Sondaż TNS OBOP poruszył kilka ważnych aspektów, nie będziemy teraz opowiadać o każdym pytaniu zadanym Polakom. Nas martwi jedynie fakt, że ponad połowa z nas nie wierzy w sukces obecnie panującego rządu. Niemalże zgodnie uważamy, iż nasza gospodarka popada w stagnację i że w najbliższych latach z kryzysu się nie dźwigniemy. Co ciekawe – sam Donald Tusk zapewniał ostatnio przedstawiając Plan Rozwoju i Konsolidacji Finansów, że jest zupełnie inaczej.

My jednak skupimy się na pytaniu dotyczącym naszej wizji „przyszłości”. Otóż prawie co trzeci Polak (aż 29% z nas) twierdzi, że w najbliższych latach nasz stan materialny ulegnie pogorszeniu i będziemy się robili coraz biedniejsi. Czego się obawiamy? Najbardziej przeraża nas wizja utraty pracy.

Nie ma co ukrywać, na wynik tego sondażu przyczyniły się dwie ważne rzeczy. Pierwsza to nieostające kłótnie i konflikty pomiędzy dwoma czołowymi ugrupowaniami politycznymi – Prawem i Sprawiedliwością oraz Platformą Obywatelską. Wielu polityków zarówno jednej, jak i drugiej partii po prostu się wobec mediów błaźni i to sprawia, że nasze zaufanie do rządu z każdym tygodniem jest coraz mniejsze. Drugi ważny aspekt to sprzedaż majątku stoczniowego, a w zasadzie niechlubny kontrakt z katarskim inwestorem, który stocznie w Trójmieście i Szczecinie zniszczył. Platforma Obywatelska odpowiedzialności za wspomniany upadek wziąć nie chce, a wręcz idzie dalej – chce prywatyzować kolejne wielkie zakłady pracy. Polacy boją się, że może się to zakończyć tak samo, jak w przypadku stoczni, a to oznaczałoby drastyczny wzrost bezrobocia w naszym kraju. A o etat już teraz jest niezwykle ciężko. Wykształcona młodzież może jedynie liczyć na angaż w hipermarkecie, ale tego typu praca nie napawa nikogo radością.

– „Peowcy mówią, że Polska jest lokomotywa Europy, że pędzimy ze swoją gospodarką, tyle że co to za lokomotywa, która nie ciągnie za sobą wagoników – ironizuje Marcin, student ekonomii na Uniwersytecie Szczecińskim. – Mój tata pracował w stoczni, teraz jest bezrobotny i do dziś nie dostał odprawy. Niełatwo się nam żyje. Tusk uważa nasz kraj za oazę w Europie, bo mamy dodatnie PKB. Tylko że taki bilans wyszedł tylko dlatego, że Polakom się zabiera, ale nic w zamian nie daje. Obecny rząd mógłby się wiele nauczyć od Balcerowicza.”

Jak będzie za rok? Tego nie wiemy i trudno nawet to dziś przewidzieć. W naszym kraju może dojść do wielu zmian, bo rządząca Platforma Obywatelska zapowiada wiele reform. Ale czy swoje pomysły PO zrealizuje? A jeśli, to czy zrobi to lepiej od swoich poprzedników? Bo jak dotąd większość reform w naszym kraju po prostu nie wychodziło.

W liście od Pana Roberta komentującym aferę hazardowa i przesłuchania kolejnych świadków czytamy:

„DROGA KU ŚMIERCI, CZYLI O NAJBIEDNIEJSZYCH OBYWATELACH TEGO PONOĆ SPRAWIEDLIWEGO KRAJU.

Tak naprawdę to mam pytanie do naszych szanownych polityków: czy wiedzą o istnieniu ludzi, którzy żyją na granicy śmierci samobójczej, bo nie mają innego wyjścia. Bo jak maja żyć nie mając znikąd pomocy? Nie mają co jeść (…) Czy wiedzą, że są tysiące rodzin w naszym kraju, które żyją w nędzy, bo kraj o nich zapomina? Czy znają sposób na przeżycie trzyosobowej rodziny przez cały miesiąc za 240 złotych?
Jedyne, na co można liczyć to zapomogi z gminy. Ale czy te 120 złotych wystarczy, żeby się nakarmić. Pytam także, czy sprawiedliwie jest zabierać po ośmiu latach niepełnosprawnemu 63-letniemu mężczyźnie rentę socjalną w wysokości 316 złotych będących jedynym źródłem utrzymania? Co ma zrobić taki człowiek? Zostaje mu tylko śmierć. Co ma zrobić młody ojciec (mój brat), który ma troje małych dzieci i żyją jedynie z „rodzinnego”. Ciekawy jestem, czy politycy znają smak słowa PRZEPRASZAM, ALE NIE MOGĘ, gdy w sklepie odmawiają kupna chleba na „zeszyt”? Czy jest sprawiedliwe to, że jedni mają wszystko, a inni nie mają nic – ci pierwsi za kradzież kiełbasy dostają wyroki wielu lat więzienia, ci drudzy za próbę sprzeniewierzenia milionów złotych są wolni (…) Co mają zrobić pokrzywdzeni przez system? Czekać na cud? Chyba tylko to.”

