozostaje niesmak. Papież bowiem za życia wyraził dezaprobatę odnośnie takiego kultywowania jego osoby. Duchowni nauczają słowami Jana Pawła II, ale sami ich ie słuchają – i jak wynika – nie szanują. Czy to nie jest absurdalne?

Nie ma żadnych wątpliwości, że pamiętać Karola Wojtyłę i Jana Pawła II chcemy. Nie ma też wątpliwości, że na zawsze pozostanie on dla nas ideałem. Tyle że jakieś granice rozsądku i umiaru być muszą. Sam Kościół wykorzystuje tutaj swoją potęgę i stawia pomniki gdzie tylko zechce. Władze kościelne doskonale zdają sobie sprawę z tego, że nikt nie odważy się wystąpić z oficjalnym protestem, bo wojna z Kościołem katolickim w naszym kraju równia się niemal z samobójstwem. I choć Jana Pawła II poważamy, to w głębi duszy mierzi nas pomnik papieża na każdym rogu. To temat tabu. O tym głośno nie mówimy, ale w większości myślimy o tym samym.