Nie ma co ukrywać – media katują nas słowami obłudników. Szczególnie mocno poirytowała mnie dzisiejsza konferencja Prawa i Sprawiedliwości, podczas której czołowi politycy tej partii oskarżyli rząd, że nie przygotował Polski do kataklizmu nie zadbał należycie o jej mieszkańców. Oczywiście można niejako się z tym zgodzić, przecież już w ubiegłym roku powodzie się u nas zdarzyły i obecnie panująca Platforma Obywatelska nic nie zrobiła, by budować nowe umocnienia przeciwpowodziowe. Ale nie popadajmy w przesadyzm, takich prac nie da się wykonać w rok… szkoda tylko, że ich nawet nie zaczęto. Nie mniej PiS był partią rządzącą w latach 2005-2007 i też nic nie zrobił w tej kwestii. Teraz się sadzi i promuje na konferencji… PiS trzeba tutaj oskarżyć o ignorancję, bo niewątpliwie tak ci politycy się dziś zachowali. Wielki minus i mam nadzieję, że Jarosław Kaczyński za swoją ignorancję przypłaci przegraną kampanią.

Dziś Donald Tusk powiedział, że: „Nie będzie oszczędności na powodzianach”. Ciekawe, jak długo będzie pamiętał swoje słowa. Ja za to zapamiętam je na długo… pamiętam także, jak dwa lata temu podczas jednego z kataklizmów nasz premier wypowiadał się w podobnym tonie i zapowiadał prace na rzecz unikania tego typu problemów. No i plum… mamy niezłego klopsa, bo to tylko puste słowa – zupełnie jak z Panią Ewą, pielęgniarką. Nie wierzę też Bronisławowi Komorowskiemu, bo ten Marszałkiem Sejmu nie jest od wczoraj, a Marszałek ma takie samo prawo składania wniosków i uchwał jak i inni posłowie. Czy jego komitet poselski zrobił coś w kierunku chronienia Polski przed powodziami?

Nie chcę takiego prezydenta.

Mam nadzieję, że w niełaskę popadnie i Grzegorz Napieralski. Kolejny człowiek, który ma pamięć albo krótką, albo wybiórczą – jaka by nie była, to i tak o nim fatalnie świadczy. Grzegorz Napieralski bowiem sam był czynnym politykiem podczas panowania SLD, czyli za czasów, kiedy mieliśmy powódź stulecia. Wtedy też SLD z Aleksandrem Kwaśniewskim zapowiadało budowę stosownej infrastruktury. Na słowach się skończyło, to dowodzi, że SLD to kiepski pomysł na nasz rząd.

Czy znajdzie się jakaś trzecia siła w polityce, która wydźwignie nasz kraj z tego zakłamania? Trudno przypuszczać, choć mamy Andrzeja Olechowskiego i stojące za nim SD. W zasadzie to ostania nasza alternatywa wśród partii politycznych. Bo pozostałe już miały okazję nam udowodnić, że potrafią czegoś dokonać… miały okazję, ale jej nie wykorzystały… ja nie chcę dawać im kolejnych szans.

W lipcu 1997 roku wielka woda zalała znaczna część Polski zabierając tysiącom ludzi dorobek całego życia. Ówcześnie rządzące SLD obiecywało budowę wałów przeciwpowodziowych, zbiorników retencyjnych i wielu innych obiektów, które miały uchronić nasz kraj przed powodziami. Co mamy z tamtych obietnic?

Nie mamy żadnych wulkanów, lawin błotnych także. Na pewno nie grozi nam trzęsienie ziemi, ani cyklony. Jedyna klęska żywiołowa może pochodzić od wysokich temperatur lub silnych opadów deszczu. O ile z suszami trudno walczyć, to z powodziami się udaje, bo z wielką wodą można sobie poradzić – tego dowodzą inne, bardziej cywilizowane od naszego kraje. Mnie najbardziej intryguje pewien fakt: skoro tylko powódź nam zagraża, to dlaczego nigdy na ten żywioł nie jesteśmy przygotowani?