Problem pomocy socjalnej i bezrobocia to problemy bardzo złożone i na pewno w jednym artykułem, czy też jednym listem tych problemów się nie wyjaśni i nie naprawi. Jeśli mowa o zagadnieniach związanych z pomocą socjalną, to musimy wiedzieć, że tutaj jesteśmy częściowo uzależnieni od urzędniczych procedur. Niestety w wielu przypadkach osoby decydujące o wszelkiego rodzaju zapomogach popełniają kardynalne błędy. Ci, którzy takiej pomocy socjalnej potrzebują, często jej nie mają. Z kolei zasiłki dostają osoby, którzy nie tyle, że nie maja pracy, ale pracować nie chcą, a otrzymane w ramach zapomogi pieniądze po prostu się „przepijają”.

Bezrobocie to także wielki problem naszego kraju. Niestety wszystko wskazuje na to, że kolejne prywatyzacje kryzys ten pogłębią. Nowe miejsca pracy bowiem nie powstają, a szeregi bezrobotnych zasiliły nie tak dawno tysiące pozostawionych na pastwę losu stoczniowców. Donald Tusk obiecywał, że jeśli stocznie upadną, to ze stanowiskiem pożegna się Minister Skarbu Aleksander Grad. Tusk obietnicy nie dotrzymał Niebawem może dojść do kolejnych zwolnień – w Enei, Zakładach Chemicznych Police, czy też w KGHM-ie. Tutaj bowiem będzie dochodziło do prywatyzacji, a policki zakład jak wiemy znajduje się na skraju upadłości.

A politycy? Cóż… wszyscy już mamy dosyć walk pomiędzy Platformą Obywatelską i PiS-em. Posłowie na prowadzenie biura poselskiego otrzymują z kancelarii sejmu co miesiąc ponad 10 tysięcy złotych. Te osoby na pewno biedy nie cierpią, nie rozumieją swoich wyborców i nie ukrywajmy – rozumieć nie chcą. I choć Donald Tusk mówi, że jesteśmy „oazą Europy”, to wszyscy doskonale zdajemy sobie sprawę z tego, że w Polsce żyje się źle.

Nie będziemy w tym artykule poruszać wszystkich aspektów wielkiej konferencji prasowej, podczas której premier, Donald Tusk zachwalał nasza gospodarkę. Plan Rozwoju i Konsolidacji Finansów na lata 2010-2011 zakłada duże oszczędności. Niewątpliwie będziemy musieli ścisnąć pasy i przystąpić do wielu reform. Jakich? Donald Tusk nie zdradził nam wszystkich szczegółów. Nie mniej kilka z nich poznaliśmy, na pewno trzęsienie przeżyje nasz system emerytalny, już dziś wiadomo, że od 2012 roku pracownicy służb mundurowych nie będą mogli pójść na emeryturę po 15 latach pracy, będą musieli pracować tak jak piekarze, hydraulicy, czy też urzędnicy – 35 lat. Decyzja ta jest ostro krytykowana szczególnie przez związki zawodowe policjantów. Wiemy też, że niebawem będziemy świadkami kolejnych reform w służbie zdrowia. Ale czy rzeczywiście można być tutaj optymistami, czy owe reformy uczynią z naszego kraju potęgę gospodarczą, jak zapewnia premier?

Słów krytyki wobec przedstawionego przez Tuska planu nie kryje opozycja. „Słuchając jak premier przedstawia plan, miałam wrażenie, że ktoś chce mi wcisnąć kit. Rząd zaprzepaścił dwa lata” – mówiła o wystąpieniu premiera posłanka Prawa i Sprawiedliwości, Joanna Kluzik-Rostkowska.

W sukurs przychodzą jej liderzy pozostałych ugrupowań politycznych w kraju. Wszyscy zgodnie uważają, że zapowiedzi tak szybkiego rozwoju Polski są niemożliwe do wykonania. Niektórzy wręcz twierdzą, iż przedstawienie tego planu w połączeniu z informacją o niekandydowaniu przez Tuska w zbliżających się wyborach prezydenckich to swoista propaganda, która ma zatrzeć niemiłe wrażenia wobec poza sprawą afery hazardowej.

