Platforma Obywatelska, Donald Tusk i prezydent elekt – Bronisław Komorowski robili po wyborach dobrą minę do złej gry. PO jest przerażone siłą, jaka emanuje lider opozycyjnego ugrupowania. Zważywszy, że w zanadrzu mają peowcy wybory samorządowe i parlamentarne i wiele obietnic wyborczych do spełnienia, jest to całkiem zrozumiałe. Może nie bowiem okazać, a jest to całkiem prawdopodobne, że Platforma z kretesem przegra wybory do parlamentu i marzenia Tuska i byciu Panem tego kraju się nie ziszczą. Już kilka dni po wyborach zaczęliśmy oczekiwać na ruch PO, wiadomo było, że lada moment się stanie coś, co będzie miało całkowicie zdyskredytować Jarosława Kaczyńskiego i jego partię. I się stało…

Po wielu tygodniach, akurat wtedy, gdy PiS urósł w siłę udało się odczytać zapis z czarnych skrzynek. Co ciekawe, są to rozmowy, do jakich nie doszli Rosjanie, którzy pracowali nad owym zapisem dłużej, niż Polacy. I okazuje się przypadkiem, że te jedyne nowości to wypowiedź pilota, że „Jeśli nie wyląduję, to mnie zabiją”.oczywiście wszyscy sugerują, że zabić miał nieżyjący prezydent, Lech Kaczyński.

Czy rzeczywiście pilot powiedział coś takiego? Tego nie uda się nam dowiedzieć, bo zapisów ze skrzynek prawdopodobnie nigdy się nie upubliczni. Zresztą w dzisiejszych czasach takie nagrania łatwo jest spreparować, zwłaszcza, że grzebie się w nich miesiącami. Oczywiście ie jest to zarzut manipulacji, ale to wszystko jest grubymi nićmi szyte,jest wielce podejrzane i… jakoś mało prawdopodobne.

Co ciekawe, politycy PO starają się tego nie komentować, czyli udają, że nie ma problemu stawiając PiS pod ścianą. Ale do materiałów dotarło między innymi wydawnictwo, które od wielu miesięcy wypowiada się w miłym tonie o PO, a na każdym kroku krytykuje PiS szukając sensacji w szeregach jej przedstawicieli. Czy owy tajemnicy głos ze stenogramów nie jest oby dziennikarską i rzetelnością i obrazem stronniczości? Wierzymy, że nie…

…ale…

ta sytuacja jak dla mnie bardziej buduje w PO, niż w PiS, przynajmniej w oczach ludzi trzeźwo myślących.

W przyszłym tygodniu zarząd krajowy Platformy Obywatelskiej prawdopodobnie wytypuje swojego kandydata, który zmierzy się między innymi z Lechem Kaczyńskim o Belweder. Nie będzie to wybór prosty, bowiem już teraz zaczynają siew  partii dość spore starcia. Prezydenckie aspiracje zaczynają nękać wielu czołowych polityków. Platforma Obywatelska wyraźnie zaczyna przeżywać kłopoty. Radosław Sikorki i Bronisław Komorowski to najpoważniejsze kandydatury. Ale typ politykom po piętach depcze Janusz Palikot. Dziś wręcz obrażał swojego rywala – Radosława Sikorskiego twierdząc, że ten prezydentem być nie może przez wzgląd na swoją żonę. Jest nią bardzo znana i wielokrotnie nagradzana publicystka Washington Post – Anne Applebaum.

- „Jeżeli żona Sikorskiego będzie prowadziła inną politykę zagraniczną niż mąż – kandydat, jest to pewien kłopot. Może nie tak śmieszny jak Nelli i Jan Rokita, ale jest kłopot” – mówił dziś kontrowersyjny wiceszef Platformy. Słowa Palikota negatywnie odebrali inni politycy, ale szum medialny sprawił, że społeczeństwo na Sikorskiego zaczyna patrzeć podejrzliwie.

Wciąż za plecami polityków PO stoi Władysław Cimoszewicz. To wprawdzie czołowa postać Sojuszu Lewicy Demokratycznej, ale liderzy Platformy nie ukrywają, ze gdyby Cimoszewicz zdecydowałby się na start w wyborach, to PO by go poparło.

