Tutaj już nie chodzi o to, czy PO robi sobie przedwczesną kampanię wyborczą czy też nie. I tutaj protesty SLS, czy PiS-u zmienić niczego nie mogą. W mojej opinii nikt im nie bronił organizować prawyborów, jeśli tego nie zrobili… ich strata. Widocznie politycy opozycji nie byli równie pomysłowi co ludzie do PR Platformy. Bardziej przerażają mnie utarczki pomiędzy Sikorskim a Komorowski. Z jednej strony logika podpowiada, że oboje powinni grać czysto, wszak oboje reprezentują jedną partię polityczną, toteż obrzucanie się błotem nie służy Platformie Obywatelskiej.

Dziś w artykule pod tytułem „Komorowski ostro odpowiada Sikorskiemu”, który możemy znaleźć w Wirtualnej Polsce czytamy słowa Marszałka Sejmu:

– „Nie zamierzam ukrywać, że nie mam angielskiego z mocnym akcentem oksfordzkim, bo w czasie, gdy Radosław Sikorski studiował za granicą ja przesiadywałem w więzieniu, m.in. dlatego mógł wrócić potem do Polski.”

i dalej

– „Rozumiem, że ostatnio na paru spotkaniach nieformalnych ministrów spraw zagranicznych krajów Unii Europejskiej po prostu go (Sikorskiego) nie było.”

Jak podkreślał Bronisław Komorowski, znajomość języków obcych nie pomoże, jeśli jest się nieobecnym na ważnym spotkaniu.

Utarczki słowne pomiędzy Sikorskim i Komorowskim są coraz bardziej przesycone agresją i złośliwością. Widać wyraźnie, że Platforma Obywatelska się dzieli. Przykładem może być chociażby szczeciński oddział, tam Renata Zaremba (przeciwniczka Nitrasa) zdecydowanie popiera Komorowskiego, sam eurodeputowany Sławomir Nitras (ten sam, który przez stoczniowców został obrzucany jajkami) popiera Sikorskiego. Nie jest też tajemnicą w świecie szczecińskiej polityki, że Zaremba i Nitras zaczęli sobie od jakiegoś czasu niemalże skakać do oczu.

Wszystkie te sprawy to wewnętrzny problem Platformy. Osobiście nie wierzę, żeby którykolwiek z obu kandydatów (Sikorki vs. Komorowski) przyjął z dumą i honorem porażkę w prawyborach. Na pewno ta sytuacja partii nie umocni.

Wobec tego zamieszania, pożywkę mają media, dziennikarze dzień po dniu łapią za słówka obu kandydatów podsycając ogień konfliktu i rywalizacji. Radio, telewizja, prasa, internet – wyczyny obu panów są za każdym razem wydarzeniem dnia.

Jutro mamy przed sobą telewizyjną debatę i znów nie media skupią się na słowach albo jednego, albo drugiego – a najprawdopodobniej na wypowiedziach i kłótniach obu. Bo, że sama debata będzie ostra, nie mamy żadnych wątpliwości, bo nasi politycy nigdy nie potrafili się powstrzymać…

Wielu polityków dumnie dziś reprezentuje rządzącą Platformę Obywatelską, a przecież jeszcze nie tak dawno, bo kilka lat temu byli to zagorzali działacze SLD lub PiS-u. Niestety wielu tych działaczy zmienia orientacje polityczne, wraz z rozwojem sytuacji – czyli popieramy tego, który właśnie rządzi. W wielkiej polityce świetlistym przykładem może być Radosław „Radek” Sikorski, który jeszcze cztery lata temu tak szumnie popierał Lecha Kaczyńskiego w walce o belwederski fotel, dziś publicznie obraża prezydenta z plakietką rządzącej Platformy „na plecach”. Co ciekawe, nie jest to tylko i wyłącznie przypadłość „wielkich” polityków, ale i małych społeczności. Za przykład może posłużyć radny powiatu choszczeńskiego, Ryszard Chruściel, który mandat wywalczył dzięki poparciu niezależnego stowarzyszenia „Aktywni” i swojej działalności katolickiej. Dwa dni po wyborach już działał ze zwycięskim PSL-em i dziś podnosi „łapkę” podczas głosowania rady tak, jak sobie życzą ludowcy. Program wyborczy Chruściela znacznie różnił się od programu PSL-u, ale już dwa dni później orientacja radnemu się zmieniła… co najmniej dziwne. Udowadnia to jednak, że nasi politycy szybko zapominają o wyborczych obietnicach, o programie, o wyborcach i o słuszności sprawy, o którą walczyć przyrzekali.