Po wielkiej powodzi z 1997 roku wielu polityków obiecywało: „Nie pozwolimy, by taka sytuacja się powtórzyła” – mówili. Ale jak to bywa z naszymi politykami, nikt danego słowa nie dotrzymał. Co roku potykamy się o te same problemy i jedynie pozostaje nam organizować zbiórki na pomoc dla powodzian. Tylko ile mamy tych darów dawać? Co roku to samo i samo… przyszła kolejna władza, po SLD panował PiS, teraz rządzi Platforma Obywatelska. W dziedzinie budowy infrastruktury chroniącej przed powodziami jednak w dalszym ciągu nikt nic nie robi.

Przypomina mi się w tym momencie film Sekielskiego, pod tytułem „Władcy marionetek”. Wtedy Donald Tusk (podobnie jak wielu innych przed nim) zapewniał, że jest blisko ludzi „zwykłych”. Tymczasem ani Tusk, ani żaden inny polityk nawet nie postulował o budowę wałów przeciwpowodziowych, o budowę różnego rodzaju drenaży, zbiorników retencyjnych, etc. Stąd też każdego roku kolejni Polacy cierpią w wyniku wielkiej wody i wszystko wskazuje, że w następnych latach sytuacja ta będzie się powtarzała.

Niestety jako społeczeństwo niewiele możemy zrobić, ot co najwyżej charytatywnie pomagać poszkodowanym. Podczas wyborów i tak nie będziemy mieli żadnego wyboru, bo strategia walki z klęskami żywiołowymi to tylko przedwyborcze hasło, o którym każdy polityk po wyborach zapomina. Przerażające, jak nas „robią w butelkę” i jak politycy nami pomiatają.

Chciałoby się, by ktoś poszedł za taki stan wałów powodziowych siedzieć. Być może tak drastyczne posunięcie zmobilizowałoby co niektórych do pracy na rzecz społeczeństwa i dobra kraju. Niestety politycy kar za swoją arogancję i ignorowanie obowiązków nie ponoszą, co niejako można rozumieć, jako polityczne przyzwolenie na „olewanie ojczyzny i rodaków”. Cóż… jacy parlamentarzyści, taki i kraj. Coroczne powodzie wyraźnie pokazują, w jakim miejscy znajduje się polska cywilizacja.

Dla przypomnienia – w marcu Donald Tusk zapewniał: POWODZI NIE BĘDZIE, przyszedł maj i… trzy miesiące temu Platforma Obywatelska twierdziła, że jesteśmy równie cywilizowanym krajem, jak i inne państwa Wspólnoty… przyszedł maj i…

i udowodnił, jak bardzo ci ludzie się mylą…

Edi

Oczywiście sam problem jest dużo bardziej złożony niż się nam wydaje. I bynajmniej – nie sami kolejarze mogą być obwiniani za stan PKP, bo co jak co… ale to zwykli wyrobnicy. Robią to, co im się karze. Fakt – swoje obowiązki kolejarze traktują z coraz to bardziej wyraźna pogardą, ale spoglądając na zarobki nie ma się co dziwić. Starszy nastawniczy z ponad trzydziestoletnim stażem zarabia 1300 złotych, a pracuje fizycznie, bo wszyscy wiemy jak wyglądają centra sterowania ruchem kolejowym – najczęściej są to staroświeckie wajchy, które trzeba przekładać – a to wymaga nie lada siły.

Tak naprawdę problem zaczął się wtedy, kiedy jakiś polityk wymyślił sobie prywatyzację kolei. Oczywiście nie da się tak ogromnej firmy przehandlować w miesiąc, więc postanowiono podzielić PKP na rozmaite spółki, by było później łatwiej sprzedawać majątek. Kto jest za to odpowiedzialny? Każdemu po trochu należą się słowa krytyki. Zaczęło SLD, politycy tego ugrupowania pracowali nad reformą i jak zwykle zrobili to potwornie nieudolnie. PiS niewiele zrobił, by te wszystkie absurdy powstrzymać i uporządkować sprawę na kolei, obecnie rządzące PO natomiast w ogóle nie potrafi sobie radzić z jakimikolwiek reformami. No i mamy ten nasz kolejowy bałaganik.

