Co do tego, że Mirosław Drzewiecki i Zbigniew Chlebowski chcieli „przerobić” ustawę o grach losowych ze szkodą dla Skarbu Państwa a korzyścią dla swoich kolegów biznesmenów ie ma żadnych wątpliwości. Wielce prawdopodobne, że w ową aferę jest zamieszany i obecny Marszałek Sejmu, Grzegorz Schetyna. Jego bilingów nikt ie poznał, bo przypadkiem zaginął wykaz rozmów telefonicznych z ośmiu miesięcy i przypadkiem z okresu, kiedy najintensywniej lobbowano w sprawie zmian na niekorzyść dla budżetu państwa.

Sam raport został przyjęty, bo w śledztwie Komisji Sejmowej brało siedmiu posłów, w tych czterech z koalicji – ci więc mieli większość i przegłosowali to, co chcieli. Tutaj kwestia dowodów nie ma znaczenia, liczy się partyjna przynależność i powinowactwa koleżeńskie.

Smutne jest to, że sprawa ta się nigdy już nie wyjaśni, bo nie mam cienia wątpliwości, że niebawem i prokuratura umorzy śledztwo – powód zawsze się znajdzie. A chciałbym poznać prawdę, bowiem nie mam żadnych wątpliwości co do tego, że afera maila miejsce, że był to ewidentny przekręt – zresztą jeden z wielu autorstwa obecnie panujących polityków PO, tylko ze ten jedyny ujrzał światło dzienne. Po prostu mowa tutaj o wielkim klopsie, bo Drzewiecki nie jest na tyle sprytny, by umiejętnie zatuszować swoje związki ze środowiskami hazardowymi. Zresztą wielu przesłuchiwanych w wyniku skruchy przyznawało: podczas prac nad ustawą hazardową miało miejsce łamanie prawa. PO tego nie widzi…

Nie popieram w tym miejscu PiS-u. Ani Kempa, Ani śp. Wasserman, ani Dera nie szukali przestępstwa, oni po prostu robili polityczny hałas. A politycy PO mają dobry PR. Widać to było od pierwszego dnia, kiedy to zostały opublikowane stenogramy. Drzewiecki, Chlebowski, czy też Schetyna nie potrafili się nawet tłumaczyć,. Pletli takie bzdury, że słuchać się ie dało. Potem nastąpił jednak polityczny kontratak i Tusk wybielił swoich ludzi. Czy sam premier też ma nieczyste sumienie? Wierzę i chce wierzyć w to, ze ie miał pojęcia o tych przekrętach, musiał bronic Drzewieckiego, bowiem mogłyby on utopić całe PO. Wierzę i chcę wierzyć, ze Tusk otoczył się nieodpowiednimi ludźmi. Jedno jest pewne – Donald Tusk stracił w mych oczach, bowiem w żaden sposób nie ukarał winnych i nawet nie kiwnął palcem, by wyjaśnić ten problem. A skoro tego nie zrobił, to oznacza, że sam przyzwala na to, by jego świta okradała mój kraj z moich podatków.

Że zacytują kilka wypowiedzi z forów internetowych wpisanych zaraz po przyjęciu raportu o nazwie „Nic się nie stało”:

„I jak zwykle złodzieje zagłosowali za swoją niewinnością. Bo jak inaczej.” – internauta plemiel

„Kłamstwa i tak nie zamieciecie pod dywan. Każdy widział, że Sekuła to partyjny beton, który niczym nie rożni się od działaczy PZPR.” – internauta tepicpo

Polacy ślepi nie są… jak zwykle się okaże, że mają krótką pamięć i do Sejmu znów wybiorą tych samych. I to boli najbardziej – ta głupia, naiwna i ślepa miłość do PO, rywala PiS-u.

Obiecaliśmy sobie, że będziemy unikali tematu afery hazardowej. Bo pisanie o tym jest poniekąd strata czasu – sprawa i tak wcześniej czy później pójdzie w zapomnienie, winnych zapewne się nie skaże, bo w zasadzie winy udowodnić im nie będzie można, lub nikt tego nie będzie chciał. Wczoraj zeznawał Leszek Miller i nic nowego do sprawy nie zniósł. Wszyscy z niecierpliwością oczekiwali dzisiejszego dnia. Przed Sejmową Komisja Śledczą dziś usiadł bowiem Ryszard Sobiesiak. Wielu uważało, że to będzie przełom w sprawie.