Chętnie byśmy zapomnieli o tych nazwiskach, ale podczas wyborów nie mamy zbyt dużej alternatywy. Pojawiają się ciągle te same osoby i nawet jeśli byśmy chcieli, to nie mamy na kogo zagłosować. Do wyboru mamy tylko dwie opcje – zbojkotować wybory, albo oddać głoś na kogoś, kto o wyborcach pamięta tylko podczas kampanii.

Nie ma żadnych wątpliwości – to czas dla młodych ludzi. Jeśli w tym momencie pojawiłaby się na scenie politycznej nowa siła, nowe ugrupowanie, to mogłaby ono wziąć dosłownie wszystko. Najważniejsze, by w tej nowej sile pojawili się ludzie z ideologią, chęciami i wolą walki. Takich znaleźć można tylko wśród ludzi młodych. Tyle że młodzi do polityki się nie garną, bo po tym, co obecnie obserwują na polskiej scenie politycznej bliżej im do pogardy tym fachem, niż do fascynacji. Ci nieliczni młodzi, którzy się pojawiają w szeregach partii szybko są sprowadzani na „jedyną słuszną drogę”, jak chociażby asystent Mirosława Drzewieckiego – Marcin Rosół.

Trzeba mieć nadzieję, że niespodziewanie pojawi się na naszej politycznej scenie ktoś, kto zbierze wokół siebie młodych i inteligentnych ludzi. Takich, których poza samą władzą kręciło będzie coś jeszcze.

Naturalnie trzeba mieć świadomość, że nie każdemu wyborcy uda się dogodzić, nie każdemu da się pomóc. Ale na pewno można wnieść w życie naszego kraju coś więcej, niż tylko absurdalne ustawy. Tylko że za to muszą się wziąć ludzie młodzi, z potencjałem i ciekawymi, godnymi realizacji projektami. Czy się doczekamy świeżej krwi w polityce? Ja wierzę, że tak. I wierzę szczerze, że już przy okazji najbliższych wyborów, bo nie chciałbym znów wybierać pomiędzy kandydatami PO i PiS-u, nie sądzę też, by czymś nowym zaskoczyły SLD i PSL.

Na blogu Janusza Palikota czytamy między innymi:

„Chcę być dobrze zrozumiany; w najmniejszym stopniu nie zarzucam Radkowi Sikorskiemu nielojalności! Jest, od czasu przejścia z PiS-u do PO w 2007 roku, lojalnym członkiem partii i rządu. Jednak był dwa lata w rządzie PiS, LPR i Samoobrony i tam się bardzo dobrze czuł! Jest tak dlatego, że w sensie ideowym – pomijając patologiczne wynaturzenia spowodowane przez osobowość Kaczyńskich – Sikorski jest z tego świata.”

Oczywiście Radosław Sikorski jest oburzony, ale nawet członkowie Platformy Obywatelskiej, z Bronisławem Komorowskim na czele, przyznają rację Palikotowi. Dziwnie to wszystko przecież wygląda, teraz Sikorski żartuje i publicznie obraża swojego potencjalnego rywala w wyborach, a przy tym wciąż piastującego urząd prezydenta Lecha Kaczyńskiego, ale jeszcze kilkanaście miesięcy temu za PiS dałby sobie „głowę obciąć”. Docinki nawiązujące do wzrostu Kaczyńskiego są co najmniej niesmaczne, a na pewno u potencjalnego prezydenta nie są wskazane. Można się spodziewać, że jeśli jakimś cudem Radosław Sikorski zostałby prezydentem, to znów musielibyśmy się wstydzić głowy państwa, bo brak jej będzie politycznej kultury, a przy tym dominować będzie niewyparzony język.

Użyliśmy powyżej słowa „cudem” odnośnie ewentualnej nominacji Sikorskiego, bo wszystko wskazuje na to, szef naszej dyplomacji sam siebie utopił. Chciał być stanowczy, a okazał się tak samo beznadziejnym politykiem, jak wyśmiewani przez niego liderzy PiS-u.

Radosław Sikorski poczuł się bardzo obrażony z powodu słów Janusza Palikota. Żąda usunięcia kontrowersyjnego polityka z szeregów Platformy Obywatelskiej. Żądanie trochę irracjonalne, bo przecież nie ma w tych słowach nic obraźliwego. Nie ma też co ukrywać – za czasów poprzedniego rządu Radosław Sikorski dumnie reprezentował Prawo i Sprawiedliwość i jasno opowiadał się po stronie tego ugrupowania i braci Kaczyńskich. Wielce prawdopodobne, że podczas wyborów oddał nawet głos na Lecha Kaczyńskiego, bo przecież znajdował się wówczas w szeregach PiS-u.