Wiele spółek oznacza wiele kierowniczych stanowisk. Naturalnie każda to państwo w państwie. Wszyscy robią wszystko, by powstrzymać reformy, bo sami dyrektorzy na kolei zarabiają więcej niż parlamentarzyści. Logicznym jest, że nikt w PKP porządku i ładu nie pragnie, bo taka sytuacja oznaczałaby rychłą sprzedaż prywatnemu przewoźnikowi. A to wiązałoby się z utratą dyrektorskich stanowisk… i w ten sposób robi się sztuczny bałagan, by opóźnić reformy. Dla przykłady wspomnimy tylko PKP Nieruchomości, czyli spółkę, która zarządza nieruchomościami i której zadaniem jest sprzedaż zbędnych obiektów, jak dworce przy zamkniętych liniach, magazyny i pozostałości po parowozowniach, etc. Oczywistym jest, że kiedy PKP pozbędzie się nieruchomości i w ten sposób zasili kasę państwa, to spółka „Nieruchomości” zostanie rozwiązana, bo będzie niepotrzebna. Nikt tam jednak swojego ciepłego „stołka” pozbywać się nie chce, nie chce stracić pracy, za którą dostaje się wysokie pensje. Toteż PKP Nieruchomości robi wszystko, by utrudniać kontrahentom kupowanie owych nieruchomości. Bo po co siebie „zwalniać z pracy”?

Na obecny rząd nie ma co liczyć, trzeba jedynie mieć nadzieję, że w tym przyszłym znajdzie się jakiś polityk z przysłowiowymi jajami, który zrobi w końcu porządek w kolejnictwie i znajdzie sposób na racjonalne reformy w tej firmie.

Marg

Najtrudniejsze chwile czekają Prawo i Sprawiedliwość, oraz Sojusz Lewicy Demokratycznej. Oba te ugrupowanie polityczne straciły w katastrofie swoich murowanych kandydatów, osoby reprezentatywne dla partii. Lech Kaczyński i Jerzy Szmajdziński niestety w walce o Belweder nie wezmą udziału. W przypadku PiS-u mówi się o ewentualnych kandydaturach Jarosława Kaczyńskiego (ale trudno przypuszczać, by w obliczu tragedii już teraz usłyszeć taką deklarację) lub Zbigniewa Ziobro.

Nie mniejszy kłopot ma SLD. Wobec niechęci Włodzimierza Cimoszewicza do startu w wyborach wydaje się, że to ugrupowanie nie jest w stanie zastąpić Jerzego Szmajdzińskiego. W kuluarach mówi się o ewentualnym poparciu SLD dla kandydata Stronnictwa Demokratycznego, Andrzeja Olechowskiego. Czy Wojciech Olejniczak wejdzie w układ z Pawłem Piskorskim? Wiele będzie zależało od tego, jaką propozycję Piskorski złoży liderowi SLD, wydaje się jednak, że Olejniczak będzie musiał pójść na taki układ, w przeciwnym razie SLD nie bezie miało żadnej alternatywy. A sam Olejniczak w wyborach nie wytaruje, ma zbyt wiele do stracenia, ewentualna porażka bowiem mogłaby mu zagrozić jako przewodniczącemu partii.

Wiemy już, że ze startu w wyborach zrezygnuje Tomasz Nałęcz, wielce prawdopodobne, że w jego ślady pójdą Marek Jurek i Ludwik Dorn. Wszystko to wynik nieoczekiwanego terminu wyborów, problemem jest zebranie w tak krótkim czasie 100 tys. podpisów popierających danego kandydata.

Na placu boju pozostali więc dość specyficzni kandydaci. Bronisław Komorowski, który w obliczu tragedii przejął stery państwa, ale który nie jest lubiany przez Polaków. Jego akcje poszły zdecydowanie w dół wobec śmierci prezydenta Kaczyńskiego. Andrzej Olechowski to zagadka – z poparciem SD trudno mu będzie o II turę wyborów, z żelaznym elektoratem SLD szanse są dość spore. Czy dojdzie do takiej koalicji przedwyborczej na czas kampanii? Waldemar Pawlak raczej w walce się liczył nie będzie, PSL na politycznych salonach znaczy coraz mniej i trudno przypuszczać, by lider tej partii mógł być równorzędnym rywalem dla jakiegokolwiek rywala w wyborach.

