Jak dotąd mogliśmy tylko kręcić nosem na zeznania kolejnych świadków uważając, że nic nowego do sprawy nie wnieśli. Dziś jednak nastąpił pewnego rodzaju przełom. I bynajmniej nie dla tego, że Magdalena Sobiesiak przyznała się do winy – aż tak dobrze to nie ma. Nie mniej jej oświadczenie było dość banalne i słuchając kolejnych słów jej wstępnej wypowiedzi mieliśmy wrażenie, że w ramach oczyszczania imienia rodziny Sobiesiaków chce pogrążyć polityków Platformy Obywatelskiej oskarżanych o „mataczenie” przy projektowaniu ustawy o grach losowych. Zarówno Mirosław Drzewiecki jak i Zbigniew Chlebowski zarzekali się przecież, że nie załatwiali pracy córce Ryszarda Sobiesiaka w Zarządzie Totalizatora Sportowego. Dziś Magdalena Sobiesiak przyznała, że trzykrotnie spotkała się z Marcinem Rosołem. Ten miał sprawdzać wszystkie dokumenty i CV Magdaleny Sobiesiak, by wypadła jak najlepiej wobec „komisji rekrutacyjnej”. To daje wiele do myślenia, bo trudno przypuszczać, by Marcin Rosół spotykał się i pomagał innym kandydatom do tej posady.
– „Nie widzę w tym nic zdrożnego” – skwitowała tę sytuację Sobiesiak.

Zbigniew Wasserman pytał dzisiejszego świadka o gości hotelowych. Według wiedzy śledczych bowiem dość często w hotelach będących własnością rodziny Sobiesiaków pojawiali się politycy PO zamieszani w aferę hazardową.
– „Nie mam wiedzy na ten temat . Różne osoby przyjeżdżają, więc trudno mi powiedzieć, kogo gościmy” – odpowiadała na te zarzuty Magdalena Sobiesiak.

Magdalena Sobiesiak rozmawiała ze śledczymi i czasami sama sobie zaprzeczała. Kiedy padały konkretne i trudne pytania, to najczęściej odpowiadała podobnie do swojego ojca, kwitowała wszystko stwierdzeniem, że „nie ma nic więcej do dodania” lub „że nie ma takiej wiedzy”.

Ze śledczych najbardziej dociekliwymi byli Bartosz Arłukowicz i Beta Kempa. Ci byli przygotowanie do swojej pracy, zadawali konkretne pytania i zdecydowanie bardziej zależało im na zeznaniach Magdaleny Sobiesiak niźli było to w przypadku Franciszka Stefaniuka i posłów Platformy Obywatelskiej. Ci bowiem zadawali banalne pytania, niekiedy wręcz było można odnieść wrażenie, że pytania te były już z góry ustalone, bo zeznająca córka Ryszarda Sobiesiaka mogła odpowiadać na nie swobodnie, z uśmiechem na twarzy i w żaden sposób nie mogła ona przy okazji tych pytań powiedzieć niczego „niewskazanego”. Sławomir Neumann wręcz krzyczał na Beatę Kempę, że ta zadaje niewłaściwe pytania i zamiast dążyć do rozwikłania sprawy, to obudził konflikt pomiędzy członkami Komisji Śledczej.

Po dzisiejszym dniu można pokusić się o stwierdzenie, że „peowcom” zależy na zamieceniu afery pod dywan. Jeśli tak jest, oto oznacza, że ktoś tu ma nieczyste sumienie. Czy tak jest rzeczywiście? Na popytanie będziemy musieli odpowiedzieć sami sobie.

W przyszłym tygodniu zarząd krajowy Platformy Obywatelskiej prawdopodobnie wytypuje swojego kandydata, który zmierzy się między innymi z Lechem Kaczyńskim o Belweder. Nie będzie to wybór prosty, bowiem już teraz zaczynają siew  partii dość spore starcia. Prezydenckie aspiracje zaczynają nękać wielu czołowych polityków. Platforma Obywatelska wyraźnie zaczyna przeżywać kłopoty. Radosław Sikorki i Bronisław Komorowski to najpoważniejsze kandydatury. Ale typ politykom po piętach depcze Janusz Palikot. Dziś wręcz obrażał swojego rywala – Radosława Sikorskiego twierdząc, że ten prezydentem być nie może przez wzgląd na swoją żonę. Jest nią bardzo znana i wielokrotnie nagradzana publicystka Washington Post – Anne Applebaum.