Gdyby zarząd PO jednak poszedł Sikorskiemu na rękę i za takie słowa ukarał Janusza Palikota, to będziemy mogli mówić o absurdzie. Bo jeśli karze się za takie tylko wypowiedzi, a Mirosław Drzewiecki, czy też Zbigniew Chlebowski mają się dobrze mimo ewidentnych „błędów” popełnionych podczas prac nad ustawą o grach losowych, to będzie po prostu kpina z prawa. Trudno przypuszczać, by Platforma Obywatelska miała na tyle odwagi, by pokarać Janusza Palikota. Nas jednak najbardziej intryguje postawa Radosława Sikorskiego. Ewidentnie ośmieszył się kilka razy w ostatnich dniach, a co najważniejsze – swoich błędów nie chce widzieć, albo ich wciąż nie rozumie.

Sprawa Polskiego Domy w Iwieńcu bulwersuje do dziś. Nie zanosi się też, by jakakolwiek dyplomacja tutaj zmieniła nastawienie Białorusinów do naszych rodaków. Po cichu liczyliśmy, że w końcu znajdzie się jakiś bardziej zdecydowany polityk, tymczasem nasz szef dyplomacji zagroził nie wydawaniem wiz pozwalających na wjazd do Polski tym, którzy wydawali rozkazy białoruskiej milicji dotyczące aresztowań naszych rodaków. Cóż za kara… zapewne cała Białoruś trzęsła się ze śmiechu w wyniku naszego „embargo”.

Nie mniej Radosław Sikorski jest jednym z poważnych kandydatów PO do walki o Belweder. Jedną nieudaną „sprawę” można potencjalnemu kandydatowi Platformy wybaczyć, ale dziś – naszym zdaniem – powiedział nasz szef dyplomacji o kilka słów za dużo, a może słów niewłaściwych. W odniesieniu do Lecha Kaczyńskiego Radosław Sikorski powiedział, że:

– „Prezydent powinien zachować trzeźwość oceny, a nie zgrywać zucha wałęsając się gdzieś po górach Kaukazu”.

Różnie można tę wypowiedź interpretować, nas jednak zdanie wypowiedziane przez Radosława Sikorskiego bulwersuje. Dlaczego? Cóż – nie trzeba nam prezydenta, który będzie chował głowę w piasek, zwłaszcza teraz. Minister Spraw Zagranicznych RP zaniedbał już wystarczająco wiele spraw na linii Kreml-Warszawa. Przecież jeszcze kilka tygodni temu słyszeliśmy, że II Wojna Światowa wybuchła przez Polaków, bo to my podpisywaliśmy tajne pakty z przywódcą III Rzeszy. Rosyjskie media „mieszały nas z błotem” niemal każdego dnia, wtórowali mediom wpływowi rosyjscy politycy. A nasz rząd? Nie było chociażby jednego twardziela – ani prezydent Kaczyński, ani premier Donald Tusk, ani szef dyplomacji, Radosław Sikorski – nie interweniowali w obronie ojczyzny. Nie dziwne, że w Rosji to nas uważa się za podżegaczy, nie dziwne, że omijają nas inwestycje rurociągowe i nikt za nami się nie wstawia. Bo jeśli nie potrafimy postawić na swoim, nie potrafimy chronić własnego honoru i interesów, to nie liczmy, że ktoś będzie robił to za nas.

W myśl opinii Radosława Sikorskiego „Prezydent nie powinien zgrywać zucha”. Cóż… jeśli właśnie tak postrzega swoje przyszłe stanowisko nasz Minister Spraw zagranicznych, to mamy nadzieję, że prezydentem on nie będzie. Bo nie chcemy prezydenta, który chowa głowę w piasek. Nie chcemy mieć takiej głowy państwa, która będzie przytakiwała nawet wtedy, kiedy wszystkich nas się obraża i upodla.

Sądziliśmy, że rozmowa Radosława Sikorskiego i Siergieja Martynowa chociaż na chwilę zatrzyma represje wobec mniejszości polskiej na Białorusi. Dziś jednak doszło do licznych aresztowań. Zatrzymanych przez milicję zostało blisko czterdziestu działaczy polskiej mniejszości. Andżelika Borys – prezes Związku Polaków na Białorusi uważa, że dzisiejsza akcja miała na celu nie dopuszczenie do tego, by Polacy stawili się na sali rozpraw. W sądzie w Mińsku odbywała się bowiem rozprawa dotycząca przejęcia Domu Polskiego. Białorusini chcą owy Dom przekazać lojalnemu komunistycznym władzom Stanisławowi Siemaszce.

