O tym, że kampanie wyborcze nie są tanie, nikomu mówić nie trzeba. Wielu z nas ma przecież kontakt z samorządowcami, albo sami kiedyś braliśmy czynny udział w wyborach jako kandydaci, albo nasza rodzina próbowała swoich sił w świecie wielkiej, bądź małej polityki. O ile w wyborach prezydenckich, czy parlamentarnych trzeba sobie na głosy i mandat zapracować, to w wyborach samorządowych można mandat sobie kupić. W jaki sposób? Na tym polega cala magia wyborów w małych miejscowościach, tam można być radnym w zamian za kilkadziesiąt butelek wina.

Żeby zostać posłem, należy wywalczyć sobie kilka tysięcy głosów. Oczywiście jest to suma umowna, bo każdy region i każdy okręg wyborczy rządzi się swoimi prawami. Za to w wyborach samorządowych niekiedy wystarczy sześćdziesiąt do stu głosów, by znaleźć się na szczycie i otrzymać od lokalnego społeczeństwa mandat zaufania. Niestety wciąż w naszym kraju źle się pojmuje zasady demokracji. Oczywiście większość z nas narzeka na miasto, w którym żyje, ale tak naprawdę przyczyn nie należy szukać w politykach, ale w niższych klasach społecznych.

Znanych jest wiele przypadków, kiedy to jeden z kandydatów do rady gminy, tudzież miasta wynajmował busa i dowoził do urn ludzi z marginesu społecznego. W zamian za butelkę najtańszego wina skreślali oni na karcie wyborczej odpowiednie nazwisko zapewniając tym samym kandydatowi mandat. Oczywiście sam zakup nawet dwustu butelek wina jest dosyć szybko rekompensowany dietami radnego, to bowiem najczęściej kwota około tysiąca złotych co miesiąc. Warto też nadmienić, że są to „wypłaty” nieopodatkowane. Często dobro miasta i gminy jest sprawą drugorzędną. W Polsce samą w sobie politykę uznaje się jako źródło dochodów, a nie formę działalności społecznej.

Chcesz Pan mandat, zbieraj na wino. To przykre, ze takie praktyki są tolerowane w polskiej samorządności. Oczywiście do prokuratury można donosić, nikogo jednak ukarać się za to nie da. Bo przecież wyborców nikt do niczego nie zmusza, a samo wino… cóż, zawsze można to uznać jako pomoc spragnionym. Przy tym polityków w naszym kraju bardzo rzadko się skazuje za cokolwiek. W tym miejscu należy się tylko zastanowić, czy demokracja w naszym kraju ewaluowała w odpowiednim kierunku. Można mieć na pewno bardzo duże wątpliwości. Dobrze by było, gdyby znalazły się odpowiednie zapisy w ordynacjach wyborczych, które regulowałyby takie podejście do zagadnienia wyborów. Ale chyba nikomu na tym nie zależy, póki co więc rządzić naszym krajem będą ci, którzy są bogaci i mogą sobie pozwolić na szaleństwa podczas wyborczych kampanii, programy póki co mają podczas wyborów drugorzędne znaczenie.

Decyzja lidera Platformy Obywatelskiej nie zaskoczyła z kolei innych polityków. Przynajmniej ci oficjalnie tak twierdzą. Uważają, że takiej decyzji było można się spodziewać. Że to wynik obawy Donalda Tuska i strach przed przegraną. Lewica oraz opozycyjny PiS uważa, że afera hazardowa rozbiła szeregi PO i Donald Tusk musiał się wycofać,w przeciwnym razie to ugrupowanie nie przetrwałoby najbliższych miesięcy.

Oczywiście samo oświadczenie Donalda Tuska można interpretować na wiele różnych sposobów. Można rzeczywiście układać je na karb niepewności i chwiejnych struktur Platformy Obywatelskiej po tym, jak upadły polskie stocznie – co spotkało się z licznymi protestami i manifestacjami. Sami stoczniowy winą obarczają polityków PO, Tuska i Ministra Skarbu, Aleksandra Grada. Do tego dochodzi też zamieszanie związane z aferą hazardową, która wciąż budzi wiele kontrowersji póki co ie stawia Platformy Obywatelskiej w dobrym świetle. Trudno jednak odbierać to wszystko jako rzeczywisty strach. Bo nawet wahnięcia dwóch, trzech punktów poparcie społecznego wobec PO są niczym w porównaniu do tak wielkie liczby zwolenników. Przecież PO wciąż popierane jest przez blisko 50% Polaków i żadne inne ugrupowanie polityczne długo nie będzie jeszcze w stanie zbliżyć się do Platformy.

Sama deklaracja Donalda Tuska tak naprawdę nie jest jeszcze wiążąca. Może się okazać na wiosnę, że Tusk jednak stanie do walki o fotel prezydenta. I chyba takie zagranie specjalnie by nas nie zadziwiło. Dlaczego? Tusk to wytrawny polityk mający przy tym doskonały pijar. Cokolwiek się nie dzieje w rządzie, to nasz obecny premier potrafi się znakomicie sprzedać, wszystkie jego ruchy polityczne są przemyślane i przepełnione rozwagą. Być może komunikat, jaki usłyszeliśmy 28 styczna jest tylko ruchem, który ma ustabilizować sytuację w rządzie, umocnić Platformę Obywatelską, zdobyć zaufanie jeszcze większej rzeszy Polaków i przede wszystkim zatrzeć niezbyt korzystne dla PO zeznania Mirosława Drzewieckiego przed Sejmową Komisją Śledczą (w sprawie afery hazardowej). O tym, czy Donald Tusk faktycznie zrezygnował z ubiegania się o prezydenturę dowiemy się dopiero w maju, w momencie, kiedy Państwowa Komisja Wybiorcza zamknie listy kandydatów.