Jan Paweł II, Władysław Bartoszewski, Andrzej Wajda, Václav Havel… przy nazwie wielu polskich miast pojawiają się wybitne osobistości. Te wielkie nazwiska jednak nie robią tak wielkiego wrażenia, kiedy pojawiają się obok nich tacy ludzie, jak Adolf Hitler, Hermann Göring, czy Joseph Goebbels. Pojawiają się też osoby, które w czasie PRL-u gnębiły naszych rodziców i dziadków.

Oczywiście zagadnienie honorowego obywatelstwa dla tych wszystkich osób to sprawa nieco bardziej złożona, mająca poparcie w historii, a nie współczesnych upodobaniach (przynajmniej taką mam nadzieję). Nie mniej rozwiązanie tego problemu jest banalne. Banalne – choć wymagające odrobiny poświęcenia, tyle że tutaj jakby chęci samych włodarzy poszczególnych miast się kończą.

Moje rozmyślania nad tym zaczęły się 20 kwietnia ubiegłego roku, kiedy to na Zamku Książąt Pomorskich Lech Wałęsa przyjął symboliczne klucze do miasta zostając tym samym Honorowym Obywatelem Szczecina. Już wówczas w lokalnych mediach aż kipiało od sarkazmu, bo ktoś dopatrzył się, że Honorowym Obywatelem Szczecina jest także Adolf Hitler. Naturalnie jest to jeszcze sprawka poprzednich „właścicieli” Szczecina, czyli Niemców, którzy w przededniu wojny honorowe obywatelstwo Hitlerowi dawali w każdym mieście. Tyle że w większości miast już dawno Rady Miejskie zadbały o to, by obywatelstwo przywódcy III Rzeszy odebrać za sprawą uchwały. Mało tego – czyniły tak nie tylko polskie miasta, ale i większość miejscowości w Niemczech. Ale Szczecin… aż do ubiegłego roku szczycił się Hitlerem. Po interwencji mediów stolica Pomorza Zachodniego Hitlera się wyparła i przestała się nim „chwalić”. Ale o żadnej uchwale Rady Miejskiej odbierające Hitlerowi obywatelstwo jak nie słyszałem, tak nie słyszę nadal. Mało tego, do dziś dzień na oficjalnych serwisach promujących Szczecin (w tym na Wikipedii) wciąż widnieje nazwisko Hermanna Göringa.

Podobny problem ma i Wrocław, tam lista „reprezentantów” jest jeszcze bardziej okazała i zastanawiająca. Tam mamy Adolfa Hitlera, Hermanna Göringa, Josepha Goebbelsa.

Problemem oczywiście nie jest tutaj fakt, że takim osobom byli włodarze miast nadawali tytuł Honorowego Obywatela. To wynika z historii, tak samo jak za czasów PRL-u wszędzie dawano symboliczne klucze Władysławowi Gomułce i Bolesławowi Bierutowi. Tyle że już dawno taki problem powinien być rozwiązany stosownymi uchwałami. Tak zrobiono w Gdyni, tytuły nadane w latach PRL zostały odebrane na wniosek organizacji kombatanckich, jako nadane pod wpływem okoliczności politycznych.

I gdyby tak samo zrobiono z Hitlerem, Göringiem, Goebbelsem – to nikt nie miałby pretensji do włodarzy miast. Ale jak się okazuje napisanie krótkiego projektu uchwały w tak kontrowersyjnej sprawie to zbyt dużo dla lokalnych polityków. I tak nie Niemcy, ale Polacy mają Adolfa Hitlera w panteonie „zasłużonych” dla miasta.

– „Działacze UEFA są zadowoleni, nie tylko z ceremonii losowania, ale również sobotniego przyjęcia w Auli Głównej Politechniki Warszawskiej – mówił dziś dla Wirtualnej Polski prezes PZPN, Grzegorz Lato. – Pamiętam, że początkowo prezydent UEFA Michel Platini był nieco sceptyczny, jeśli chodzi o przeprowadzenia uroczystości w Pałacu Kultury i Nauki. Gdy jednak tutaj przyjechał i zobaczył pomieszczenia, wyraził zadowolenie. Zostaliśmy przez niego ocenieni bardzo wysoko.”

Ale to tylko losowanie. Przygotowanie jednej sali nie jest niczym wielkim, ale w Pałacu Kultury i Nauki przecież nikt nie będzie rywalizował. Teraz się cieszymy, złe za dwa lata przyjdzie dużo większy sprawdzian. Chcielibyśmy, by turniej przeszedł do historii jako ten udany – zarówno organizacyjnie, jak i sportowo. Tymczasem nie zanosi się na jedno, ani na drugie. Już teraz wiemy na pewno, że nie będzie obiecanych autostrad. Nie rozwinie się do tego czasu inna infrastruktura (hotele, lotniska, dworce). Nie mamy za bardzo czym się chwalić. Drogi są dziurawe, hotele dość ubogie, a przy okazji drogie, lotnisk niewiele, dworce są obskurne – brudne i zimne.

Czarne chmury wiszą też nad stadionami. Tych przecież również póki co nie mamy. Owszem – projekty istnieją, ale nic poza tym. Najtrudniejsza sytuacja jest chyba we Wrocławiu, tam bowiem wycofał się wykonawca i budowa obiektu stanęła. Nie wiadomo, czy stolica Śląska zdarzy z wybudowanie stadionu i czy zagrają tam (jak pierwotnie planowano) drużyny w ramach rozgrywek Euro 2012.

Na tego typu imprezach podobno nie da się stracić. Przecież piłka nożna to najpopularniejszy sport na całym świecie, dyscyplina, za którą idą największe pieniądze. Jak dotąd wszyscy organizatorzy takich imprez czempionat kończyli na dużym plusie finansowym. Wszystko wskazuje na to, że Polska będzie jednym z tych krajów, które w tej materii poniosą ogromną porażkę. Przyjdzie się nam chyba wstydzić.

Biorąc jeszcze pod uwagę zamieszanie i konflikt na linii kibice – PZPN można przypuszczać, że i nasi działacze nie jedno jeszcze „wykręcą”, być może dojdzie nawet do bardziej zdecydowanych manifestów, niźli palenie zniczy pod siedzibą okręgowych związków.

Sytuacja nie lepiej wygląda na Ukrainie. Ten kraj podobnie jak i Polska przeżywa ogromne kłopoty. W tym momencie należy mieć nadzieję, że Euro 2012 nie skończy się wspólną kompromitacją.