Dzisiejsza akcja dowiodła, że Radosław Sikorski wielkiego ważnienia na władzach Miska nie zrobił. Oczywiście tego spodziewać się było można, nie jest żadną tajemnicą przecież, że białoruski rząd z Polską się nie liczy. Nie mniej sam fakt, iż zaledwie kilka dni po „męskiej” rozmowie Sikorskiego doszło do tak poważnych represji w Mińsku i Grodnie świadczy jednie o tym, że umiejętności negocjacyjne ewentualnego kandydata na prezydenta są nijakie. Radosław Sikorski trafił dziś „na dywanik” do Lecha Kaczyńskiego. Nie wiadomo, czy popołudniowe decyzje polskiego Ministra Spraw Zagranicznych były efektem decyzji samego szefa dyplomacji, czy też wpływom prezydenta Kaczyńskiego. Wiadomo za to, że dzisiejsza akcja białoruskiej milicji spotka się z polskimi sankcjami:
– „Osoby biorące udział w tych wydarzeniach od północy nie będą miały wstępu na terytorium Polski, nie dostaną wizy” – powiedział po wizycie w Belwederze Radosław Sikorski. Tylko czy takie sankcje są w stanie przerazić Białoruś?

Bardziej zdecydowanie zareagował przewodniczący Parlamentu Europejskiego, Jerzy Buzek. Wystosował on notę dyplomatyczną do białoruskich władz z żądaniem natychmiastowego zaprzestania nękania Polaków. Ta na pewno Białorusinów musi natchnąć do wielu rozmyślań. Przypomnijmy, że nasi sąsiedzi wyrazili akces wstąpienia w szeregi krajów Wspólnoty.

Ta sytuacja na pewno Radosława Sikorskiego nie stawia w dobrym świetle. Nie ukrywajmy – Polska przeżywa swoje trudne chwile związane z zagraniczną dyplomacją. Nasze stosunki z Kremlem nie są najlepsze, teraz mocno skomplikowały się kontakty polsko-białoruskie. Jeśli dodać do tego fakt, iż wcześniej Stany Zjednoczone zrezygnowały z budowy tarczy antyrakietowej w Polsce oraz budowę rurociągu gazowego, który za zgodą wielu krajów Unii ominął nasz kraj, to okazuje się, że najważniejsze negocjacje dotyczące Polski są po prostu przegrane. Kto jest za to odpowiedzialny? Na pewno całej winy na Radosława Sikorskiego tutaj zrzucać nie można, ale niepokoi fakt, że osoba która nie poradziła sobie z tak ważnymi zagadnieniami może być kandydatem Platformy w prezydenckich wyborach.

W przyszłym tygodniu zarząd krajowy Platformy Obywatelskiej prawdopodobnie wytypuje swojego kandydata, który zmierzy się między innymi z Lechem Kaczyńskim o Belweder. Nie będzie to wybór prosty, bowiem już teraz zaczynają siew  partii dość spore starcia. Prezydenckie aspiracje zaczynają nękać wielu czołowych polityków. Platforma Obywatelska wyraźnie zaczyna przeżywać kłopoty. Radosław Sikorki i Bronisław Komorowski to najpoważniejsze kandydatury. Ale typ politykom po piętach depcze Janusz Palikot. Dziś wręcz obrażał swojego rywala – Radosława Sikorskiego twierdząc, że ten prezydentem być nie może przez wzgląd na swoją żonę. Jest nią bardzo znana i wielokrotnie nagradzana publicystka Washington Post – Anne Applebaum.

- „Jeżeli żona Sikorskiego będzie prowadziła inną politykę zagraniczną niż mąż – kandydat, jest to pewien kłopot. Może nie tak śmieszny jak Nelli i Jan Rokita, ale jest kłopot” – mówił dziś kontrowersyjny wiceszef Platformy. Słowa Palikota negatywnie odebrali inni politycy, ale szum medialny sprawił, że społeczeństwo na Sikorskiego zaczyna patrzeć podejrzliwie.

Wciąż za plecami polityków PO stoi Władysław Cimoszewicz. To wprawdzie czołowa postać Sojuszu Lewicy Demokratycznej, ale liderzy Platformy nie ukrywają, ze gdyby Cimoszewicz zdecydowałby się na start w wyborach, to PO by go poparło.