Zdaje się, że czeka nas bardzo ciekawa kampania, oparta na tragedii. Nie raz, i nie dwa będą politycy danych partii opierać swoją działalność o trumny poległych pod Smoleńskiem, będą grali na emocjach wyborców. Żeby którykolwiek kandydat zdobył zdecydowaną przewagę w głosach, to będzie musiał popracować nad czarnym PR rywali, czyli wyciągać im brudy. Czyli… już za kilka dni wszystko u nas wróci do normy. Ponownie będziemy świadkami politycznego bajzlu.

Sprawa wydaje się skomplikowana, w rzeczywistości jednak historia dała polskim rządom dziesiątki lat okazji, by „wyprostować” sprawy związane z księgami wieczystymi. Według wielu prawników wypowiadających się w mediach, wystarczyło zmienić wpisy i nadać prawa własności nowym właścicielom nieruchomości zaraz po zakończeniu II Wojny Światowej. Władza PRL-owska się ku temu nie kwapiła wierząc, że panować będzie wiecznie. Po upadku Układu Warszawskiego szansę na rozwiązanie tego problemu miało SLD i jego kolejne rządy. Ale i tutaj parlamentarzyści nie popisali się błyskotliwością zaniedbując ważne aspekty związane z prawem własności tysięcy kamienic i innych obiektów budowlanych.

Dziś, żaden sędzia – nawet gdyby chciał – nie ma prawa zanegować prawa własności niemieckiej do wielu budynków. Bo sprawa jest tutaj oczywista – skoro w księdze wieczystej jako właściciel występuje Niemiec (lub jego spadkobiercy), to zamieszkujący dany obiekt Polacy nie mają tak naprawdę żadnych szans na korzystny wyrok w Sądzie. Znanych jest już kilkanaście takich przypadków, kiedy to nasi rodacy tracą dach nad głową. Spodziewać się należy setek podobnych wyroków, bo Niemcy coraz częściej upominają się o zagrabione w czterdziestym piątym roku ziemie i budynki.

Moi znajomi od lat mieszkają w Niemczech i coraz częściej słyszą, jak ich sąsiedzi kpią sobie z polskiego prawa i polityków. Przecież wystarczyłoby przyjąć stosowną ustawę regulującą prawa własności majątku pozyskanego w wyniku II Wojny Światowej. Przez ponad pół wieku nie znalazł się nikt, kto o to by zadbał i za ten bałagan teraz Polacy będą płacili za nieudolność kolejnych rządów. I jak nam Lech Wałęsa obiecywał kiedyś po sto milionów i mieszkaniu, tak teraz okazuje się, że te mieszkania oddawać co niektórzy będą dawnym właścicielom i ich niemieckim spadkobiercom.

Solidarność, SLD, PiS, oraz wiecznie będący w koalicji PSL … te partie miały ogromne możliwości uregulowania prawnego odnośnie tytułów własności. Za każdym razem jednak walka polityczna i dbanie o „swoje” było ważniejsze, niźli majątek kraju i wyborcy. Oczywiście należałoby się liczyć z tym, że taka ustawa spotkałaby się z protestami niemieckiego rządu. Ale przynajmniej ktoś mógłby dziś powiedzieć, że rzeczywiście walczył o dobrą sprawę i dobro rodaków. A teraz mamy jedynie przysłowiową figę z makiem – czyli mierzenie z się z absurdem, roszczeniowymi Niemcami i nieudolnością polityków.

Mary K.

Chcę poruszyć tutaj problem samej służby zdrowia, a w zasadzie tego, co się w niej dzieje. Oczywiście najbardziej dostaje się teraz Platformie Obywatelskiej, ale chyba warto cofnąć się do czasów panowania SLD, to przecież ta partia dała początek medycznej klęsce. Te ich reformy od samego początku biły w każdego pacjenta, ustawy dotyczące służby zdrowia moim zdaniem były pisane tylko pod konkretne osoby. Wystarczy przejrzeć liczne stanowiska dyrektorskie, od tamtych czasów niewiele się zmieniło, wciąż zdecydowana większość szefów szpitali to ludzie dawnego układu politycznego, niektórzy mają swoje korzenie w działalności partyjnej z czasów PRL-u, inni przystąpili do SLD już w czasie demokracji.