Słów krytyki pod adresem Platformy Obywatelskiej i premiera Donalda Tuska nie szczędzą też szczecińscy stoczniowcy. „Mówił o reformach. My jesteśmy przykładem tego, jak się takie reformy przeprowadza – mówi pan Zygmunt, który w szczecińskiej stoczni przepracował ponad 20 lat. – Tusk okłamuje całą Polskę tak, jak nas okłamał rok temu. W tym kraju wcale nie jest tak słodko, jak się mówi. Bezrobocie jest ogromne, a jak opadną zakłady chemiczne w Policach na skutek prywatyzacji, później ENEA i inne duże firmy państwowe, to osób bez pracy będzie jeszcze więcej” – dodaje rozgoryczony szczecinianin.

Nie ukrywajmy, przeprowadzanie reform wymaga zarówno czasu, jak i poświęceń. Za każdym razem spotyka się to z krytyką ze strony opozycyjnych ugrupowań politycznych oraz z niezadowoleniem osób, których reformy bezpośrednio dotykają. Nikt bowiem zmian nie lubi. Na ocenę przyjdzie nam zapewne jeszcze trochę poczekać. Niewątpliwie dopiero pod koniec przyszłego roku będziemy mogli obiektywnie stwierdzić, czy przedstawiony Plan Rozwoju i Konsolidacji Finansów i jego realizacja uczyni z Donalda Tuska zbawiciela, czy mitomana.

Upadek naszych rodzimy stoczni nie był dużym szokiem. W zasadzie od kilku lat tego się spodziewaliśmy, tyle że chyba nikt nie spodziewał siew tym wszystkim, że polski rząd nie będzie czynił większych starań o to, by je uratować. Bo oczywiście politycy swoje mówią i wiedzą, niestety my tej wiedzy i tajników negocjacji z potencjalnymi inwestorami nigdy nie poznamy. Dla przypomnienia jednak zacytujemy dwóch – najbardziej zaangażowanych w sprawę polityków. W lipcu ubiegłego roku Aleksander Grad dla telewizji TVN mówił, iż: „Inwestor wielokrotnie zapewniał nas, że po to nabywa aktywa stoczni, żeby budować w tych stoczniach statki i że od wiosny wykorzystuje czas na zawieranie określonych umów po to, żeby we wrześniu tego roku (2009 – przyp. red.) rozpocząć na nowo funkcjonowanie tych stoczni”. Oczywiście jak się to skończyło, wszyscy doskonale wiemy. Czy inwestor okazał się oszustem, czy był nim minister skarbu? To będą zapewne rozstrzygać historycy i politolodzy. Stoczniowcy jednak nie mają złudzeń, dla nich kanalią pierwszej wody jest właśnie Grad. Nie wybacza chyba nigdy Donaldowi Tuskowi, który także ich oszukał. Także w lipcu ubiegłego roku mówił zapewniał on podczas konferencji prasowej, że: „Jeśli sprawa polskich stoczni nie znajdzie do końca sierpnia dobrego finału, to minister skarbu straci swoje stanowisko”. Tysiące stoczniowców pracę straciło, upadły dwa ogromne molochy, a minister Aleksander Grad ma się dobrze i żadnych konsekwencji nie poniósł. To nie stawia Donalda Tuska w dobrym świetle. A aluzje premiera, które można zinterpretować w następujący sposób: „Jeśli arabski inwestor wycofa się ze stoczni to nie będzie tragedii” po prostu szokują i dają wiele do myślenia. Czy chcemy, bo ktoś tak obojętny na los tysięcy Polaków rządził naszym krajem?

Nie dziwne, że stoczniowcy w końcu wyszli na ulice miast. Protestowali w Warszawie, protestowali w Trójmieście i Szczecinie. Tak naprawdę żaden z polityków dialogu ze stoczniowcami nie podjął. Nie dziwne, że ci czuja się dziś oszukani i pozostawieni na pastwę losu. Nie ma co ukrywać, same odprawy nie są w sanie złagodzić tutaj sporu, bo mowa utaj o kwotach, które nie umożliwiają założenie własnej firmy, a o znalezieniu innej pracy raczej mowy nie ma. W samym Szczecinie z kilkuset stoczniowców bez pracy angaż znalazło tylko czterech (z danych na początek stycznia br.).

Nie wiadomo jeszcze, co stanie się z majątkiem stoczniowym. Liczne maszyny i same grunty stoją póki co bezużyteczne i zdaje się, że będzie to kolejny problem, który zaogni konflikt na linii stoczniowcy – rząd. W tym wszystkim jest pewne – nikt za upadek stoczni, za oszukanie tysięcy ludzi i za drastyczny wzrost bezrobocia nie odpowiedział i wszystko wskazuje, że nikt konsekwencji za to nie poniesie, choć błędy rządu są ewidentne.