Nikt głośno w tym miejscy nie wspomina Grzegorza Schetyny – sekretarza partii. Za kulisami dość dużo się mówi o tym, że ten ostrzy sobie zęby na prezydenturę. Nie ma jednak na tyle silnego poparcie wśród pozostałych członków partii i prawdopodobnie niezostanie obdarzony aż tak wielkim zaufaniem i nie zostanie kandydatem PO w tej niezwykłej batalii.
Ktokolwiek nie pójdzie pod sztandarem Platformy Obywatelskiej do wyborów prezydenckich jako kandydat partii, to na pewno wzbudzi to wiele kontrowersji i wzbudzi konflikty. To, co chciał osiągnąć Donald Tusk, czyli zespolić i umocnić PO zadziałało zupełne odwrotnie. Wielce prawdopodobne, że to początek wielkiego kryzysu w tej partii. Najpierw afera hazardowa i ewidentna wina Zbigniewa Chlebowskiego i Mirosława Drzewieckiego, być może nawet przecież ze strony samego Tuska. Do tego walka o prawo stary w wyborach prezydenckich. Wszystko to może zniszczyć zaufanie Polaków do PO.

Nieubłaganie zbliża się czas wyborów. Politycy związani z różnymi ugrupowaniami politycznymi już teraz dość „intensywnie przebierają nóżkami”, chcą się pokazywać publicznie. Bartosz Arłukowicz z SLD, przewodniczący Sejmowej Komisji Śledczej w sprawie afery hazardowej ma doskonałą okazję by brylować. Samo śledztwo elektryzuje wielu Polaków, ci bowiem chcą poznać tajemnicę kontrowersyjnej ustawy, która naraziła budżet państwa na stratę blisko 500 milionów złotych. Czy Drzewiecki i Chlebowski rzeczywiście lobbowali na rzecz właścicieli kasyn i czy Donald Tusk uprzedził obu o prowadzonym śledztwie CBA? Zapewne sama komisja tego nie wyjaśni, nie mniej Arłukowicz często ma okazje pojawiać się w mediach. I tak też robi, a że czasem mówi tylko dla samego mówienia… cóż, to można pozostawić dowolnej interpretacji każdego z nas.

Same wystąpienia polityków na łamach wszelakich mediów, czy to radio, prasy, internetu, czy też telewizji zakrawają o absurd. O samym Januszu Palikocie (PO) zapewne niewielu by z nas wiedziało, gdyby ie jest wystąpienia. A to obrażanie gejów, a to udział w IX Reality Shopka Szoł w krakowskim Teatrze Groteska. Wiele kontrowersji budzą też wypowiedzi tego polityka. W zasadzie można się nawet tutaj pokusić o stwierdzenie, że obraża on wszystkich i wszystko – z wyłączeniem oczywiście samego siebie, tutaj bowiem można mówić o idealizacji. Niestety na „błazenadzie” zbudował Palikot swój wizerunek i jakby tego było mało, nie tylko społeczeństwo go toleruje, ale i sama partia postanowiła o tym, by Palikot został wiceprzewodniczącym klubu parlamentarnego PO.

Z kolei Lech Kaczyński i Radosław Sikorski publicznie w ostatnich tygodniach pokazywali się z Dodą. Czy „bliskość” ze znaną i zarazem kontrowersyjną wokalistką przyniesie obu panom popularność? Trudno dziś powiedzieć – jedno w tym wszystkim jest pewne. Coraz bardziej stawiamy na tych, którzy są medialni, a coraz mniej na tych, którzy są pracowici i którzy mają jeszcze honor. Niestety sam program wyborczy nie ma absolutnie żadnego znaczenia. Wystarczy, byśmy sobie przypomnieli ostatnie wybory do parlamentu. Ilu z nas tak naprawdę zapoznało się programem wyborczym Platformy Obywatelskiej i PSL-u? Niewielu. Nie mniej to dwie partie dziś rozdają karty w Sejmie. A to wszystko dlatego, że do urn wyborczych poszliśmy po to, by glosować przeciwko braciom Kaczyńskim i PiS-owi. A głosowaliśmy na tych, którzy ładnie na nas spoglądali z plakatów wyborczych. W Szczecin już żałują, bo wybrali tam Sławomira Nitrasa. A teraz stoczniowcom pozostaje jedynie rzucać jajkami w okna jego biura poselskiego.