Może w tym miejscu ktoś podważyć moje teorie… śmiało… ja za to pytam, skąd biorą się tak ogromne długi szpitali? Oczywiście Narodowy Fundusz Zdrowia to jedno, a same kompetencje dyrektorów to drugie. A że w tym ostatnim przypadku kompetencji i wiedzy o zarządzaniu nie ma żadnej, to i są ogromne długi,z których szpitale już się nie podniosą. I nie ukrywajmy – za te długi zapłaci państwo, czyli my – podatnicy.

Moja mama pracowała w bydgoskim szpitalu. Zajmowała się pobieraniem krwi od krwiodawców. Za czasów komuny chętnych było wielu, bo krwiodawcy mieli jakieś przywileje. Ważne były zniżki na lekarstwa. Oczywiście to kwestia jak zwykle mocno dyskusyjna, ale kiedy nastała reforma zdrowia i te wszystkie przywileje oddającym krew zostały odebrane, to i chętnych zaczęło brakować. Wiadomo – dar darem, ale mentalność jest taka, że za tak wartościową pomoc chciałoby się mieć coś w zamian, choć jeden malutki przywilej. Osobiście uważam, że oddawanie krwi jest pewnym honorem i powodem do dumy, ale też rozumiem tych, którzy wobec tych zmian wystąpili z kół krwiodawców.

Co teraz mamy? Niewiele krwi, brak chętnych do oddawania osocza, że o dawcach szpiku kostnego nie wspomnę. Ludzie nienawidzą szpitali, nie ufają lekarzom, podważają ich kompetencje. Ale wiele tutaj zależy od konstrukcji prawa obowiązującego w służbie zdrowia. A takie zawdzięczamy wszystkim eseldowcom. To oni w imię reform pozbawili nas jakichkolwiek praw jako pacjentów, to oni zrujnowali całkiem nieźle prosperujące honorowe krwiodawstwo. A teraz pojawiają się przed kamerami jako mężowie miłosierdzia i mówią, ze źle jest w Polsce, bo Tusk i jego kompania są źli. Też uważam że są źli i nie zagłosuję na PO w najbliższych wyborach, ale wiem też, że nie tylko PO jest partią niegodną zaufania. Zakłamani są też czerwoni, którzy noszą na klapach garniturów plakietkę SLD.

Magda W.

Wielu polityków dumnie dziś reprezentuje rządzącą Platformę Obywatelską, a przecież jeszcze nie tak dawno, bo kilka lat temu byli to zagorzali działacze SLD lub PiS-u. Niestety wielu tych działaczy zmienia orientacje polityczne, wraz z rozwojem sytuacji – czyli popieramy tego, który właśnie rządzi. W wielkiej polityce świetlistym przykładem może być Radosław „Radek” Sikorski, który jeszcze cztery lata temu tak szumnie popierał Lecha Kaczyńskiego w walce o belwederski fotel, dziś publicznie obraża prezydenta z plakietką rządzącej Platformy „na plecach”. Co ciekawe, nie jest to tylko i wyłącznie przypadłość „wielkich” polityków, ale i małych społeczności. Za przykład może posłużyć radny powiatu choszczeńskiego, Ryszard Chruściel, który mandat wywalczył dzięki poparciu niezależnego stowarzyszenia „Aktywni” i swojej działalności katolickiej. Dwa dni po wyborach już działał ze zwycięskim PSL-em i dziś podnosi „łapkę” podczas głosowania rady tak, jak sobie życzą ludowcy. Program wyborczy Chruściela znacznie różnił się od programu PSL-u, ale już dwa dni później orientacja radnemu się zmieniła… co najmniej dziwne. Udowadnia to jednak, że nasi politycy szybko zapominają o wyborczych obietnicach, o programie, o wyborcach i o słuszności sprawy, o którą walczyć przyrzekali.