Nikt głośno w tym miejscy nie wspomina Grzegorza Schetyny – sekretarza partii. Za kulisami dość dużo się mówi o tym, że ten ostrzy sobie zęby na prezydenturę. Nie ma jednak na tyle silnego poparcie wśród pozostałych członków partii i prawdopodobnie niezostanie obdarzony aż tak wielkim zaufaniem i nie zostanie kandydatem PO w tej niezwykłej batalii.
Ktokolwiek nie pójdzie pod sztandarem Platformy Obywatelskiej do wyborów prezydenckich jako kandydat partii, to na pewno wzbudzi to wiele kontrowersji i wzbudzi konflikty. To, co chciał osiągnąć Donald Tusk, czyli zespolić i umocnić PO zadziałało zupełne odwrotnie. Wielce prawdopodobne, że to początek wielkiego kryzysu w tej partii. Najpierw afera hazardowa i ewidentna wina Zbigniewa Chlebowskiego i Mirosława Drzewieckiego, być może nawet przecież ze strony samego Tuska. Do tego walka o prawo stary w wyborach prezydenckich. Wszystko to może zniszczyć zaufanie Polaków do PO.

Polscy politycy mówiąc o ukraińskich wyborach wypowiadają się z dużym dystansem i spokojem. Bardziej zaniepokojone są inne kraje Europy. Włoskie media są bezwzględne w swoich opiniach. Uważają, że po raz pierwszy od czasu upadku Układu Warszawskiego Rosja przyłączyła do swoich ziem niepodległy kraj. Zwycięzca wyborów i jednocześnie przyszły prezydent, Wiktor Janukowycz prowadzi bowiem politykę promoskiewską. Wielce prawdopodobne, że zaprzepaści on pięcioletnie starania Ukrainy w związku aspiracjami wstąpienia w szeregi Wspólnoty Europejskiej i NATO. Politolodzy nie mają wątpliwości, że Ukraina zrzeknie się szczególnie tego drugiego, bowiem wojska NATO nieopodal Kremla nie będą mile widziane przez Władimira Putina.

Julię Tymoszenko czekają trudne chwile. Nie jest dla nikogo żadną tajemnicą, że przyszły prezydent od samego początku będzie usilnie zabiegał o to, by doprowadzić do dymisji Julii Tymoszenko z funkcji szefa rządu. U naszych sąsiadów to właśnie rząd, a nie prezydent, ma większość władzy wykonawczej. Nie wykluczone, że Ukraina znowu stanie w „ogniu” rewolucji, jak pięć lat temu. Zwolennicy „pomarańczowej rewolucji” nie wykluczają takiego kroku.

Wielu decyzję Ukraińców tłumaczy strachem przed Rosją. Niektórzy bowiem pamiętają chwile grozy, kiedy to Moskwa zakręciła kurki z gazem i Ukrainie groził ogromny kryzys społeczno-gospodarczy. Jeśli z kolei w Kijowie będzie rządził promoskiewski prezydent, to takich kłopotów prawdopodobnie da się uniknąć. Ale czy takie ustępstwa wobec Kremla dęba dla Ukrainy opłacalne z punktu widzenia historii i suwerenności?

Nie wiadomo jeszcze, jak odniesie się nowy prezydent do futbolowego czempionatu, który wespół z Ukrainą przyjdzie nam zorganizować w 2012 roku. Zarówno Polskę i Ukrainę czeka jeszcze wiele inwestycji i wzmożonych prac. Poprzedni rząd był żywo zainteresowany promocją i rozwojem Ukrainy poprzez sport. Wiktor Janukowycz jednak wielokrotnie dawał pokazy sceptycyzmu wobec takiej polityki. Jeśli teraz Ukraina będzie stronić od Unii Europejskiej i od Europy Zachodniej, to Euro 2012 może się okazać kompletną klapą.