Wszyscy śledczy zacierali ręce układając sobie pytania, jakimi „uraczyć” mieli dziś głównego prowodyra afery. Wszystko jednak spaliło na panewce, bowiem Ryszard Sobiesiak sobie ze śledczych po prostu sobie zakpił. Przyszedł z adwokatem, wygłosił na początku niezrozumiałe i nietrzymające się kupy oświadczenie, a potem już tylko używał dwóch zdań: „Nie ma nic do dodania w tej sprawie”, albo „Nie pamiętam”. Pełnomocnik Ryszarda Sobiesiaka brak odpowiedzi tłumaczył różnymi zapisami prawnymi, ale w swoich opiniach prawniczych był mocno chaotyczny i jak się czasami wydawało – niewiele się w ogóle na tym prawie znał. Sam Sobiesiak jednak nic sobie z tej sytuacji nie robił. Bo nie miał zamiaru zeznawać, a nikt go do tego zmusić nie mógł. Naturalnie posłowie mogą pokusić się o złożenie wniosku do prokuratury i egzekwowanie swych praw w Sądzie, ale jedyna kara, jaka grozi Sobiesiakowi za dzisiejszy „kabaret” to jedynie kara finansowa do 10 tys. złotych. Oczywiście dla potentata hazardowego to jedynie drobny wydatek, toteż groźby odnośnie owych konsekwencji za milczenie przyjmował Sobiesiak z ironicznym uśmiechem na twarzy.

No i tyle było nam z dzisiejszych zeznań.

Ryszard Sobiesiak obiecywał, że będzie zeznawał tylko w przypadku, kiedy na sali nie będzie dziennikarzy i osób postronnych. Oczywiście chodzi o utajnienie. A to dowodzi, że jednak Sobiesiak ma coś za uszami. Nie chce, by media mogły prześledzić jego zeznania, bo prawdopodobnie nietrudno byłoby złapać króla hazardu na kłamstwie.

Mimo że dzisiejszy dzień nie przyniósł nic nowego w związku z konkretną wiedzą, to jednak na pewno udowodnił, że faktycznie można mówić o aferze hazardowej. Bo gdyby Ryszard Sobiesiak nie miał nic do ukrycia i gdyby nie musiał kłamać, to z pewnością jego zeznania byłyby wyczerpujące. Starałby się nie tylko oczyścić swoje imię, ale wyjaśnić całą sprawę. A tymczasem…

można gdybać

Póki co nikt Sobiesiaka nie skazał, ale chyba wątpliwości nie ma…

Zobaczyć żartującego Jarosława Kaczyńskiego… bezcenne przeżycie. Dotychczas to było bardzo rzadko spotykanym zjawiskiem na naszej arenie politycznej. Z jednej strony nie ma się czemu dziwić, przecież działalność polityczna jest wybitnie stresogenna, szczególne gdy mówimy o działalności na wysokim szczeblu. Tyle że Sejmowa Komisja Śledcza to żadna polityka, żadne dochodzenie, ale kabaret odgrywany przez posłów za publiczne pieniądze. Inaczej tego nazwać nie można, bo przecież wydawanie setek tysięcy złotych po to, by zapytać jednego z braci Kaczyńskich o to, czy gra w golfa… to totalny absurd. Tak wielki, że rozśmiesza każdego. Były premier miał wiele okazji by się pośmiać z polityków opozycji. Uradowany mówił: – „Nie umiem. Bardzo bym chciał grać w golfa, ale nie umiem. To chyba jest stan stały.”

Jeszcze dziś rano myśleliśmy o tym, by porównać zeznania Donalda Tuska z zeznaniami Jarosława Kaczyńskiego. Uważaliśmy, że może to rzucić nowe światło na wydarzenia związane z ustawą o grach losowych. Ale na założeniach się skończyło, bo po dziesiątkach zadanych pytań jesteśmy w takim samym miejscu, w jakim byliśmy zanim zostały ona postawione i zanim ktokolwiek na nie odpowiedział. Jedyna opinia, o jaką można się dziś pokusić to ta, która mówi, iż zazwyczaj to Donald Tusk wydawał się politykiem radośniejszym i wyluzowanych. Przed Komisją lepiej jednak wypadł lider PiS-u. Ku naszemu zaskoczeniu bardziej wyrafinowanym humorem tryskał Jarosław Kaczyński, odpowiadał on konkretniej (znaczy krócej i bez zbędnych wywodów). Podobnie jak Tusk za to wielu rzeczy nie pamiętał. Ale to już chyba taka przypadłość polityków: OBIECYWAĆ PRZED WYBORAMI, PO NICH NICZEGO NIE PAMIĘTAĆ I NADUŻYWAĆ SŁÓW „NIE PRZYPOMINAM SOBIE”.

Patrząc na działalność Sejmowej Komisji Śledczej chciałoby się, by śledczych też ktoś kiedyś postawił przed taką komisją i zaczął wypytywać o wydawane na takie bezsensowne śledztwa pieniądze. Czekamy na „wycenę” takich prac. Nie jest tajemnicą, ze posłowie śledczy zarabiają na przesłuchaniach całkiem niezłą kasę. Szkoda, że nie działa to na zasadzie „umowy o dzieło”, może wtedy śledczy by się starali. A tak nie mamy… ani dzieła, ani pieniędzy.