Chętnie byśmy zapomnieli o tych nazwiskach, ale podczas wyborów nie mamy zbyt dużej alternatywy. Pojawiają się ciągle te same osoby i nawet jeśli byśmy chcieli, to nie mamy na kogo zagłosować. Do wyboru mamy tylko dwie opcje – zbojkotować wybory, albo oddać głoś na kogoś, kto o wyborcach pamięta tylko podczas kampanii.

Nie ma żadnych wątpliwości – to czas dla młodych ludzi. Jeśli w tym momencie pojawiłaby się na scenie politycznej nowa siła, nowe ugrupowanie, to mogłaby ono wziąć dosłownie wszystko. Najważniejsze, by w tej nowej sile pojawili się ludzie z ideologią, chęciami i wolą walki. Takich znaleźć można tylko wśród ludzi młodych. Tyle że młodzi do polityki się nie garną, bo po tym, co obecnie obserwują na polskiej scenie politycznej bliżej im do pogardy tym fachem, niż do fascynacji. Ci nieliczni młodzi, którzy się pojawiają w szeregach partii szybko są sprowadzani na „jedyną słuszną drogę”, jak chociażby asystent Mirosława Drzewieckiego – Marcin Rosół.

Trzeba mieć nadzieję, że niespodziewanie pojawi się na naszej politycznej scenie ktoś, kto zbierze wokół siebie młodych i inteligentnych ludzi. Takich, których poza samą władzą kręciło będzie coś jeszcze.

Naturalnie trzeba mieć świadomość, że nie każdemu wyborcy uda się dogodzić, nie każdemu da się pomóc. Ale na pewno można wnieść w życie naszego kraju coś więcej, niż tylko absurdalne ustawy. Tylko że za to muszą się wziąć ludzie młodzi, z potencjałem i ciekawymi, godnymi realizacji projektami. Czy się doczekamy świeżej krwi w polityce? Ja wierzę, że tak. I wierzę szczerze, że już przy okazji najbliższych wyborów, bo nie chciałbym znów wybierać pomiędzy kandydatami PO i PiS-u, nie sądzę też, by czymś nowym zaskoczyły SLD i PSL.

Często zastanawiamy się, skąd tyle nieznanych nam osób w Parlamencie. O niektórych posłach lub senatorach nie wiemy absolutnie nic i kiedy pojawiają się na mównicy, to jesteśmy zaszokowani. Politycy przekładają takie polityczne nominacje na karb doskonałych programów wyborczych. Niech nas to jednak nie zmyli – to tylko i wyłącznie teoria, zresztą bardzo wygodna dla wielu politycznych ugrupowań. Rzeczywistość jednak dla tych nieznanych polityków jest zupełnie inna. Swoją obecność w rządzie zawdzięczają tylko i wyłącznie temu, że wyborcy postanowili zakreślić kogokolwiek na karcie wyborczej, byleby tylko nie oddać głosu na…

Czy Lech Kaczyński wygra zbliżające się wybory prezydenckie? Wątpliwe. A wszystko to nie dlatego, że PiS jako partia kieruje się złym programem, ale dlatego, że PiS odbierany jest personalnie. Kilka wpadek prezydenta i jego brata na forum społecznym wystarczyło, byśmy nienawidzili Prawa i Sprawiedliwości. Zapewne zagłosujemy na najbliższych wyborach na kogoś nie z powodu ideologicznych przekonań, ale przeciwko Lechowi Kaczyńskiemu.

Zapewne z tego samego powodu Donald Tusk zrezygnował z wyścigu o prezydencki fotel. Wprawdzie poparcie społeczne miał ogromne i wyraźnie dominował wśród wszystkich polskich polityków, ale niewątpliwie afera hazardowa zebrałaby swoje żniwa. I tutaj ponownie nie sam Tusk byłby utożsamiany z Belwederem, ale jego partia, czyli Platforma Obywatelska. Zbigniew Chlebowski, Mirosław Drzewiecki i Marcin Rosół zrobili swoje – utopili nie tylko siebie samych na politycznej scenie, ale i Donalda Tuska.