Nieubłaganie zbliża się czas wyborów. Politycy związani z różnymi ugrupowaniami politycznymi już teraz dość „intensywnie przebierają nóżkami”, chcą się pokazywać publicznie. Bartosz Arłukowicz z SLD, przewodniczący Sejmowej Komisji Śledczej w sprawie afery hazardowej ma doskonałą okazję by brylować. Samo śledztwo elektryzuje wielu Polaków, ci bowiem chcą poznać tajemnicę kontrowersyjnej ustawy, która naraziła budżet państwa na stratę blisko 500 milionów złotych. Czy Drzewiecki i Chlebowski rzeczywiście lobbowali na rzecz właścicieli kasyn i czy Donald Tusk uprzedził obu o prowadzonym śledztwie CBA? Zapewne sama komisja tego nie wyjaśni, nie mniej Arłukowicz często ma okazje pojawiać się w mediach. I tak też robi, a że czasem mówi tylko dla samego mówienia… cóż, to można pozostawić dowolnej interpretacji każdego z nas.

Same wystąpienia polityków na łamach wszelakich mediów, czy to radio, prasy, internetu, czy też telewizji zakrawają o absurd. O samym Januszu Palikocie (PO) zapewne niewielu by z nas wiedziało, gdyby ie jest wystąpienia. A to obrażanie gejów, a to udział w IX Reality Shopka Szoł w krakowskim Teatrze Groteska. Wiele kontrowersji budzą też wypowiedzi tego polityka. W zasadzie można się nawet tutaj pokusić o stwierdzenie, że obraża on wszystkich i wszystko – z wyłączeniem oczywiście samego siebie, tutaj bowiem można mówić o idealizacji. Niestety na „błazenadzie” zbudował Palikot swój wizerunek i jakby tego było mało, nie tylko społeczeństwo go toleruje, ale i sama partia postanowiła o tym, by Palikot został wiceprzewodniczącym klubu parlamentarnego PO.

Z kolei Lech Kaczyński i Radosław Sikorski publicznie w ostatnich tygodniach pokazywali się z Dodą. Czy „bliskość” ze znaną i zarazem kontrowersyjną wokalistką przyniesie obu panom popularność? Trudno dziś powiedzieć – jedno w tym wszystkim jest pewne. Coraz bardziej stawiamy na tych, którzy są medialni, a coraz mniej na tych, którzy są pracowici i którzy mają jeszcze honor. Niestety sam program wyborczy nie ma absolutnie żadnego znaczenia. Wystarczy, byśmy sobie przypomnieli ostatnie wybory do parlamentu. Ilu z nas tak naprawdę zapoznało się programem wyborczym Platformy Obywatelskiej i PSL-u? Niewielu. Nie mniej to dwie partie dziś rozdają karty w Sejmie. A to wszystko dlatego, że do urn wyborczych poszliśmy po to, by glosować przeciwko braciom Kaczyńskim i PiS-owi. A głosowaliśmy na tych, którzy ładnie na nas spoglądali z plakatów wyborczych. W Szczecin już żałują, bo wybrali tam Sławomira Nitrasa. A teraz stoczniowcom pozostaje jedynie rzucać jajkami w okna jego biura poselskiego.

O tym, że kampanie wyborcze nie są tanie, nikomu mówić nie trzeba. Wielu z nas ma przecież kontakt z samorządowcami, albo sami kiedyś braliśmy czynny udział w wyborach jako kandydaci, albo nasza rodzina próbowała swoich sił w świecie wielkiej, bądź małej polityki. O ile w wyborach prezydenckich, czy parlamentarnych trzeba sobie na głosy i mandat zapracować, to w wyborach samorządowych można mandat sobie kupić. W jaki sposób? Na tym polega cala magia wyborów w małych miejscowościach, tam można być radnym w zamian za kilkadziesiąt butelek wina.

Żeby zostać posłem, należy wywalczyć sobie kilka tysięcy głosów. Oczywiście jest to suma umowna, bo każdy region i każdy okręg wyborczy rządzi się swoimi prawami. Za to w wyborach samorządowych niekiedy wystarczy sześćdziesiąt do stu głosów, by znaleźć się na szczycie i otrzymać od lokalnego społeczeństwa mandat zaufania. Niestety wciąż w naszym kraju źle się pojmuje zasady demokracji. Oczywiście większość z nas narzeka na miasto, w którym żyje, ale tak naprawdę przyczyn nie należy szukać w politykach, ale w niższych klasach społecznych.

