Wydawać by się mogło, że wobec tak poważnych zarzutów, Krzysztof Piesiewicz straci immunitet i będzie musiał podporządkować się prawu. Ba – nie tylko wydawało, ale tak być powinno, bo przecież żyjemy w kraju praworządnym. Tymczasem okazało się, że senatorowie głosowali za zachowaniem immunitetu dla polityka PO. Oznacza to, że mimo posiadania narkotyków i namawiania innych do ich zażywania prokuratora nie będzie mogła postawić zarzutów Piesiewiczowi.

Źródła takiej, a nie innej decyzji Senatu trudno się doszukiwać. Jest ona wybitnie niezrozumiała. Skomentował to Donald Tusk, lider Platformy Obywatelskiej. Premier powiedział, że zaskoczony jest decyzja parlamentarzystów. Wyraził przy tym nadzieję, że skoro Krzysztof Piesiewicz jest osobą dojrzałą, to z pewnością wie, co powinien teraz zrobić. Tylko że ten ani myśli o tym, by wyjaśnić tę sytuację. Jeden raz wygłosił oświadczenie, w którym zapewniał, że biały proszek był sproszkowanym lekarstwem, a nie narkotykiem. Badaniom DNA, które mogłyby uwiarygodnić jego wersję jednak się nie poddał. Mógł odmówić składania zeznań, bo chroni go immunitet. Z prawa swego skorzystał.

Wiele daje do myślenia postawa Senackiej Komisji Etyki i pozostałych parlamentarzystów. Prokuratura postanowiła dać możliwość wglądu do akt sprawa i zgromadzonego materiału dowodowego. Żaden z senatorów nie skorzystał z tego przywileju, wszyscy z góry uznali, że nie można oskarżać Piesiewicza. Nawet wtedy, gdy wszystkie dowody przemawiają na jego niekorzyść?

Decyzja senatorów dowodzi jednego. Politycy są ponad prawem i drwią z ewentualnych kar. Można nawet w tym miejscu się pokusić o stwierdzenie, że i w tym wypadku doskonale sprawdza się powiedzenie, iż „Jedna jaskółka wiosny nie czyni”. Skazanie Andrzeja Leppera na pewno nie złagodzi naszej opinii o bezkarności polityków w Polsce. Bo nasi posłowie i senatorzy przekrętów robią wiele, często łamią prawo ale zawsze zasłaniają się immunitetem. Tego koledzy z ławy sejmowej lub senackiej będą bronić do upadłego. Koledzy zginąć nie dadzą. Tylko gdzie jest tutaj granica ludzkiej przyzwoitości i uczciwości? Co wszyscy mamy myśleć o politykach, którzy pozwalają na łamanie prawa swoim kolegom i ślepo ich chronią?

Nie wiadomo, kiedy naprawdę urodził się Fryderyk Chopin – czy 22 lutego, czy 1 marca. Kontrowersje budzą dwa zapisy – metryka urodzenia mówi co innego, a co innego księgi kościelne parafii, w której chrzczono naszego genialnego kompozytora. Organizatorzy „Roku Chopinowskiego” nie lekceważą ani jednej, ani drugiej daty. W tym roku obchodzono bodajże najdłuższe i najbardziej „dźwięczne” urodziny.

„Rok Chopinowski” to wydarzenie kulturalne roku w naszym kraju. Patronat nad obchodami objęły: Senat RP, Wspólnota Polska, oraz Centrum Smolna. Niewątpliwie Polska jest obecnie w centrum zainteresowania największych melomanów naszego globu, bo twórczość Fryderyka Chopina jest niekwestionowanie wielka i niepowtarzalna.

Oczywiście o zasługach Chopina dla polskiej i światowej kultury można pisać całe dzieła, ale my nie tym chcemy się zająć. Cieszy nas i ciekawi aktywne uczestnictwo w obchodach „Roku Chopinowskiego” najbardziej znanych polityków w kraju. Z jednej strony nie ma się co dziwić, w końcu chodzi tutaj o kulturalną spuściznę naszego kraju. Z drugiej jednak strony sama obecność polityków na koncertach bardzo intryguje (nie będziemy wymieniali z nazwisk, żeby nikt nas nie posądził o stronniczość lub nienawiść).

My stawiamy tylko kilka prostych pytań: który z polityków zna tak naprawdę twórczość Fryderyka Chopina? Który z nich ma choć jedną płytę z utworami naszego wielkiego kompozytora? Ilu z nich jest w stanie rozróżnić twórczość Chopina od np. Gershwina? Ilu z tych polityków, pokazujących się na koncertach chopinowskich zna jakiekolwiek fakty z biografii kompozytora? Kiedy się tak głębiej zastanowić, to wydaje się nam, że nasi politycy traktują „Rok Chopinowski” jako okazję pokazania się w kulturalnym świecie przed zbliżającymi się wyborami.

Oczywiście ktoś tutaj może powiedzieć, że teraz każda działalność i aktywność będzie odbierana jako przedwyborcza kampania. Ale nie oszukujmy się, nie mamy najbardziej ukulturalnionych polityków świata. Raz, że w naszym kraju tak naprawdę niewiele się dzieje z kultury o zasięgu światowym, a dwa, po prostu w naszym rządzie i polityce nie ma ludzi, którzy z natury mieliby jakiekolwiek zamiłowania do innych dziedzin życia, niż tylko spekulowania i „robienia interesów”.

My próbujemy sobie wyobrazić Andrzeja Leppera siedzącego w swoim domu i wsłuchującego się w takty muzyki chopinowskiej, i jeszcze poruszającego nogą w rytm muzyki. Taki sam obraz nijak nie pasuje nam do Romana Giertycha, Renaty Beger, nie pasuje nam nawet do obecnie „panujących” ministrów, posłów i senatorów. Nie mniej wszyscy na koncertach chopinowskich bywają i zasiada w pierwszych rzędach najwierniejszych słuchaczy i melomanów. Ignorancja, hipokryzja, arogancja, a może ukryte pasje?