Jeśli ktokolwiek miał wątpliwości, to po dzisiejszym dniu zostały one chyba rozwiane. Samo istnienie Sejmowej Komisji Śledczej to absurd. To niepotrzebny twór, który na pewno nie da nam żadnej wiedzy odnośnie historii projektu ustawy hazardowej.

Dziś zeznawał Donald Tusk, którego niektórzy podejrzewają o doniesienie Zbigniewowi Chlebowskiemu i Mirosławowi Drzewieckiemu o prowadzonym śledztwie i o tym. Czy to prawda? Trudno to ocenić. Na pewno Komisja Śledcza tego nie wyjaśniła i nie wyjaśni w przyszłości. Co ciekawe sam Donald Tusk nie był tak przekonywający, jak było można przypuszczać. Kilkakrotnie sam sobie zaprzeczał, mówił dużo, ale często nie na temat. Na konkretne pytanie często odpowiadał stwierdzeniem „Nie pamiętam”. To co nam najbardziej utkwiło nam w pamięci, to dzisiejsze zeznania w połączeniu z wizytą w programie „Tomasz Lis na żywo” w ostatni poniedziałek. W studio Telewizji Polskiej Donald Tusk wyraźnie podkreślał, że nie lubi on zganiać winy na poprzednie rządy. Dziś jednak zmienił swój światopogląd, powiedział, że błędy w ustawie hazardowej są wynikiem pomyłki polityków poprzednich rządów.

Zaprzeczający samemu sobie Donald Tusk? Dziś chyba widzieliśmy takiego lidera PO po raz pierwszy od czasu, gdy został premierem. Mogło być ciekawie, gdyby śledczy potrafili zadawać konkretne pytania, gdyby słuchali odpowiedzi Donalda Tuska i gdyby potrafili wyciągać odpowiednie wnioski. Tymczasem śledczy na każdym kroku popisywali się ignorancją, niekiedy wręcz się kompromitowali.

Sławomir Neumann (PO) zadawał tak błyskotliwe pytania, jakie byłoby wstanie zadać dziecko. Pytania o nic, zdawało się, że śledczy Platformy mówił dla samego mówienia, by wypadało się odezwać. Beata Kempa (PiS) wmawiała premierowi, ze powiedział coś, czego tak na prawdę nie powiedział. Mało tego – krzyczała wobec Tuska „Przecież głucha nie jestem”. Po odsłuchaniu nagrań okazało się jednak, że problemy ze słuchem jednak śledcza PiS-u ma… no, chyba ze chodzi o bujną wyobraźnię. Miło jednak było usłyszeć, jak później się korzyła przepraszając premiera za niesłuszne oskarżenia. Tłumaczyła się. Słabym nagłośnieniem sali, w której trwają przesychania.

Żenujące.

Po jakimś czasie śledczy zaczęli się kłócić sami ze sobą i zrobił się prawdziwy kabaret.

Sami śledczy wydają się nie tylko niekompetentni wobec tego, czym się zajmują, ale i niezorientowani w ocenie merytorycznej faktów. Zdawało się dziś, że nie wiedzieli nawet, o co tak naprawdę Donalda Tuska pytać.

Szkoda tylko, że w Komisji nie ma dziennikarzy. Ci zawsze są do tematu przygotowani, wyciągają właściwie wnioski i co najważniejsze – mnie boją się mówić otwarcie, że politycy PO mają nieczyste sumienie i że pora, by Donald Tusk się zarumienił i przyznał się do błędu.

Decyzja lidera Platformy Obywatelskiej nie zaskoczyła z kolei innych polityków. Przynajmniej ci oficjalnie tak twierdzą. Uważają, że takiej decyzji było można się spodziewać. Że to wynik obawy Donalda Tuska i strach przed przegraną. Lewica oraz opozycyjny PiS uważa, że afera hazardowa rozbiła szeregi PO i Donald Tusk musiał się wycofać,w przeciwnym razie to ugrupowanie nie przetrwałoby najbliższych miesięcy.

Oczywiście samo oświadczenie Donalda Tuska można interpretować na wiele różnych sposobów. Można rzeczywiście układać je na karb niepewności i chwiejnych struktur Platformy Obywatelskiej po tym, jak upadły polskie stocznie – co spotkało się z licznymi protestami i manifestacjami. Sami stoczniowy winą obarczają polityków PO, Tuska i Ministra Skarbu, Aleksandra Grada. Do tego dochodzi też zamieszanie związane z aferą hazardową, która wciąż budzi wiele kontrowersji póki co ie stawia Platformy Obywatelskiej w dobrym świetle. Trudno jednak odbierać to wszystko jako rzeczywisty strach. Bo nawet wahnięcia dwóch, trzech punktów poparcie społecznego wobec PO są niczym w porównaniu do tak wielkie liczby zwolenników. Przecież PO wciąż popierane jest przez blisko 50% Polaków i żadne inne ugrupowanie polityczne długo nie będzie jeszcze w stanie zbliżyć się do Platformy.