Kto więc wygra w wyborach? To trudno dziś przewidzieć. Wydaje się, że Szmajdziński, czy Olechowski wielkich szans nie mają. Znając jednak nasze poglądy na politykę, to wielce prawdopodobne, iż zagłosujemy przeciwko komuś i wyjdzie nam z tego kolejny bigos – czyli ktoś, kto prezydentem być nie powinien. Dla przypomnienia – cztery lata temu głosowaliśmy nie za Lechem Kaczyńskim, ale przeciwko dziadkowi Donalda Tuska, który miał swój krotki epizod w Wermachcie.

Stąd też PSL, który od wielu lat niczym wielkim w naszym rządzie się nie wsławił, wciąż jest w Parlamencie. Politycy tej partii są nijacy, ale mając na uwadze wieczne konflikty pomiędzy PO, PiS-em i SLD, to decydujemy się na oddanie głosu na kogoś, kto nie jest tak bardzo agresywny. I mamy ten nieszczęsny PSL, który w koalicji jest tylko po to, żeby być.

Nieubłaganie zbliża się czas wyborów. Politycy związani z różnymi ugrupowaniami politycznymi już teraz dość „intensywnie przebierają nóżkami”, chcą się pokazywać publicznie. Bartosz Arłukowicz z SLD, przewodniczący Sejmowej Komisji Śledczej w sprawie afery hazardowej ma doskonałą okazję by brylować. Samo śledztwo elektryzuje wielu Polaków, ci bowiem chcą poznać tajemnicę kontrowersyjnej ustawy, która naraziła budżet państwa na stratę blisko 500 milionów złotych. Czy Drzewiecki i Chlebowski rzeczywiście lobbowali na rzecz właścicieli kasyn i czy Donald Tusk uprzedził obu o prowadzonym śledztwie CBA? Zapewne sama komisja tego nie wyjaśni, nie mniej Arłukowicz często ma okazje pojawiać się w mediach. I tak też robi, a że czasem mówi tylko dla samego mówienia… cóż, to można pozostawić dowolnej interpretacji każdego z nas.

Same wystąpienia polityków na łamach wszelakich mediów, czy to radio, prasy, internetu, czy też telewizji zakrawają o absurd. O samym Januszu Palikocie (PO) zapewne niewielu by z nas wiedziało, gdyby ie jest wystąpienia. A to obrażanie gejów, a to udział w IX Reality Shopka Szoł w krakowskim Teatrze Groteska. Wiele kontrowersji budzą też wypowiedzi tego polityka. W zasadzie można się nawet tutaj pokusić o stwierdzenie, że obraża on wszystkich i wszystko – z wyłączeniem oczywiście samego siebie, tutaj bowiem można mówić o idealizacji. Niestety na „błazenadzie” zbudował Palikot swój wizerunek i jakby tego było mało, nie tylko społeczeństwo go toleruje, ale i sama partia postanowiła o tym, by Palikot został wiceprzewodniczącym klubu parlamentarnego PO.

Z kolei Lech Kaczyński i Radosław Sikorski publicznie w ostatnich tygodniach pokazywali się z Dodą. Czy „bliskość” ze znaną i zarazem kontrowersyjną wokalistką przyniesie obu panom popularność? Trudno dziś powiedzieć – jedno w tym wszystkim jest pewne. Coraz bardziej stawiamy na tych, którzy są medialni, a coraz mniej na tych, którzy są pracowici i którzy mają jeszcze honor. Niestety sam program wyborczy nie ma absolutnie żadnego znaczenia. Wystarczy, byśmy sobie przypomnieli ostatnie wybory do parlamentu. Ilu z nas tak naprawdę zapoznało się programem wyborczym Platformy Obywatelskiej i PSL-u? Niewielu. Nie mniej to dwie partie dziś rozdają karty w Sejmie. A to wszystko dlatego, że do urn wyborczych poszliśmy po to, by glosować przeciwko braciom Kaczyńskim i PiS-owi. A głosowaliśmy na tych, którzy ładnie na nas spoglądali z plakatów wyborczych. W Szczecin już żałują, bo wybrali tam Sławomira Nitrasa. A teraz stoczniowcom pozostaje jedynie rzucać jajkami w okna jego biura poselskiego.