- „Jeżeli żona Sikorskiego będzie prowadziła inną politykę zagraniczną niż mąż – kandydat, jest to pewien kłopot. Może nie tak śmieszny jak Nelli i Jan Rokita, ale jest kłopot” – mówił dziś kontrowersyjny wiceszef Platformy. Słowa Palikota negatywnie odebrali inni politycy, ale szum medialny sprawił, że społeczeństwo na Sikorskiego zaczyna patrzeć podejrzliwie.

Wciąż za plecami polityków PO stoi Władysław Cimoszewicz. To wprawdzie czołowa postać Sojuszu Lewicy Demokratycznej, ale liderzy Platformy nie ukrywają, ze gdyby Cimoszewicz zdecydowałby się na start w wyborach, to PO by go poparło.

Nikt głośno w tym miejscy nie wspomina Grzegorza Schetyny – sekretarza partii. Za kulisami dość dużo się mówi o tym, że ten ostrzy sobie zęby na prezydenturę. Nie ma jednak na tyle silnego poparcie wśród pozostałych członków partii i prawdopodobnie niezostanie obdarzony aż tak wielkim zaufaniem i nie zostanie kandydatem PO w tej niezwykłej batalii.
Ktokolwiek nie pójdzie pod sztandarem Platformy Obywatelskiej do wyborów prezydenckich jako kandydat partii, to na pewno wzbudzi to wiele kontrowersji i wzbudzi konflikty. To, co chciał osiągnąć Donald Tusk, czyli zespolić i umocnić PO zadziałało zupełne odwrotnie. Wielce prawdopodobne, że to początek wielkiego kryzysu w tej partii. Najpierw afera hazardowa i ewidentna wina Zbigniewa Chlebowskiego i Mirosława Drzewieckiego, być może nawet przecież ze strony samego Tuska. Do tego walka o prawo stary w wyborach prezydenckich. Wszystko to może zniszczyć zaufanie Polaków do PO.

Jeśli ktokolwiek miał wątpliwości, to po dzisiejszym dniu zostały one chyba rozwiane. Samo istnienie Sejmowej Komisji Śledczej to absurd. To niepotrzebny twór, który na pewno nie da nam żadnej wiedzy odnośnie historii projektu ustawy hazardowej.

Dziś zeznawał Donald Tusk, którego niektórzy podejrzewają o doniesienie Zbigniewowi Chlebowskiemu i Mirosławowi Drzewieckiemu o prowadzonym śledztwie i o tym. Czy to prawda? Trudno to ocenić. Na pewno Komisja Śledcza tego nie wyjaśniła i nie wyjaśni w przyszłości. Co ciekawe sam Donald Tusk nie był tak przekonywający, jak było można przypuszczać. Kilkakrotnie sam sobie zaprzeczał, mówił dużo, ale często nie na temat. Na konkretne pytanie często odpowiadał stwierdzeniem „Nie pamiętam”. To co nam najbardziej utkwiło nam w pamięci, to dzisiejsze zeznania w połączeniu z wizytą w programie „Tomasz Lis na żywo” w ostatni poniedziałek. W studio Telewizji Polskiej Donald Tusk wyraźnie podkreślał, że nie lubi on zganiać winy na poprzednie rządy. Dziś jednak zmienił swój światopogląd, powiedział, że błędy w ustawie hazardowej są wynikiem pomyłki polityków poprzednich rządów.

Zaprzeczający samemu sobie Donald Tusk? Dziś chyba widzieliśmy takiego lidera PO po raz pierwszy od czasu, gdy został premierem. Mogło być ciekawie, gdyby śledczy potrafili zadawać konkretne pytania, gdyby słuchali odpowiedzi Donalda Tuska i gdyby potrafili wyciągać odpowiednie wnioski. Tymczasem śledczy na każdym kroku popisywali się ignorancją, niekiedy wręcz się kompromitowali.