Sama deklaracja Donalda Tuska tak naprawdę nie jest jeszcze wiążąca. Może się okazać na wiosnę, że Tusk jednak stanie do walki o fotel prezydenta. I chyba takie zagranie specjalnie by nas nie zadziwiło. Dlaczego? Tusk to wytrawny polityk mający przy tym doskonały pijar. Cokolwiek się nie dzieje w rządzie, to nasz obecny premier potrafi się znakomicie sprzedać, wszystkie jego ruchy polityczne są przemyślane i przepełnione rozwagą. Być może komunikat, jaki usłyszeliśmy 28 styczna jest tylko ruchem, który ma ustabilizować sytuację w rządzie, umocnić Platformę Obywatelską, zdobyć zaufanie jeszcze większej rzeszy Polaków i przede wszystkim zatrzeć niezbyt korzystne dla PO zeznania Mirosława Drzewieckiego przed Sejmową Komisją Śledczą (w sprawie afery hazardowej). O tym, czy Donald Tusk faktycznie zrezygnował z ubiegania się o prezydenturę dowiemy się dopiero w maju, w momencie, kiedy Państwowa Komisja Wybiorcza zamknie listy kandydatów.

Afera hazardowa to przede wszystkim dwie ważne postacie – szef klubu PO, Zbigniew Chlebowski i minister sportu Mirosław Drzewiecki. Obydwaj, jak twierdzi były już szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Mariusz Kamiński lobbowali na rzecz firm działających w branży hazardowej. Straty państwa mogły sięgnąć w wyniku „przekrętu” nawet 470 milionów złotych! Trudno powiedzieć, jak zakończy się ta sprawa. Nic nie wskazuje na to, by prokuratura bardziej ochoczo zabrała się do prac i samym śledztwem, nie zanosi się tez na wyroki skazujące. Oczywiście dalecy jesteśmy od posądzeń stronniczości kogokolwiek w tym temacie. Jednak warto zwrócić uwagę, ze większość takich śledztw w naszym kraju zawsze kończy się umorzeniami.

W tym wszystkim na plan pierwszy wychodzi Sejmowa Komisja Śledcza. To właśnie ona z ramienia polskiego parlamentu ma się zająć wyjaśnieniem ten afery. Od kilku tygodni trwają przesłuchania, zeznawał już Chlebowski, Kamiński i kilka innych kluczowych postaci, które miały kontakt albo z CBA, albo z pracami nad samą ustawą hazardową. Niebawem przed posłami „śledczymi” zasiądzie sam premier Donald Tusk i Jarosław Kaczyński. Czy to coś zmieni? Raczej nie – w komisji śledczej zasiada dość spora liczba posłów Platformy Obywatelskiej, są też przedstawicieli partii koalicyjnej. Nikomu z nich tak na prawdę nie zależy na wyjaśnieniu tego zagadnienia, tym bardziej, że finał afery mógłby zdyskredytować Platformę Obywatelską, co w przededniu wyborów prezydenckich i samorządowych byłoby fatalną sprawą.

Media, jak i posłowie PO podkreślali, że zeznający niedawno Zbigniew Chlebowski był opanowany, treściwy i „ładnie się wybronił” wobec licznych pytań komisji. Niebawem taką możliwość będzie miał były minister, Mirosław Drzewiecki. Te przesłuchania jednak nie mają raczej żadnej racji bytu. Bo przecież żadna z oskarżanych osób nie trafiła do celi, mogą swobodnie konfrontować się z innymi politykami platformy, a nawet i biznesmenami, z którymi wcześniej prowadzili podejrzane negocjacje. Od momentu oskarżenia do czasu przesłuchań minęło dość sporo czasu, każdy zdążył już sobie opracować linię obrony i przygotować podłoże, by się z tego wszystkiego wyplątać. A że PO jest partią wpływową…

Wracając do zagadnienia Sejmowej Komisji Śledczej można powiedzieć tylko tyle, że to nierozsądny pomysł. Na pewno nie jest ona w stanie niczego nam wyjaśnić i na pewno „smród” przy Platformie Obywatelskiej pozostanie. Szkoda natomiast w tym wszystkim pieniędzy, jakie dostają sami posłowie zasiadający w komisji. Zdecydowanie można byłoby te kwoty dużo bardziej sensownie zagospodarować.