Znanych jest wiele przypadków, kiedy to jeden z kandydatów do rady gminy, tudzież miasta wynajmował busa i dowoził do urn ludzi z marginesu społecznego. W zamian za butelkę najtańszego wina skreślali oni na karcie wyborczej odpowiednie nazwisko zapewniając tym samym kandydatowi mandat. Oczywiście sam zakup nawet dwustu butelek wina jest dosyć szybko rekompensowany dietami radnego, to bowiem najczęściej kwota około tysiąca złotych co miesiąc. Warto też nadmienić, że są to „wypłaty” nieopodatkowane. Często dobro miasta i gminy jest sprawą drugorzędną. W Polsce samą w sobie politykę uznaje się jako źródło dochodów, a nie formę działalności społecznej.

Chcesz Pan mandat, zbieraj na wino. To przykre, ze takie praktyki są tolerowane w polskiej samorządności. Oczywiście do prokuratury można donosić, nikogo jednak ukarać się za to nie da. Bo przecież wyborców nikt do niczego nie zmusza, a samo wino… cóż, zawsze można to uznać jako pomoc spragnionym. Przy tym polityków w naszym kraju bardzo rzadko się skazuje za cokolwiek. W tym miejscu należy się tylko zastanowić, czy demokracja w naszym kraju ewaluowała w odpowiednim kierunku. Można mieć na pewno bardzo duże wątpliwości. Dobrze by było, gdyby znalazły się odpowiednie zapisy w ordynacjach wyborczych, które regulowałyby takie podejście do zagadnienia wyborów. Ale chyba nikomu na tym nie zależy, póki co więc rządzić naszym krajem będą ci, którzy są bogaci i mogą sobie pozwolić na szaleństwa podczas wyborczych kampanii, programy póki co mają podczas wyborów drugorzędne znaczenie.

Decyzja lidera Platformy Obywatelskiej nie zaskoczyła z kolei innych polityków. Przynajmniej ci oficjalnie tak twierdzą. Uważają, że takiej decyzji było można się spodziewać. Że to wynik obawy Donalda Tuska i strach przed przegraną. Lewica oraz opozycyjny PiS uważa, że afera hazardowa rozbiła szeregi PO i Donald Tusk musiał się wycofać,w przeciwnym razie to ugrupowanie nie przetrwałoby najbliższych miesięcy.

Oczywiście samo oświadczenie Donalda Tuska można interpretować na wiele różnych sposobów. Można rzeczywiście układać je na karb niepewności i chwiejnych struktur Platformy Obywatelskiej po tym, jak upadły polskie stocznie – co spotkało się z licznymi protestami i manifestacjami. Sami stoczniowy winą obarczają polityków PO, Tuska i Ministra Skarbu, Aleksandra Grada. Do tego dochodzi też zamieszanie związane z aferą hazardową, która wciąż budzi wiele kontrowersji póki co ie stawia Platformy Obywatelskiej w dobrym świetle. Trudno jednak odbierać to wszystko jako rzeczywisty strach. Bo nawet wahnięcia dwóch, trzech punktów poparcie społecznego wobec PO są niczym w porównaniu do tak wielkie liczby zwolenników. Przecież PO wciąż popierane jest przez blisko 50% Polaków i żadne inne ugrupowanie polityczne długo nie będzie jeszcze w stanie zbliżyć się do Platformy.

Sama deklaracja Donalda Tuska tak naprawdę nie jest jeszcze wiążąca. Może się okazać na wiosnę, że Tusk jednak stanie do walki o fotel prezydenta. I chyba takie zagranie specjalnie by nas nie zadziwiło. Dlaczego? Tusk to wytrawny polityk mający przy tym doskonały pijar. Cokolwiek się nie dzieje w rządzie, to nasz obecny premier potrafi się znakomicie sprzedać, wszystkie jego ruchy polityczne są przemyślane i przepełnione rozwagą. Być może komunikat, jaki usłyszeliśmy 28 styczna jest tylko ruchem, który ma ustabilizować sytuację w rządzie, umocnić Platformę Obywatelską, zdobyć zaufanie jeszcze większej rzeszy Polaków i przede wszystkim zatrzeć niezbyt korzystne dla PO zeznania Mirosława Drzewieckiego przed Sejmową Komisją Śledczą (w sprawie afery hazardowej). O tym, czy Donald Tusk faktycznie zrezygnował z ubiegania się o prezydenturę dowiemy się dopiero w maju, w momencie, kiedy Państwowa Komisja Wybiorcza zamknie listy kandydatów.