Sławomir Neumann (PO) zadawał tak błyskotliwe pytania, jakie byłoby wstanie zadać dziecko. Pytania o nic, zdawało się, że śledczy Platformy mówił dla samego mówienia, by wypadało się odezwać. Beata Kempa (PiS) wmawiała premierowi, ze powiedział coś, czego tak na prawdę nie powiedział. Mało tego – krzyczała wobec Tuska „Przecież głucha nie jestem”. Po odsłuchaniu nagrań okazało się jednak, że problemy ze słuchem jednak śledcza PiS-u ma… no, chyba ze chodzi o bujną wyobraźnię. Miło jednak było usłyszeć, jak później się korzyła przepraszając premiera za niesłuszne oskarżenia. Tłumaczyła się. Słabym nagłośnieniem sali, w której trwają przesychania.

Żenujące.

Po jakimś czasie śledczy zaczęli się kłócić sami ze sobą i zrobił się prawdziwy kabaret.

Sami śledczy wydają się nie tylko niekompetentni wobec tego, czym się zajmują, ale i niezorientowani w ocenie merytorycznej faktów. Zdawało się dziś, że nie wiedzieli nawet, o co tak naprawdę Donalda Tuska pytać.

Szkoda tylko, że w Komisji nie ma dziennikarzy. Ci zawsze są do tematu przygotowani, wyciągają właściwie wnioski i co najważniejsze – mnie boją się mówić otwarcie, że politycy PO mają nieczyste sumienie i że pora, by Donald Tusk się zarumienił i przyznał się do błędu.

Afera hazardowa to przede wszystkim dwie ważne postacie – szef klubu PO, Zbigniew Chlebowski i minister sportu Mirosław Drzewiecki. Obydwaj, jak twierdzi były już szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Mariusz Kamiński lobbowali na rzecz firm działających w branży hazardowej. Straty państwa mogły sięgnąć w wyniku „przekrętu” nawet 470 milionów złotych! Trudno powiedzieć, jak zakończy się ta sprawa. Nic nie wskazuje na to, by prokuratura bardziej ochoczo zabrała się do prac i samym śledztwem, nie zanosi się tez na wyroki skazujące. Oczywiście dalecy jesteśmy od posądzeń stronniczości kogokolwiek w tym temacie. Jednak warto zwrócić uwagę, ze większość takich śledztw w naszym kraju zawsze kończy się umorzeniami.

W tym wszystkim na plan pierwszy wychodzi Sejmowa Komisja Śledcza. To właśnie ona z ramienia polskiego parlamentu ma się zająć wyjaśnieniem ten afery. Od kilku tygodni trwają przesłuchania, zeznawał już Chlebowski, Kamiński i kilka innych kluczowych postaci, które miały kontakt albo z CBA, albo z pracami nad samą ustawą hazardową. Niebawem przed posłami „śledczymi” zasiądzie sam premier Donald Tusk i Jarosław Kaczyński. Czy to coś zmieni? Raczej nie – w komisji śledczej zasiada dość spora liczba posłów Platformy Obywatelskiej, są też przedstawicieli partii koalicyjnej. Nikomu z nich tak na prawdę nie zależy na wyjaśnieniu tego zagadnienia, tym bardziej, że finał afery mógłby zdyskredytować Platformę Obywatelską, co w przededniu wyborów prezydenckich i samorządowych byłoby fatalną sprawą.

Media, jak i posłowie PO podkreślali, że zeznający niedawno Zbigniew Chlebowski był opanowany, treściwy i „ładnie się wybronił” wobec licznych pytań komisji. Niebawem taką możliwość będzie miał były minister, Mirosław Drzewiecki. Te przesłuchania jednak nie mają raczej żadnej racji bytu. Bo przecież żadna z oskarżanych osób nie trafiła do celi, mogą swobodnie konfrontować się z innymi politykami platformy, a nawet i biznesmenami, z którymi wcześniej prowadzili podejrzane negocjacje. Od momentu oskarżenia do czasu przesłuchań minęło dość sporo czasu, każdy zdążył już sobie opracować linię obrony i przygotować podłoże, by się z tego wszystkiego wyplątać. A że PO jest partią wpływową…

Wracając do zagadnienia Sejmowej Komisji Śledczej można powiedzieć tylko tyle, że to nierozsądny pomysł. Na pewno nie jest ona w stanie niczego nam wyjaśnić i na pewno „smród” przy Platformie Obywatelskiej pozostanie. Szkoda natomiast w tym wszystkim pieniędzy, jakie dostają sami posłowie zasiadający w komisji. Zdecydowanie można byłoby te kwoty dużo bardziej sensownie zagospodarować.